Semua Bab ไอดินกับกลิ่นดาว: Bab 41 - Bab 50

เมื่อเข้ามาภายในบ้าน กลิ่นหอมของอาหารที่แสนคุ้นเคยก็ลอยมาเตะจมูก จนผมต้องเดินตามกลิ่นนั้นเข้าไปในครัว"หอมจังเลยครับป้า" ผมเอ่ยทักคนที่คาดว่าจะอยู่ในครัว แต่ผิดคาด เพราะคนที่อยู่ในนั้นกลับเป็นคนที่ผมไม่เจอหน้าเขาเลยตั้งแต่เมื่อวาน"คุณราม""คุณกลับมาแล้วเหรอ พอดีเลย ผมกำลังหัดทำไข่พะโล้อยู่คุณลองมาชิมให้หน่อยว่ามันใช้ได้หรือยัง" คนที่ยืนอยู่หน้าเตา พร้อมกับใส่ผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยหันมาบอกกับผม ผมได้แต่เดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย เอาจริง ๆ นะ ถึงตอนนี้แล้วผมก็ยังไม่กล้าที่จะสบตาเขาเลยด้วยซ้ำ"เดี๋ยวผมตักให้ชิมนะ" เขาจัดการตักน้ำพะโล้ที่อยู่ในหม้อใส่ช้อนกลาง เป่าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะยื่นช้อนมาที่ปากของผม"คุณไม่ต้องถือหรอกเดี๋ยวผมป้อน คุณยังไม่ได้ล้างมือนี่" เขาว่าอย่างนั้น ผมเลยละมือที่ทำท่าจะหยิบช้อนแล้วปล่อยให้เขาป้อนแทน และนี่ถือเป็นการสบตากันครั้งแรกเลยก็ว่าได้ หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานใจของผมตอนนี้คือมันเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอกเสียให้ได้เลย"โอเคไหม รสชาติเหมือนที่คุณชอบหรือเปล่า""อ โอเค อร่อยมาก นี่คุณทำเองเหรอ""ผมถามป้าตองนวลว่าไข่พะโล้ทำยังไง แล้วก็เลยลองทำดู""ทำครั

มันน่ารักมาก ผมตื่นเต้นกับสิ่งนี้มาก เพราะผมมักจะเคยเห็นแต่ในคลิปท่องเที่ยวตามต่างจังหวัด หรือไม่ก็โฮมสเตย์ ที่เป็นจุดพักผ่อนให้นักท่องเที่ยว แต่ก็เพิ่งจะมาได้เห็นของจริงก็วันนี้แหละ ซึ่งผมเคยมีความฝันในวัยเด็กว่าอยากมีบ้านต้นไม้เป็นของตัวเองสักหลัง แต่ในชีวิตของความเป็นจริง ผมค่อนข้างที่จะห่างไกลจากธรรมาชาติเอามาก ๆ ความฝันเล็ก ๆ ในวัยเด็ก มันจึงเป็นเพียงแค่ความฝัน แล้วก็ถูกพับเก็บไว้“บ้านต้นไม้เหรอคุณ น่ารักจัง ของใครเหรอ”“ของคุณ”“อะไรนะ”“ผมสร้างมันเอาไว้ให้คุณ”“…”“ผมจำได้ว่าคุณเคยเขียนในบทสัมภาษณ์ ว่าอยากมีบ้านต้นไม้เป็นของตัวเอง คุณอยากขึ้นไปข้างบนไหม” คำบอกเล่าของเขาทำให้ผมถึงกับอึ้ง ผมไม่คิดว่าเขาจะมาจดจำบทสัมภาษณ์ ที่มันก็ผ่านมานานมากแล้วแบบนี้ซึ่งจะมีใครสักกี่คนกันที่สนใจเรื่องราวของผม นอกจากคนที่เป็นแฟนหนังสือของผม แล้วก็ติดตามผมเท่านั้น“เราขึ้นไปข้างบนได้เหรอ”“ได้สิ ผมมาที่นี่บ่อย” คุณรามพาผมขึ้นไปบนบ้านต้นไม้ ซึ่งมีบันไดทอดยาวจากข้างบนลงมาถึงพื้นดินภายในบ้านต้นไม้ มีเพียงแค่ม้านั่งเล็ก ๆ สองตัว มีไฟโซล่าเซลล์ติดอยู่ด้านบนเพดานด้วย เพราะหน้าบ้านจะมีแผงโซล่าเซลล์ติเ

วันนี้ผมมานั่งทำงานที่ร้านกาแฟเหมือนทุกวัน โดยที่คุณรามให้ยืมแมคบุ๊คของเขาที่ไม่ค่อยได้ใช้“น้ำส้มกับขนมครับพี่เหนือ” ตะวันยกเอาน้ำกับขนมมาให้ ก่อนที่จะขอตัวไปทำงานของตัวเองต่อส่วนผมก็กลับมาสนใจงานของตัวเองเหมือนกัน วันนี้ผมว่าจะเริ่มเขียนตอนแรก หลังจากที่วางพล็อตเอาไว้อย่างละเอียดมาหลายวันแล้ว และข้อมูลต่าง ๆ ก็ครบถ้วน แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเริ่มลงมือพิมพ์อะไรลงไป อีเมลของคุณรามก็เด้งขึ้นมา ซื่อผู้ส่งคือKamila“คามิล่าเหรอ?” ผมเลยเดาว่าน่าจะเป็นงานที่คุณรามเคยมีแพลนว่าไปทำที่นั่นแหละหวังว่าเขาจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับผมเมื่อหลายวันก่อนนะ เรื่องที่เขาจะไม่ไปที่นั่นแล้ว เพราะผมเองก็เพิ่งจะให้สัญญากับเขาไว้เหมือนกันว่าผมจะอยู่ที่นี่ต่อ“คุณเหนือครับ มีพัสดุของคุณเหนือมาส่งที่บ้านครับ” กำปอที่เดินเข้ามาในร้านเอ่ยบอก ผมเลยละความสนใจจากอีเมลที่ยังไม่ได้ถูกเปิดอ่าน ไปที่กำปอแทน“พัสดุเหรอ” และยังไม่ทันที่ผมจะถามอะไรต่อ ข้อความจากธามก็ส่งมาว่า ส่งคอมมาให้ผมตั้งแต่เมื่อสองวันที่แล้ว ซึ่งพัสดุที่มาส่งในวันนี้ ก็น่าจะเป็นคอมพิวเตอร์ของผมนี่แหละผมมากับกำปอที่บ้าน เพื่อที่จะมาดูพัสดุว่าใช่สิ่งที่ธ

ผมยิ้มให้เขา พอร์ชเองก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน เขาคงจะคิดอะไรหลาย ๆ อย่างได้บ้างแล้วล่ะ“ขอบคุณนะครับพี่เหนือ ที่อย่างน้อยก็ยังเห็นผมเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง”“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก”“ก่อนกลับผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม”“อะไร”“…”พอร์ชกลับไปแล้ว กลับไปหลังจากที่เราทั้งคู่ต่างก็เคลียร์ใจกันเรียบร้อย ระหว่างผมกับพอร์ชเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกผมกลับเข้ามาในบ้านตามความตั้งใจเดิมตั้งแต่แรก ที่จะแกะกล่องพัสดุ ซึ่งมันก็คือคอมพิวเตอร์ของผมที่ธามมันส่งมาให้นั่นแหละ ผมเลยส่งข้อความไปขอบคุณมันที่ช่วยเป็นธุระให้เมืองรามกลับมาที่บ้านในตอนกลางวัน ได้รู้จากกำปอว่ามีแขกจากกรุงเทพมาหาน้ำเหนือ ซึ่งเป็นแฟนของน้ำเหนือ ที่กำปอรู้ ก็เพราะทางนั้นแนะนำตัวแบบนี้เมืองรามจึงเดินเข้าไปภายในบ้าน แต่สิ่งที่เขาได้เห็นคือน้ำเหนือกับผู้ชายคนนั้นยืนกอดกันอยู่ที่ห้องรับแขกความโกรธ ความไม่พอใจ จึงทำให้เขาเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกมา ไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะคนทั้งคู่จนกระทั่งถึงเย็น เมืองรามจึงกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง เขาไม่ได้ไปทานมื้อเย็นกับน้ำเหนือเหมือนทุกวัน จนอีกคนแปลกใจเลยมาหาเขาที่บ้านพักแทน“ทำไมวันนี้ไม่ไปทานข้าวล่ะค

ภายในห้องนอนที่อุณหภูมิ 25 องศา สองร่างเปลือยเปล่านอนอิงแอบแนบชิดใต้ผ้าห่มอุ่น ท่ามกลางความมืดสลัว ที่มีเพียงแสงไฟจากภายนอกที่สาดส่องรอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเท่านั้นเมืองราม กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขามองนาฬิกาดิจิตอลที่ส่องแสงอยู่ที่หัวเตียง ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าครึ่ง น้ำเหนือที่หลับอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเขา ขยับกายเข้าหาความอบอุ่นจากคนตัวโต เมื่อรู้สึกว่าอีกคนกำลังวุ่นวายกับร่างกายของตัวเอง“ผมกวนคุณหรือเปล่า” เมืองรามเอ่ยถามคนในอ้อมแขน ที่ตอนนี้ลืมตาขึ้นมามองหน้ากัน ก่อนที่คนตัวเล็กจะส่ายหน้า“ไม่กวน ผมรู้สึกตัวตื่นพอดี”“หนาวไหม”“ไม่หนาว อยู่แบบนี้อุ่นมาก” พูดพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก จนร่างทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกันอยู่แล้ว“คุณมีความสุขมั้ย?”“มากกก” เมืองรามก้มลงไปจูบหน้าผากคนตรงหน้าอย่างรักใคร่“วันนี้ไม่ต้องไปร้านหรอก ทำงานอยู่ที่บ้านนี่แหละ”“อ้าว ทำไมล่ะ”“คุณไม่เพลียเหรอ” คนที่ถูกถามถึงกับหน้าขึ้นสี เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน“คุณราม”“ก็ผมเป็นห่วงนี่ ไม่อยากให้คุณต้องไปนั่งอยู่ที่ร้าน วันนี้อยู่บ้านนะ”“ก็ได้ แล้วนี่คุณต้องรีบตื่นไปทำงานไหม”“วันนี้ผมหยุด