Todos los capítulos de ไอดินกับกลิ่นดาว: Capítulo 31 - Capítulo 40

วันนี้เป็นวันหยุดของไร่ ในตอนบ่ายทุกคนจึงนัดกันมาทำหมูกระทะกินที่บ้าน คุณศิรากับตะวันก็มาด้วย แต่ตอนนี้คุณศิราออกไปซื้อของกินอื่น ๆ เพิ่มกับกำปอที่ในเมือง เลยเหลือแค่คุณราม ผม แล้วก็ตะวันที่จัดสถานที่กันอยู่ เราตกลงกันว่าจะทำหมูกระทะที่สนามหญ้าหน้าบ้าน "ปกติที่นี่จัดปาร์ตี้กันทุกวันหยุดเหรอตะวัน" ผมเอ่ยถามตะวันที่กำลังจัดโต๊ะสำหรับปาร์ตี้เย็นนี้"ก็ไม่ทุกวันหยุดหรอกครับ แต่ก็ถือว่าบ่อยอยู่ครับพี่เหนือ""ดีจัง ดูเหมือนว่าทุกคนที่นี่จะสนิทสนมแล้วก็รักกันมากด้วย""คนต่างจังหวัดก็แบบนี้แหละครับ รักกัน เป็นห่วงเป็นใยกัน มีอะไรก็แบ่งปันกันตลอด""ไม่เหมือนคนกรุงเทพเลย ต่างคนก็ต่างอยู่ มีแต่การแข่งขันกันเต็มไปหมด""แล้วพี่เหนือจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยหรือเปล่าครับ""ทำไมเหรอ""ผมอยากให้พี่เหนืออยู่ที่นี่ตลอดไปเลย ผมว่าทุกคนที่นี่ก็คิดเหมือนกัน""ไม่ได้หรอก พี่มีงานอยู่ทางโน้น ไม่น่าจะได้อยู่ที่นี่ได้ตลอดหรอกตะวัน""แย่จังครับ" ตะวันทำหน้าผิดหวัง"คุณเหนือเขาจะมาอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ยังไงล่ะตะวัน" อยู่ ๆ คนที่เข้าไปยกบรรดาเครื่องดื่มข้างในบ้าน ก็เดินออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้"อีกอย่าง งานที่ไร

"ผมบอกแล้วว่าอร่อย คุณรามทำอาหารอร่อย" กำปอพูดต่อ"พอได้แล้วกำปอ ทุกคนเลย ถ้ายังไม่หยุดพูดคราวหน้าฉันจะไม่ทำอะไรให้กินกันอีกเลย" คนที่ถูกชมเหมือนจะเขินนะ เลยทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนไปงั้นเรานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกันจนดึก ก่อนที่คุณศิรากับตะวันจะขอตัวกลับ คุณราม ผม แล้วก็กำปอ เลยช่วยกันยกข้าวของบางส่วนเข้าไปเก็บไว้ในครัว ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปพักผ่อนงานวันเกิดของท่านประพรตจัดขึ้นที่บ้านของเขา ผมกับคุณรามมาถึงที่งานในตอนเกือบหกโมงครึ่งเห็นจะได้ เพราะในการ์ดเชิญได้เขียนเอาไว้ว่าร่วมรับประทานอาหารที่บ้านของท่านประพรตในเวลาหนึ่งทุ่มตรงหน้าบ้านถูกจัดตกแต่งแบบล้านนา มีธงแขวนประดับเป็นแนวยาว คุณรามอธิบายให้ฟังว่าธงแบบนี้เขาเรียกว่าตุง จะใช้ในงานพิธีต่าง ๆ ของทางเหนือ เมื่อเราเดินเข้ามาภายในงาน ก็จะมีดอกไม้ชนิดต่าง ๆ ประดับประดาอยู่โดยที่มีเสาไม้ไผ่เป็นหลักในการประดับพุ่มดอกไม้ ผู้คนที่มาร่วมงานดูคึกคัก ส่วนใหญ่จะเป็นแขกที่มีชื่อ และเป็นคนที่มีหน้ามีตาของจังหวัด คุณรามแนะนำให้ผมรู้จักผู้ใหญ่หลายท่านที่เป็นคนสำคัญของที่นี่"อ้าว มากันแล้วเหรอ" คนที่เอ่ยทักคุณรามคือผู้ที่ดูจะอาวุโสสุดในบรรดาสี่คน

"แต่คุณรามก็ดูแลอยู่แล้ว เห็นทีจะไม่สะดวกถ้าจะต้องขาย อีกอย่างคนงานในไร่ของเราก็มีเยอะ ถ้าขายไปกลัวว่าคนงานจะไม่มีรายได้ด้วย""เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง อายินดีให้คนงานได้ทำงานที่ไร่ต่อได้เลย ให้ค่าจ้างเหมือนกับตอนที่คุณย่าอยู่ทุกอย่าง""ผมว่าก็ไม่สะดวกอยู่ดีครับ เพราะคุณรามเองก็อยู่ที่นี่ ดูแลไร่แทนคุณย่าอยู่แล้ว""ก็อาได้ข่าวว่ารามจะไปทำงานที่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอ" คำบอกเล่าของท่านประพรตเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน ผมหันไปมองคนข้าง ๆ อย่างต้องการคำตอบ"ใช่ครับ ผมมีแพลนที่จะไปทำงานที่ต่างประเทศ แต่มันก็แค่แพลน บางทีผมอาจจะไม่ไปก็ได้ ซึ่งเวลานี้ตอนนี้ผมยังอยู่ที่นี่ ก็คงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องขายไร่"คำตอบของคุณราม ทำให้ท่านประพรตมีสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด"เอาเป็นว่า อาอยากให้เหนือเอากลับไปคิดดูก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยมาคุยกันอีกที" ผมกับคุณรามเพียงแค่หันมามองหน้ากัน ก่อนที่จะขอตัวลากลับเลย เพราะการที่เราทั้งคู่มาร่วมงานนี้ ก็เพราะว่ามาตามมารยาทเท่านั้น ถึงจะอยู่ร่วมงานต่อก็คงไม่สนุกอยู่ดี เพราะผมเองก็ไม่รู้จักใครเลยในงานผมกับคุณรามเดินออกมาที่รถโดยมีเพียงพราวเดินตามมาส่งด้วย"

"อ่านสัมภาษณ์เหรอ ผมจำได้ว่าผมออกสื่อน้อยมากเลยนะ คนที่จะรู้จักผมจริง ๆ ก็มีแค่แฟนหนังสือเท่านั้นแหละ อย่าบอกนะว่าคุณก็เป็นแฟนหนังสือของผมด้วย" หน้าคุณรามตอนนี้คือเหมือนคนที่ถูกจับได้ว่าทำความผิดเอาไว้เลย"ฟงแฟนอะไรล่ะ ผมเห็นว่ายัยเพียงชอบอ่านพวกนิยายก็เลยแนะนำไป""แล้วทำไมคุณต้องซื้อนิยายของผมมาเก็บเอาไว้ด้วยล่ะ""ผมก็แค่อยากอุดหนุน ในฐานะที่คุณเป็นหลานคุณย่าก็แค่นั้น" คนที่ถูกจับผิดไม่ยอมสบตาผมเลยด้วยซ้ำ แปลก ๆ นะคุณเนี่ย"คุณ เอาหนังสือนิยายมาสิ เดี๋ยวผมเซ็นให้""ไม่ต้อง ผมไม่ได้เป็นแฟนนิยายคุณแบบยัยเพียงสักหน่อย""แต่ผมอยากเซ็นให้ เอามาเถอะนะ""หยุดเลย ผมว่าคุณขึ้นไปนอนได้แล้ว ผมก็จะเข้าบ้านแล้วเหมือนกัน" พูดจบคุณรามเขาก็จัดการปิดไอแพด แล้วก็หอบเอกสารเข้าบ้านไปซะอย่างนั้นล่ะ เห็นแล้วก็เอ็นดู นาน ๆ จะเจอคุณรามในโหมดนี้ ผู้ชายตัวโต ๆ เวลาทำอะไรไม่ถูกมันดูเลิ่กลั่กดีอะ น่ารักจัง"คุณก็รีบเข้าบ้านได้แล้ว" อยู่ ๆ คนที่เพิ่งจะเข้าบ้านไป ก็โผล่ออกมาจากหน้าต่างแล้วก็มาไล่ให้ผมเข้าบ้าน แล้วตัวเองก็ผลุบหายไปเลยอะไรของเขาเนี่ย?วันนี้ผมตื่นตั้งแต่เช้า ทันป้าตองนวลกับเด็ก ๆ เตรียมอาหารเช้ากั

"ไม่มีจริง ๆ ค่ะ เอาหัวเพียงเป็นประกันเลย ถามคนอื่น ๆ ในไร่ก็ได้ค่ะ พี่รามไม่มีแฟนจริง ๆ"น้องเพียงพูดด้วยหน้าตาที่จริงจัง คงกลัวว่าผมจะไม่เชื่อแต่มันก็น่าจะเชื่อยากจริง ๆ นั่นแหละ คนแบบคุณรามเนี่ยนะ ที่จะไม่มีแฟนน้องเพียงอยู่คุยต่อแค่ไม่นานก็ขอตัวกลับ เพราะออกมานานแล้วเดี๋ยวจะถูกที่บ้านบ่นเอา ส่วนผมพอไม่มีเพื่อนคุยก็กลับมานั่งทำงานของตัวเองต่อจนเย็นผมนั่งรอกลับบ้านพร้อมกับคุณรามอยู่ที่ร้านจนเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว เพราะคุณรามเองก็จะต้องมาเคลียร์งานที่ร้านเป็นที่สุดท้ายก่อนที่จะกลับเข้าบ้านเหมือนกัน"วันนี้ยัยเพียงมาหาคุณที่ร้านเหรอ" คุณรามเอ่ยถาม เมื่อเราทั้งคู่เข้ามาอยู่ในรถและกำลังจะกลับบ้านกัน"ใช่ น้องเพียงมานั่งคุยเล่นกับผมน่ะ เขาเล่าเรื่องคุณให้ฟังด้วยนะ""เล่าเรื่องของผมเนี่ยนะ เรื่องอะไร""ก็เรื่องแฟนเก่าคุณ""เล่าว่าไง""ก็เล่าว่าคุณกับคุณภัทรมีปัญหากันเพราะชอบผู้หญิงคนเดียวกัน แต่ผู้หญิงคนนั้นเลือกที่จะคบกับคุณ""เรื่องมันก็นานมาแล้วคุณ""แล้วตอนนี้เขาไปไหนล่ะ คือ ถ้าคุณไม่สะดวกตอบไม่ต้องตอบผมก็ได้นะ""ตอบได้ เขาไปอยู่ที่กรุงเทพ""คุณก็เลยเลิกกันเหรอ""มันก็ไม่เชิง เขาไ