บทที่ 15 หนีออกนอกเมือง

เมื่อออกจากจวนสกุลเซี่ยได้นางก็วิ่งลัดเลาะไปยังคลองระบายน้ำ เมื่อไปถึงตรอกแห่งหนึ่งก็มีขอทานน้อยสองคนออกจากตรอกอันมืดมิดวิ่งตรงมาหานางแล้วก็แบมือขอเงินจากนางในทันที ฮวาจื่อชิงมอบถุงเงินอันหนักอึ้งให้สองขอทานน้อยคนละถุง พวกเขายิ้มแย้มแล้วรับเงินไปด้วยความยินดี เมื่อเห็นว่าฮวาจื่อชิงมีสาวใช้ติดตามมาด้วยอีกสองคนพวกเขาจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“แม่นางที่พวกเราเคยตกลงกันไว้มีแค่แม่นางเพียงผู้เดียวมิใช่หรือ” 

“นั่นมันข้อตกลงเมื่อสามเดือนที่แล้ว พวกเจ้าได้รับเงินที่ข้าส่งมาให้พวกเจ้าทุกเดือนมาโดยตลอดมิใช่หรือ อีกทั้งข้ายังส่งยารักษาโรคที่ดีที่สุดมาให้พวกเจ้าอีก พวกเจ้าไม่คิดว่าควรจะตอบแทนข้าให้มากขึ้นอีกสักหน่อยหรือ” คำถามของฮวาจื่อชิงทำให้เด็กน้อยทั้งสองหันไปปรึกษากันแล้วสุดท้ายก็หันมาพยักหน้าให้นาง

“ได้ ถ้าเช่นนั้นรบกวนพวกท่านตามข้าสองคนมา ก่อนอื่นพวกท่านจะต้องเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่พวกข้าหามาให้ก่อน พวกท่านจะได้ดูกลมกลืนกับพวกข้า” เมื่อเด็กน้อยเอ่ยเช่นนี้ทั้งฮวาจื่อชิง มู่เหยาและมู่หลีก็ต่างพยักหน้า ขอทานน้อยทั้งสองจึงพาพวกนางไปยังตรอกที่เป็นแหล่งกบดานของพวกเขาแล้วนำเสื้อผ้าของขอทานมาให้พวกนางสวมใส่ มู่เหยาและมู่หลีมีความลำบากเล็กน้อยเนื่องจากมีเนื้อตัวใหญ่โตกว่าชุดที่พวกเขามี ฮวาจื่อชิงจึงใช้มีดสั้นที่นางพกติดตัวมากรีดตามตะเข็บให้ขาดหลายจุดพวกนางจึงสามารถใส่ชุดที่ขอทานน้อยหามาให้ได้ แม้ว่าจะดูรุ่งริ่งและไม่พอดีตัวแต่ก็สามารถเรียกได้ว่ากลมกลืนพอสมควร

“ผมของพวกท่านก็ทำให้ดูยุ่งเหยิงสักหน่อยเถิด ส่วนแม่นางคนงามท่านจะแต่งกายเลียนแบบบุรุษไปทำไมกัน แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าท่านเป็นสตรี ทางที่ดีที่สุดก็คือทำให้ใบหน้าและเนื้อตัวของท่านสกปรกให้ได้มากที่สุดจะดีกว่า” เมื่อขอทานน้อยเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วปรับเปลี่ยนทรงผมของตนเป็นทรงผมของสตรีที่แต่งงานแล้วแต่ยังไม่ลืมที่จะทำให้ยุ่งเหยิง 

นางย่อกายลงใช้ฝ่ามือกำดินขึ้นมาแล้วนำมาถูกตามลำคอและเนื้อตัว ปัดดินให้เหลือเพียงฝุ่นบางเบาแล้วนำมาป้ายที่ใบหน้าอย่างไม่คิดรังเกียจ ส่วนมู่เหยาและมู่หลีดึงทึ้งผมของตนเองให้หลุดลุ่ยลงมาแล้วนำดินมาลูบตามลำคอและเนื้อตัวรวมทั้งใบหน้าอีกด้วย เด็กชายทั้งสองเห็นการกระทำของพวกนางแล้วก็พยักหน้าแล้วจึงพาสตรีทั้งสามไปยังที่ทำงานของตนเอง

“เอาผ้านี่ปิดปากปิดจมูกของพวกท่านเอาไว้ ระมัดระวังให้ดีอย่าได้แสดงท่าทีรังเกียจออกมาเชียวนะ” เด็กชายออกคำสั่งพลางยื่นผ้ามาให้ มู่เหยาและมู่หลีเห็นแล้วว่าเด็กขอทานเหล่านี้ทำหน้าที่ขนสิ่งปฏิกูลไปทิ้ง พวกนางต่างก็หันไปมองฮวาจื่อชิงด้วยสายตาเป็นห่วงในทันที

“พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าทำได้แน่” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้พวกนางก็พยักหน้าแล้วลงมือมัดผ้าปิดปากและจมูกของตนเองเอาไว้ แล้วรับถังไม้ที่เด็กๆ ส่งมาให้อย่างกลำ้กลืนฝืนทน ด้านในถังไม้ที่พวกนางถือเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลที่ส่งกลิ่นเหม็นอันรุนแรง แม้ว่าผ้าปิดปากที่พวกนางใช้จะไม่สามารถลดกลิ่นเหม็นลงได้แต่ก็สามารถอำพรางใบหน้าของพวกนางได้

พวกนางปะปนไปกับกลุ่มขอทานที่ต่อแถวหิ้วถังปฏิกูลไปทิ้งนอกเมือง ทหารที่คอยเปิดประตูให้หาได้สนใจที่จะตรวจสอบพวกนางไม่ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าประหลาดใจแต่อย่างใดจะมีผู้ใดคิดได้บ้างว่าฮูหยินของท่านอัครเสนาบดีจะยอมแต่งชุดขอทานหิ้วถังปฏิกูลออกไปทิ้งนอกเมืองเช่นนี้ 

เมื่อพวกนางออกนอกเมืองได้ก็อำลากลุ่มขอทานแล้วเดินทางต่อเข้าไปในชายป่า พอพบลำธารที่ใส่สะอาดและปราศจากผู้คนพวกนางก็รีบถอดเสื้อผ้าสกปรกทิ้งไปในทันที แล้วหลังจากนั้นก็ลงไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวในลำธารจนคิดว่าตนเองหมดกลิ่นเหม็นแล้ว นับเป็นครั้งแรกที่มู่เหยาและมู่หลียินยอมฟอกสบู่ที่มีราคาแพงอย่างไม่คิดเสียดายเงิน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ที่ฮวาจื่อชิงมอบให้ช่วยทำให้พวกนางรู้สึกดีขึ้นเป็นอย่างมาก

“หลังจากนี้นายหญิงจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ” มู่เหยาเอ่ยถามพลางจ้องมองนายหญิงของตนที่ในยามนี้กำลังแช่กายอยู่ในน้ำอย่างสบายอกสบายใจ

“แน่นอนว่าครั้งนี้ข้าคงต้องเดินทางด้วยเรือ การเดินทางไปทางน้ำจะทำให้ไปได้ไกลและรวดเร็วขึ้น ว่าแต่พวกเจ้ายินดีที่จะติดตามข้าไปจริงหรือ หนทางข้างหน้าอาจจะลำบากมากกว่านี้ก็ได้นะ” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ทั้งมู่เหยากับมู่หลีก็ต่างส่งเสียงตอบนางด้วยความมั่นใจ

“ไปสิเจ้าคะ” คนทั้งสองพูดออกมาพร้อมกันแล้วก็หัวเราะ มู่หลีจึงได้เอ่ยออกมาตามที่ใจคิด

“พวกข้าตัดขาดกับครอบครัวของตนเองไปแล้ว ระหว่างพวกข้ากับนายท่านก็หาได้มีความผูกพันฉันเจ้านายกับลูกน้อง การเป็นสาวใช้ของผู้อื่นไม่ง่ายเลยแต่การเป็นสาวใช้ของนายหญิงง่ายดายเป็นอย่างมาก หลังจากนี้พวกข้าจะยอมอดให้นายหญิงอิ่ม จะยอมหนาวเพื่อให้ท่านอบอุ่น หากนายท่านตามมาทันพวกข้าก็จะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนายหญิง” คำพูดของมู่หลีทำให้มู่เหยาพยักหน้า

“พวกข้ารังเกียจบุรุษมากชู้หลายใจ เพราะความมากชู้หลายใจของท่านพ่อทำให้ชีวิตของพวกข้าต้องลำบาก ท่านแม่ของพวกข้าถูกทอดทิ้งให้อดอยากและหนาวตายอยู่นอกบ้านในขณะที่สตรีที่ท่านพ่อถูกใจได้เข้ามาอยู่ในบ้านและใช้ชีวิตอย่างหน้าชื่นตาบาน ส่วนพวกข้าก็ถูกโขกสับและถูกใช้แรงงานยิ่งกว่าทาส ยามนี้เมื่อได้เห็นว่านายหญิงต้องประสบกับเคราะห์กรรมเช่นนี้พวกข้าก็ไม่อาจจะปล่อยให้นายหญิงไปเผชิญกับความลำบากยามอยู่ข้างนอกได้” มู่เหยาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ฮวาจื่อชิงจึงส่งยิ้มให้พวกนางแล้วเอ่ยออกมาด้วยความอ่อนโยน

“ขอบคุณพวกเจ้ามาก แต่หลังจากนี้หากพวกเจ้าอยากจะร่วมเดินทางไปกับข้าก็ไม่ต้องสนใจสถานะนายบ่าวกันแล้ว ที่ข้ายินยอมให้พวกเจ้าติดตามมาหาใช่เพราะต้องการให้พวกเจ้ามาคอยปรนนิบัติ แต่เป็นเพราะข้ากังวลว่าพวกเจ้าจะถูกลงทัณฑ์เพราะแรงโทสะของเซี่ยเหวินหลาง ดังนั้นในวันข้างหน้าหากข้าประสบกับเคราะห์ภัยหรือว่าบังเอิญว่าเซี่ยเหวินหลางติดตามข้ามาได้ทันจริงพวกเจ้าก็ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องข้า ขอแค่เพียงพวกเจ้าอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้รับความเดือดร้อนเพราะข้าก็ทำให้ข้ารู้สึกสบายใจแล้ว” คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้สองพี่น้องสกุลมู่ส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที

“ในเมื่อท่านลดตัวลงมาเห็นพวกข้าเป็นน้องสาว พวกข้าก็จะนับถือท่านดุจพี่สาวคนหนึ่ง วันหน้าหากพี่สาวของพวกข้ามีภัยพวกข้าย่อมไม่ถอยหนี” มู่เหยาเอ่ยออกมาโดยมีมู่หลีส่งเสียงสนับสนุน

“ท่านไม่ต้องกังวล ต่อไปพวกข้าจะช่วยกันดูแลท่านเอง รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องหิวโหย หรือว่าทนหนาวเหน็บอยู่ข้างนอกเฉกเช่นเดียวกับสิ่งที่ท่านแม่ของพวกข้าต้องเผชิญอย่างแน่นอน” เมื่อมู่หลีเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็ยิ้มออกมาพลางคิดในใจว่า นางโชคดีเหลือเกินที่ได้เพื่อนร่วมทางที่ดีเช่นนี้ ไม่รู้ว่ายามนี้ญาติผู้พี่ของนางจะเป็นเช่นไรบ้าง นางได้แต่ภาวนาว่ายามที่เซี่ยเหวินหลางได้เห็นจดหมายของนางแล้วเขาจะไม่บรรลุแก่โทสะจนทำร้ายญาติผู้พี่ของนางไม่เช่นนั้นนางคงจะรู้สึกผิดต่อญาติผู้พี่ไปตลอดชีวิตที่เหลืออย่างแน่นอน