บทที่ 11 พิธีมงคล

งานมงคลของอัครมหาเสนาบดีเซี่ยและคุณหนูสกุลฮวาถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เกี้ยวเจ้าสาวได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา เจ้าบ่าวที่ขี่ม้านำหน้าขบวนดูองอาจผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหล่าของเซี่ยเหวินหลางทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็อดถอนใจออกมาด้วยความเสียดาย 

ก่อนหน้านี้มีข่าวลือในแง่ร้ายมากมายเกี่ยวกับรูปโฉมและความประพฤติอันโหดเหี้ยมของเขา พวกนางหวาดกลัวว่าทรราชเซี่ยจะไม่มีผู้ใดยินยอมแต่งงานด้วยจนผลสุดท้ายทรราชผู้นั้นจะหันมาหมายปองพวกนาง ตอนที่ได้รู้ว่าคุณหนูสกุลฮวาออกทุกข์แล้วพวกนางพากันยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นอย่างเต็มที่ ด้วยคิดว่าต่อไปพวกนางก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าพ่อสื่อจากจวนสกุลเซี่ยอาจจะวิ่งเข้าไปทาบทามพวกนางจนถึงในจวน แต่ยามนี้เมื่อได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเซี่ยเหวินหลางอย่างเต็มตา พวกนางต่างก็พากันรู้สึกเสียดายที่คนที่ได้นั่งในเกี้ยวเจ้าสาวของเขาไม่ใช่พวกนาง

ฮวาจื่อชิงนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ในเมื่อนางแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้วจึงทำได้แค่เพียงต้องยอมจำนนต่อโชคชะตาเพียงเท่านั้น หากนางเดาไม่ผิดสาวใช้สองคนที่เซี่ยเหวินหลางส่งมาคงกำลังเดินตามประกบติดตามเกี้ยวของนางอย่างใกล้ชิดโดยไม่ให้คลาดสายตา แม้ว่านางกับสาวใช้สองคนนั้นจะไม่ค่อยได้พูดคุยกันมากเท่าใดนักแต่นางก็รู้ดีว่าสาวใช้สองคนนี้ไม่แตกต่างไปจากเจ้านายของพวกนางเลย ทั้งเถรตรง ดุดัน และลงมืออย่างเฉียบขาดจนทำให้นางยากจะหลบหนีไปได้

เมื่อเกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงที่หน้าประตูจวนสกุลเซี่ย เซี่ยเหวินหลางจึงได้ลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม เขาเดินมาถึงเกี้ยวเจ้าสาวก็ยกฝ่าเท้าขึ้นมาเตะคานประตูเกี้ยวเจ้าสาวหนึ่งครั้งตามประเพณีแคว้นอวิ๋น การเตะคานประตูเกี้ยวเจ้าสาวก็เพื่อสื่อความหมายว่าเจ้าบ่าวผู้นี้มิได้เกรงกลัวภรรยา เสียงเตะคานประตูตอบจากด้านในอย่างไม่ยอมแพ้ของเจ้าสาวเป็นการสื่อความหมายว่าฝ่ายเจ้าสาวเองก็ไม่ได้อ่อนแอ 

เซี่ยเหวินหลางยืนรออยู่ครู่หนึ่งและกำลังคิดสงสัยว่าฮวาจื่อชิงจะทำอย่างเจ้าสาวคนอื่นในแคว้นอวิ๋นหรือไม่ที่ส่วนใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวที่นั่งอยู่ด้านในเกี้ยวมักจะโยนกุญแจหีบสมบัติออกมาจากเกี้ยว ฝ่ายเจ้าบ่าวก็จะรับมาแล้วก็ต้องชูกุญแจขึ้น เป็นนัยว่าให้ฟ้าดินช่วยเป็นสักขีพยานว่าฝ่ายเจ้าสาวยินดีที่จะมอบกุญแจหีบสมบัติของนางให้แก่เขา เป็นเคล็ดในการขอให้ได้ลูกชายหลายๆ คน 

เซี่ยเหวินหลางรออยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็มีกุญแจโยนออกมาแค่เพียงสองดอก มุมปากของเซี่ยเหวินหลางกระตุกเพียงเล็กน้อยแล้วจึงได้ชูกุญแจที่นางโยนออกมาชูขึ้นไปเหนือศีรษะ เสียงหัวเราะของผู้คนรอบข้าง เสียงโห่ร้อง เสียงหยอกเย้าและเสียงล้อเลียนพลันเงียบงันลงไปในทันทีเมื่อเขาปรายตาไปมอง เขาเดินไปเปิดผ้าม่านออกแล้วยื่นมือของตนไปจับจูงมือของนางออกจากเกี้ยวโดยไม่สนใจแม่สื่อที่เดิมทีตั้งใจจะมาจูงนางออกจากเกี้ยวด้วยตนเอง

ดวงตาอันงดงาม คิ้วโค้งยาวได้รูปของนางในวันนี้ได้รับการแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมจนดูงดงามขึ้น ฮวาเตี้ยนกลางหน้าผากเป็นสีแดงสดเข้ากับชุดเจ้าสาวที่นางสวมใส่อยู่ ภายใต้พัดกลมที่มีลวดลายอันวิจิตรของนางเซี่ยเหวินหลางรู้ดีว่าจะมีจมูกเรียวเล็กและงอนเชิดของนางที่ถูกพัดปิดบังเอาไว้ ยังมีริมฝีปากอันอ่อนนุ่มที่แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นแต่ก็สามารถคาดเดาได้ว่ายามที่นางลดพัดลงมาน่าจะถูกแต่งแต้มจนเป็นสีแดงสดเช่นเดียวกับฮวาเตี้ยนกลางหน้าผากของนาง

เขาจูงมือของนางเข้าประตูจวนอย่างระมัดระวัง จ้องมองนางใช้ศีรษะแตะโคมไฟที่ห้อยลงมาจากกึ่งกลางประตูจวนด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มแต่งแต้ม เขาจูงนางเดินเหยียบย่ำลงไปบนเมล็ดธัญพืชที่ถูกหว่านเอาไว้ พานางก้าวข้ามอานม้า คันชั่ง และคันธนู จวบจนพานางเข้าไปในโถงพิธีการ หลังจากนั้นก็คำนับฟ้าดินร่วมกันกับนาง คำนับบุพการีผู้ให้กำเนิดแล้วจึงได้หันมาคำนับซึ่งกันและกัน เมื่อผู้ดำเนินพิธีการประกาศเสร็จสิ้นพิธีการแล้วเขาก็ทอดถอนใจออกมาแล้วเอ่ยกับนางว่า

“เจ้าลดพัดในมือลงมาได้แล้ว” แต่นางกลับยังคงถือพัดบดบังใบหน้าเอาไว้แล้วหันมากะพริบตาใส่เขา

“ท่านจะไม่ทำอย่างเช่นเจ้าบ่าวคนอื่นหน่อยหรือ ที่จะต้องร่ายโคลงกลอนให้เจ้าสาวฟังจนกว่านางจะพึงพอใจแล้วยินยอมลดพัดลงมา” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเหวินหลางก็พลันดูจอมปลอมขึ้นมาในทันทีแล้วเขาก็เอ่ยกระซิบกับนางด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นว่า

“จะยอมลดพัดลงมาดีๆ หรือว่าจะให้ข้าช่วยปลดพัดออกจากมือของเจ้า” คำพูดของเขาทำให้นางรีบลดพัดลงมาในทันที นางส่งยิ้มให้เขาแล้วจึงได้หันไปคารวะขอบคุณแขกเหรื่อด้วยท่วงท่าอันอ่อนช้อย

“ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานมงคลของพวกข้านะเจ้าคะ” ใบหน้าอันงดงามของนางถูกแต่งแต้มจนงามล้ำอย่างที่เซี่ยเหวินหลางคาดเดาเอาไว้ ยามนี้เมื่อได้เห็นว่าบรรดาบุรุษที่มาร่วมงานต่างก็จ้องมองใบหน้าของนางอย่างเสียมารยาทเขาจึงได้รู้สึกว่าตนเองทำผิดพลาดไป 

‘ไม่น่าสั่งให้นางลดพัดลงในยามนี้เลย’ แม้ว่าในใจจะคิดเช่นนี้แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มแล้วยื่นมือไปจับกุมข้อมือของนางเอาไว้แล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไปทำพิธีเข้าหอกันเถิด” คำพูดของเขาทำให้ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความขัดเขิน เมื่อเห็นว่านางรีบเดินตามเขามาในทันทีโดยไม่คิดจะขัดขืนรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจึงได้กลับมาอบอุ่นและอ่อนโยนอีกครั้ง

พิธีเข้าหอที่เขาเอ่ยถึงก็คือการเข้าไปนั่งลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยเมล็ดธัญพืชหลายชนิดเพื่อสื่อความหมายว่าขอให้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง หลังจากนั้นก็นั่งฟังถ้อยคำอวยพรจากบรรดาฮูหยินที่พรั่งพร้อมด้วยลูกและสามี หลังจากนั้นก็คล้องแขนดื่มสุรามงคลร่วมกัน 

“ข้าออกไปคารวะสุราก่อน หากเจ้าง่วงก็นอนก่อนได้เลย” แน่นอนว่าเมื่อเขาเปิดทางให้เช่นนี้ยามเมื่อเขากลับเข้าห้องหอมาอีกครั้งจึงได้พบว่าเจ้าสาวของเขากำลังนอนหลับใหลไปอย่างสบายอกสบายใจแล้ว แต่เซี่ยเหวินหลางกลับไม่ยอมแพ้เขาทิ้งกายลงไปแนบชิดกับนาง แล้วกระซิบเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้ลูกตาภายใต้หนังตาที่ปิดสนิทอยู่ของนางกลอกกลิ้งไปมาในทันที

“เจ้าหลับไปแล้วก็ดี เจ้าเคยบีบบังคับขืนใจข้าเช่นนั้นข้าก็จะขอทวงคืนเจ้าด้วยการลงมือกับเจ้าโดยที่เจ้าไม่รู้สึกตัวก็แล้วกัน” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้นางก็ลืมตาขึ้นมาสบตากับเขาด้วยความหวาดหวั่นในทันที 

แต่มีหรือที่เขาจะยอมยั้งมือปฏิบัติการทวงคืนความเป็นธรรมจากนางอย่างเร่าร้อนทำให้นางอดรู้สึกว่าตนเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะตอนที่นางบังคับขืนใจเขา ความพึงพอใจบนใบหน้าของเขาไม่น้อยไปกว่าตอนนี้เลย อีกทั้งตอนที่นางทำยังทำแค่เพียงไม่กี่ครั้งเขาก็เสร็จกิจแล้ว แต่ตอนที่เขาทำกับนาง เขาใช้เวลายาวนานเกือบครึ่งค่อนคืนกว่าเขาจะยินยอมปล่อยมือ สุดท้ายก่อนที่นางกำลังจะเคลิ้มหลับก็ได้ยินเสียงเขากระซิบเข้ามาในหูของนางว่า

“ต่อไปอย่าได้อาจหาญเอาพ่อพันธุ์ม้ามาเปรียบเทียบกับข้าอีก” คำพูดของเขาทำให้นางรีบแสร้งหลับตาเพื่อหลบเลี่ยงความผิดในทันที แม้ว่านางตั้งใจว่าจะแสร้งหลับแต่ความอ่อนเพลียของนางก็ทำให้นางหลับใหลไปจริงๆ โดยที่นางไม่รู้ตัว