บทที่ 12 สะใภ้สกุลเซี่ย

ยามเช้าเมื่อฮวาจื่อชิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างกายของนางร้าวระบมไปเกือบทั้งตัว แม้ว่านางไม่อยากจะตื่นขึ้นมามากเพียงใด แต่ในฐานะที่เป็นสะใภ้ใหม่จำต้องรีบตื่นขึ้นมาเพื่อไปคารวะน้ำชายามเช้าต่อพ่อสามีและแม่สามี ยามนี้ภาพลักษณ์ของนางในใจพ่อสามีและแม่สามีน่าจะเสียหายไปหมดแล้ว ดังนั้นสิ่งที่นางพอจะทำได้ก็คือพยายามทำตัวเป็นลูกสะใภ้ที่ดีไม่ขัดหูขัดตาพวกเขาก็พอ

“นอนต่ออีกหน่อยเถิด” มารขัดขวางความตั้งใจของนางไม่ได้แค่เพียงพูดห้ามปราม เขายังสอดแขนมาที่เอวของนางแล้วเหนี่ยวรั้งนางให้เอนกายลงไปซบร่างกายของเขาอีกด้วย

“ปล่อยข้า วันนี้ข้าต้องไปยกน้ำชาให้ท่านพ่อและท่านแม่สามี” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางออกแรงดึงแขนของเขาออกซึ่งเขาก็ยินยอมปล่อยมือแต่โดยดีเพราะรู้ดีว่าตนเองสู้แรงของนางไม่ได้ ส่วนฮวาจื่อชิงที่พึ่งจะรู้ตัวว่าพละกำลังของนางกลับคืนมาแล้วก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปจ้องมองเขาในทันที

“เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับข้า เหตุใดร่างกายของข้าจึงได้สิ้นไร้เรี่ยวแรงถึงเพียงนั้น” คำถามของนางทำให้เซี่ยเหวินหลางขยับกายลุกขึ้นแล้วก็จ้องมองนางด้วยสายตาที่ทำให้นางอดรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่นหลังไม่ได้

“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า เรี่ยวแรงของเจ้ามากมายถึงเพียงนั้นหากข้าไม่ทำอะไรเลยมีหวังเจ้าคงได้ป่นกระดูกของข้าจนเป็นผุยผงแน่” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็ยกฝ่ามือขึ้นมาตั้งใจว่าจะให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติฝ่ามือของนางสักฉาดแต่เซี่ยเหวินหลางกลับเอ่ยวาจาข่มขู่ออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“หากเจ้ากล้าทำให้ข้าได้รับบาดเจ็บ ข้าก็จะทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกัน คนเช่นข้ามีคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระ เจ้าเคยใช้เชือกเหล่านั้นผูกมัดข้าเอาไว้แล้วล่วงเกินข้าทำให้ข้าได้รับความอับอาย ดังนั้นข้าจึงต้องใช้ยาสลายกำลังเพื่อเหนี่ยวรั้งเจ้าเอาไว้แล้วทำเรื่องเช่นนั้นกับเจ้าเช่นเดียวกัน” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็ร้องเหอะ! ออกมา

“ทำให้ท่านได้รับความอับอายหรือ ข้าเห็นกับตาว่าสีหน้าของท่านในยามนั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็พยักหน้าแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดจะยอมแพ้

“เท่าที่ข้าเห็นเมื่อคืนนี้เจ้าเองก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจเช่นเดียวกัน คืนวันนั้นเจ้าไม่ได้รับความพึงพอใจเพราะความไร้ประสบการณ์ของตนเอง เมื่อคืนนี้ข้าก็เลยช่วยชดเชยให้เจ้าและทำให้เจ้ารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเรื่องชายหญิงมีเรื่องอารมณ์และความรู้สึกด้วยดังนั้นเจ้าจะนำมาเปรียบเทียบกับการผสมพันธุ์ของม้าไม่ได้” คำพูดของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงพลันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายในทันที 

“ที่แท้ท่านก็โกรธเคืองข้าที่ข้านำท่านไปเปรียบเทียบกับพ่อพันธุ์ม้านี่เอง” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางขยับตัวลุกขึ้น ยามนี้ความง่วงได้จางหายไปจากตัวนางแล้ว มีแค่เพียงความแค้นใจที่นางไม่อาจจะทำอะไรคนตรงหน้าได้เพียงเท่านั้น

“หากเจ้าอยากจะคิดเช่นนั้นก็ตามแต่ใจเจ้าเถิด” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยพลางเอนกายนอนลงบนเตียง เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปหนุนรองที่ต้นคอของตนเองเอาไว้ กระดิกปลายเท้าไปมาแล้วใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายจ้องมองมาที่นาง

“หากแค้นใจแล้วอยากจะลงมือทำร้ายข้า เจ้าจะทำแบบคราวนั้นก็ได้นะ รับรองได้เลยว่าคราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องรู้สึกเจ็บอย่างครั้งนั้นแล้ว” คำพูดของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงสบถออกมาเบาๆ แล้วเดินหนีเขาไปเรียกสาวใช้เข้ามาปรนนิบัติในทันที

ฮวาจื่อชิงไม่ได้พาสาวใช้รุ่นใหญ่จากเรือนของตนเองมาเลยสักคน ถึงอย่างไรนางกับสาวใช้เหล่านั้นก็หาได้มีความสนิทสนมกันอยู่แล้ว เรื่องพละกำลังของนางที่ต้องปิดบังผู้อื่นทำให้นางไว้วางใจแค่เพียงซูหมัวมัวเพียงเท่านั้น ยิ่งช่วงหลังที่นางสูญเสียมารดาไปนางใช้ข้ออ้างว่าอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ปรับลดสาวใช้ในเรือนของตนเองลงแล้วรับซูหมัวมัวเข้ามาอยู่ในเรือนของนาง 

ยามนี้ซูหมัวมัวชรามากแล้วนางไม่อยากจะทำให้ซูหมัวมัวต้องกังวลใจเรื่องของนางอีก จึงได้โกหกซูหมัวมัวไปว่านางประทับใจในตัวเซี่ยเหวินหลางมาก และคนที่ลักลอบส่งนางกลับจวนมาจนทำให้ผู้อื่นไม่รู้ว่านางแอบหลบหนีออกจากจวนก็คือเซี่ยเหวินหลาง ดังนั้นนางจึงยินดีที่จะแต่งงานกับเขาจะไม่คิดหลบหนีการแต่งงานอีก 

เมื่อซูหมัวมัวได้ยินว่านางยินดีที่จะแต่งเข้าจวนสกุลเซี่ยและซูหมัวมัวก็เห็นแล้วว่าเซี่ยเหวินหลางดีต่อนางจริงๆ เขาดีจนถึงขั้นส่งสาวใช้มาคอยปรนนิบัตินางจนถึงจวน ซูหมัวมัวจึงได้วางใจแล้วกลับบ้านเดิมเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายกับลูกหลาน ยามนี้สาวใช้ข้างกายของฮวาจื่อชิงจึงมีแค่เพียง มู่เหยาและมู่หลี สองสาวใช้ที่เซี่ยจ้งหวายส่งมาคอยปรนนิบัตินาง หรือจะพูดให้ถูกก็คือสาวใช้ทั้งสองถูกส่งมาคอยติดตามนางเสียมากกว่า

“พวกเจ้าเบาๆ มือหน่อย ปิ่นระย้าเหล่านี้คนแบบพวกเราจะจับแรงไม่ได้” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางสาธิตวิธีจัดเก็บเครื่องประดับให้สาวใช้ทั้งสองดู ยามนี้นางไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บงำพละกำลังของตนเองแล้ว แถมยังต้องคอยให้คำแนะนำสาวใช้ร่างใหญ่ทั้งสองคนอีกด้วยว่าพวกนางควรจะจัดการกับพละกำลังอันล้นเหลือของตนเองอย่างไร ซึ่งฮวาจื่อชิงไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนิดอีกทั้งยังรู้สึกดีที่สามารถให้คำแนะนำแก่พวกนางได้อีกด้วย นางไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในขณะที่นางพูดคุยกับสาวใช้ระหว่างแต่งตัว คนที่นอนอยู่บนเตียงจะนอนหลับตาฟังเสียงของนางอยู่แล้วระบายรอยยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ 

เมื่อฮวาจื่อชิงไปที่เรือนหลักก็พบว่าเซี่ยจ้งหวายและฮูหยินของเขามารอนางอยู่ก่อนแล้ว โหวฮูหยินผู้นี้นางเคยได้พบอยู่บ่อยครั้งเป็นสตรีจากจวนสกุลฉี มีนามว่าฉีเหม่ยเจิน เป็นคนไม่ถือยศศักดิ์และมากน้ำใจในยามนี้กำลังนั่งรอการคารวะน้ำชาจากนางด้วยสีหน้ากระตือรือร้น นางจึงคุกเข่าลงรับถ้วยชาจากสาวใช้รุ่นใหญ่ที่ยืนรออยู่แล้วยื่นถ้วยชาให้ผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ตรงหน้าตามลำดับอาวุโส

“ลูกสะใภ้ขอคารวะน้ำชาท่านพ่อสามี และท่านแม่สามีเจ้าค่ะ” นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ผู้อาวุโสทั้งสองต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจก้มลงจิบน้ำชาแล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งสัญญาณให้สาวใช้มอบของขวัญที่เตรียมเอาไว้ให้นาง

“ไข่มุกราตรีนี้หากเจ้ารังเกียจว่าใหญ่เกินไป ก็นำไปแลกเงินได้นะ ส่วนเครื่องประดับเหล่านั้นแม่สั่งทำรอเจ้ามานานแล้วอาจจะมีบางชิ้นที่ดูล้าสมัยไปบ้างเจ้าสามารถนำไปหลอมแล้วสั่งทำตามรูปแบบที่เจ้าชื่นชอบที่หอเครื่องประดับสกุลซูได้” เมื่อฉีเหม่ยเจินเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็คารวะขอบคุณอีกครั้ง เซี่ยจ้งหวายจึงได้สั่งให้บ่าวรับใช้นำของขวัญที่เขาเตรียมไว้มามอบให้นาง

“ข้าเห็นเจ้าเป็นสตรีที่มีความมุ่งมั่นเรื่องความรัก ข้าก็เลยมอบรูปสลักพระโพธิสัตว์ประทานพรให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะชอบนะ” คำพูดของเซี่ยจ้งหวายทำให้ฮวาจื่อชิงยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อนแล้วคารวะขอบคุณเขาด้วยความนอบน้อมเช่นเดียวกัน รูปสลักพระโพธิสัตว์แกะสลักจากหยกเนื้อดี ขนาดมองไกลๆ อยู่ตรงนี้นางก็ยังรู้เลยว่าเป็นของล้ำค่าที่ไม่สามารถประเมินค่าได้

“พวกท่านเตรียมของขวัญให้นางมากขนาดนี้ แล้วไม่คิดจะมอบให้ข้าผู้ที่แต่งนางเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของพวกท่านบ้างหรือ” เขาเอ่ยพลางช่วยประคองฮวาจื่อชิงให้ลุกขึ้น เซี่ยจ้งหวายจ้องมองเขาแล้วก็ร้องเฮอะ! ออกมา

“ข้าต้องมอบของขวัญดีๆ ให้นางสิ ลูกชายของข้าเป็นคนที่ยากจะอยู่ร่วมด้วยได้ ดังนั้นต้องมอบของปลอบใจนางให้มากเข้าไว้” คำพูดของเซี่ยจ้งหวายทำให้ฉีเหม่ยเจินหันมาตีที่ต้นแขนของเขาพลางส่งสายตาตำหนิแล้วนางจึงได้หันมาเอ่ยกับฮวาจื่อชิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เจ้าอย่าได้กังวลใจ ซานหลางหาได้เป็นอย่างที่ผู้คนภายนอกพูดกัน เอาไว้เจ้าใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเขานานวันเข้าเจ้าก็จะรู้เองว่าเขาไม่ใช่คนที่อยู่ด้วยยาก” เมื่อแม่สามีเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พลันยิ้มออกมา นางก็ได้แต่ภาวนาอยู่ในใจว่าคำพูดของแม่สามีจะเป็นความจริง