บทที่ 14 หนีออกจากจวน

“ดูเหมือนว่าช่วงนี้ท่านจะคิดถึงข้ามากเป็นพิเศษนะ ไม่เพียงเรียกตัวข้าให้มาหาท่านบ่อยครั้งขึ้น แถมช่วงนี้ยังยินดีจ่ายให้ข้ามากเป็นพิเศษอีกด้วย” เสียงอันเย้ายวนของสตรีภายในห้องทำให้ฮวาจื่อชิงรีบหยุดฝีเท้าแล้วหยุดยืนฟังอยู่ไกลๆ ขอแค่เพียงได้ยินสิ่งที่คนด้านในพูดคุยกันนางก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้

“ย่อมต้องจ่ายหนักเป็นธรรมดา ข้าใจร้อนอยากจะรีบสะสางเรื่องยุ่งยากรอบกายของข้าให้เร็วที่สุด” คำพูดของเซี่ยเหวินหลางทำให้ฮวาจื่อชิงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจน้ำเสียงของเขาไม่เหมือนน้ำเสียงของบุรุษที่ใช้พูดคุยกับสตรีที่ตนเองถูกใจ

‘หรือว่าจะไม่ใช่นาง’ ฮวาจื่อชิงได้แต่คิดอยู่ในใจ หูก็ฟังเสียงความเคลื่อนไหวและเสียงพูดคุยของคนในเรือน

“รีบสะสางถือเป็นเรื่องดีเพียงแต่รอบนี้ท่านก็เบามือลงสักหน่อยเถิด หากเลือดนองผืนดิน ศีรษะแขวนเต็มประตูเมืองอย่างเช่นรอบที่แล้วไม่เพียงทำให้ผู้คนเสียขวัญแต่ยังทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวในตัวท่านด้วย” เสียงสตรีภายในห้องเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงแต่เซี่ยเหวินหลางกลับตอบนางด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

“พวกเขาอยากจะกลัวข้าก็ให้กลัวไป ยิ่งกลัวมากก็ยิ่งดี วันหน้าจะได้ไม่ลุกขึ้นมาต่อต้านข้าอีก คนเช่นข้ามีคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระ ในเมื่อคนพวกนั้นต้องการฆ่าข้า ข้าก็ต้องตอบโต้กลับด้วยการฆ่าฟันเช่นเดียวกัน” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้สตรีที่อยู่ในห้องก็หัวเราะออกมาในทันที

“มีคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระหรือ หึ หึ วันที่ท่านถูกคุณหนูสกุลฮวาล่วงเกินท่านตะโกนออกมาเสียงดังว่า ข้าขอสาบาน! สักวันข้าจะต้องแก้แค้นเจ้าให้ได้ คงมิใช่ว่าการที่ท่านแต่งนางเข้าจวนมาก็เพื่อแก้แค้นนางหรอกนะ” สตรีผู้นั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยั่วเย้าแต่ดูเหมือนว่าเซี่ยเหวินหลางจะไม่ได้สนใจนาง

“ข้าจะแก้แค้นนางหรือไม่ก็เป็นเรื่องของข้า เจ้าสนใจแต่เรื่องของตนเองก็พอ” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ก็มีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนของสตรีผู้นั้นลอยออกมา

“คงไม่ใช่ว่าท่านหลงเสน่ห์นางจนแก้แค้นนางไม่ลงหรอกนะ ซานหลางข้าติดตามท่านมาตั้งนานขนาดนี้ ท่านห้ามทอดทิ้งข้าเชียวนะ” คำพูดของสตรีนางนั้นทำให้ฮวาจื่อชิงพยักหน้าและคิดว่าสตรีผู้นี้นี่เองที่อยู่ในใจของเขา นางคิดพลางชะโงกหน้าไปดูภายในห้องเห็นสตรีผู้นั้นยกแขนอันเรียวงามขึ้นไปคล้องคอเขา ส่วนเขาก็ก้มหน้าลงมาจ้องมองสตรีผู้นั้น ใบหน้าของคนทั้งสองใกล้กันแค่เพียงคืบเดียวเพียงเท่านั้น

“วี๊ดดดดดด” เสียงผิวปากดังขึ้นตรงหน้าเรือนทำให้ฮวาจื่อชิงรีบยกฝาเท้าวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังเรือนแล้วรีบวิ่งกลับไปที่เรือนของตนเองในทันที

“ข้าต้องหนีไปจากที่นี่ อีกไม่นานเขาก็จะรู้แล้วว่าคนที่ไปแอบฟังเขาและสตรีนางนั้นพูดคุยกันคือข้า” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ทั้งมู่เหยาและมู่หลีก็รีบส่งเสียงคัดค้านในทันที 

“ไม่ได้นะเจ้าคะ” พวกนางเอ่ยพลางจ้องมองฮวาจื่อชิงเดินไปเปิดหีบที่เก็บห่อผ้าใบโตขึ้นมาถือไว้ นางถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกตามด้วยเสื้อคลุมตัวในแล้วจึงดึงชุดบุรุษที่ซุกซ่อนเอาไว้ขึ้นมาสวมใส่ เครื่องประดับบนศีรษะนางถอดออกไปจนหมดแล้วก็แกะมวยผมของตนเองอย่างคล่องแคล่ว สางผมอย่างลวกๆ แล้วทำทรงผมเลียนแบบของบุรุษอย่างรวดเร็ว

“ยามนี้เขาคงจะพุ่งตรงไปเอาเรื่องพี่รองแล้ว เข็มที่ปักอยู่ที่คอของคนของเขาเป็นของพี่รอง และอีกไม่นานเขาก็คงจะกลับมาเอาเรื่องข้าที่เรือน หากพวกเจ้าไม่อยากจะโดนหางเลขไปด้วยก็ยอมให้ข้าใช้เข็มทำให้พวกเจ้าสลบเสีย พวกเจ้าจะได้บอกกับเซี่ยเหวินหลางว่าพวกเจ้าถูกข้าทำร้าย” คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้สาวใช้สองพลันส่ายหน้าในทันที

“นายหญิงหากท่านจะหนีก็ให้พวกข้าหนีไปกับท่านเถิดเจ้าค่ะ ท่านดีต่อพวกข้ามากถึงเพียงนี้พวกข้าจะปล่อยให้ท่านหนีตามลำพังได้อย่างไร” เมื่อมู่หลีเอ่ยเช่นนี้มู่เหยาก็หันไปมองหน้าน้องสาวของนางในทันที มู่หลีจึงได้เอ่ยกับพี่สาวของนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ข้าปล่อยให้นายหญิงออกไปเผชิญโลกภายนอกตามลำพังไม่ได้หรอก คราวที่แล้วนายหญิงก็พึ่งจะถูกจับตัวกลับมาพวกเราจึงได้ถูกส่งไปเฝ้าตัวนายหญิงเอาไว้” คำพูดของมู่หลีทำให้มู่เหยาก็นิ่งงันไปชั่วขณะแล้วสุดท้ายก็พยักหน้า

“ได้ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็รีบไปเก็บของเถิด” เมื่อมู่เหยาเอ่ยจบฮวาจื่อชิงก็โยนห่อผ้าให้พวกนางคนละห่อผ้า พอเห็นรูปร่างของสาวใช้แล้วนางก็ยื่นห่อผ้าให้อีกคนละห่อผ้า มู่เหยาและมู่หลีจึงได้คล้องห่อผ้าไว้ที่แขนข้างละใบ มู่หลีเห็นว่าในหีบยังมีห่อผ้าอีกนางตั้งใจว่าหยิบมาเพิ่มอีกสักห่อแต่ฮวาจื่อชิงกลับส่ายหน้า

“เอาไปแค่นี้ก็พอ ข้าเตรียมห่อผ้าเอาไว้หลายห่อเพราะคิดว่าจะหนีไปตั้งแต่ตอนอยู่ในจวนสกุลฮวาแล้วแต่ก็ตัดใจไปไม่ลงทุกครั้ง ห่อผ้าในหีบใบนี้จึงมีหลายห่อเช่นนี้” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางยิ้มออกมา

“ว่าแต่พวกเจ้าแน่ใจนะว่าจะไปกับข้า” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยถามเช่นนี้สองพี่น้องสกุลมู่ก็ตอบออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“แน่ใจเจ้าค่ะ” เมื่อพวกนางเอ่ยจบฮวาจื่อชิงก็พยักหน้า แล้วจึงรีบเดินไปเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เซี่ยเหวินหลางโดยมีมู่เหยาและมู่หลีคอยช่วยอำนวยความสะดวกให้ อีกคนช่วยฝนหมึกส่วนอีกคนช่วยเตรียมกระดาษให้นางอย่างกระตือรือร้น

สำหรับพวกนางแล้วนายหญิงของพวกนางผู้นี้ไม่เหมือนสตรีสูงศักดิ์คนอื่นๆ ที่พวกนางเคยเจอ ทั้งอ่อนโยนและมีความเป็นกันเองกับพวกนางอีกทั้งยังมีความเข้าอกเข้าใจพละกำลังอันล้นเหลือของพวกนางด้วย แม้บางครั้งจะมีการตำหนิพวกนางอยู่บ้างในยามที่พวกนางทำงานผิดพลาดหรือว่าทำให้ข้าวของแตกหักและเสียหาย แล้วก็มักจะตามมาด้วยการที่นางคอยบอกกล่าวและแนะนำพวกนางว่าควรจะต้องระมัดระวังเช่นไร ต้องวางตัวเช่นไรในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้สูงศักดิ์คนอื่นๆ 

พวกนางเป็นเด็กสาวบ้านป่ามีพละกำลังมากแต่กำเนิด พละกำลังของพวกนางดึงดูดอาจารย์ของพวกนางเข้าทำให้เขารับพวกนางเป็นศิษย์ อาจารย์เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือสูงส่งตั้งใจว่าจะสอนสั่งพวกนางให้เป็นจอมยุทธ์หญิงผู้เลื่องชื่อ แต่น่าเสียดายที่พวกนางเป็นคนหัวช้า สุดท้ายอาจารย์ก็ยอมถอดใจสั่งให้พวกนางกลับบ้านเกิดไม่ต้องฝึกวิชาต่อแล้ว 

พวกนางสองคนออกจากบ้านตั้งแต่เด็กยามที่กลับไปบ้านของพวกนางก็ไม่ได้ต้องการพวกนางแล้วต้องการเพียงคนที่สามารถขายแรงงานแลกเงินเพียงเท่านั้น แต่เพราะไม่มีที่ไปพวกนางจึงจำต้องอดทนให้คนในครอบครัวโขกสับ โชคดีที่คนของสกุลเซี่ยไปพบพวกนางเข้าและบอกกับพวกนางว่าหากมาทำงานในจวนสกุลเซี่ยจะมอบทรัพย์สินก้อนโตให้พวกนาง พวกนางจึงรีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้แล้วใช้เงินที่ได้มามอบให้แก่ครอบครัวเพื่อตัดขาดจากพวกเขา 

พวกนางมาใช้ชีวิตอยู่ในจวนสกุลเซี่ยได้ไม่นานก็ถูกส่งตัวไปคอยรับใช้ฮวาจื่อชิงที่จวนสกุลฮวา ฮวาจื่อชิงปฏิบัติต่อพวกนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ยามนี้เมื่อฮวาจื่อชิงคิดจะหนีพวกนางก็ไม่คิดจะปล่อยให้ฮวาจื่อชิงหนีไปคนเดียว และสิ่งที่พวกนางคาดไม่ถึงก็คือฮวาจื่อชิงจะยอมให้พวกนางติดตามไปด้วย

“เสร็จแล้วพวกเรารีบไปกันเถิด” เมื่อเอ่ยจบฮวาจื่อชิงก็พามู่เหยาและมู่หลีตรงไปยังรูสุนัขที่นางเคยแอบออกแรงขุดเอาไว้ในยามที่สาวใช้ทั้งสองหลับไปแล้ว