บทที่ 13 นางจิ้งจอก

ฮวาจื่อชิงใช้ชีวิตภายในจวนสกุลเซี่ยอย่างผ่อนคลาย นางไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังเรื่องพละกำลังของตนเองอีก ถึงอย่างไรสามีของนางก็รู้อยู่แล้วว่านางมีพละกำลังมากว่าผู้อื่น ส่วนพ่อสามีและแม่สามีก็หาได้รังเกียจเรื่องนี้อีกทั้งยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องดีอีกด้วย

“วันหน้าเมื่อเจ้ามีหลานๆ ให้ข้า พวกเขาอาจจะได้พละกำลังอันแข็งแกร่งมาจากเจ้าก็ได้นะ มีพละกำลังมากกว่าผู้อื่นถือเป็นเรื่องดีอย่างน้อยพวกเขาก็คงจะสามารถปกป้องตนเองได้ดีกว่าคนทั่วไป” ฉีเหม่ยเจินเอ่ยออกมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดใจ นางสูญเสียบุตรชายไปแล้วสองคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน ทุกครั้งที่ต้องเห็นป้ายวิญญาณของลูกหัวใจของนางก็ราวกับถูกกระชากออกจากอก ความทุกข์ทรมานเช่นนี้ไม่มีมารดาคนไหนอยากจะให้เกิดกับตนเอง

“จะมีพละกำลังหรือไม่มีก็ไม่เป็นไรขอให้เจ้ามีหลานให้พวกเราอุ้มเร็วๆ ก็พอ” เซี่ยจ้งหวายเอ่ยพลางยิ้มออกมา ส่วนฮวาจื่อชิงนางทำได้แค่เพียงยิ้มออกมาอย่างเอียงอายเพียงเท่านั้น ด้วยรู้ดีว่าถ้าหากพูดออกมาตามความเป็นจริงคงจะเป็นเรื่องยากที่นางและเซี่ยเหวินหลางจะมีลูกด้วยกันได้ในเร็ววัน เพราะนางและเขาในยามนี้แทบจะไม่ได้อยู่ร่วมห้องกันตามลำพังอีกเลยหลังจากคืนแต่งงาน

หลังจากผ่านคืนเข้าหอด้วยกันนางกับเซี่ยเหวินหลางก็ไม่ได้หลับนอนด้วยกันอีก หลายวันมานี้เซี่ยเหวินหลางมักจะไปขลุกตัวอยู่ในวังหลวง ทั้งมู่เหยาและมู่หลีต่างก็บอกกับนางว่าเป็นเรื่องปกติของเขา หากไม่ใช่เพราะยามนี้ในจวนมีนางแต่งเข้ามาอยู่ด้วยเขาก็คงจะไม่กลับมากินมื้อเย็นที่จวนทุกวันเช่นนี้

“เรื่องเช่นนี้จะบอกว่าอยากมีก็ใช่ว่าจะมีได้เสียหน่อย พวกข้าพึ่งจะแต่งงานกันท่านพ่อกับท่านแม่ก็อยากจะเร่งให้นางคลอดก้างขวางคอมาขัดขวางการอยู่ร่วมกันของพวกข้าเสียแล้วหรือ” คำพูดของเซี่ยเหวินหลางทำให้ฉีเหม่ยเจินร้องเฮอะ! ออกมา

“ทุกวันนี้ต่อให้ไม่มีผู้ใดมาเป็นก้างเจ้าก็หาได้มีเวลามาอยู่ร่วมกันกับชิงชิงได้ ซานหลางพ่อกับแม่แก่แล้ว ก่อนหน้าที่ชิงชิงจะกลับมาในแต่ละเดือนพวกข้าเห็นเจ้าแทบจะนับครั้งได้ ตอนนี้ยังโชคดีที่ได้อาศัยบารมีชิงชิง พวกข้าจึงได้กินข้าวพร้อมหน้ากับเจ้าทุกวันเช่นนี้” คำพูดของมารดาทำให้รอบยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเหวินหลางพลันลดลงแล้วเขาจึงได้เอ่ยกับมารดาของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เอาไว้ให้ฝ่าบาททรงสามารถสะสางราชกิจได้โดยไม่ต้องมีข้าให้ได้ก่อน ถึงยามนั้นข้าก็คงจะมีเวลามาปรนนิบัติท่านพ่อและท่านแม่ด้วยตนเอง” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ทั้งเซี่ยจ้งหวายและฉีเหม่ยเจินต่างก็ยิ้มออกมา ส่วนฮวาจื่อชิงที่เผลอจ้องมองรอยยิ้มอันอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาเข้าก็รีบเก็บงำสายตาของตนเองในทันที 

“ช่วงนี้ก็ให้ภรรยาของข้าปรนนิบัติพวกท่านแทนข้าไปก่อนก็แล้วกัน” เมื่อเซี่ยเหวินหลางหันมาเอ่ยเช่นนี้กับนางฮวาจื่อชิงก็ยิ้มออกมา

“วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าย่อมจะต้องปรนนิบัติท่านพ่อและท่านแม่ให้ดีอยู่แล้ว” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางยิ้มออกมา ส่วนเซี่ยเหวินหลางก็ทำแค่เพียงยิ้มออกมาเพียงเท่านั้นแล้วคีบกับข้าวให้นางด้วยความอ่อนโยน

“น้องหญิงช่วงนี้ทิ้งให้เจ้าต้องเดียวดายในห้องหอ ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้ามากจริงๆ เอาไว้หลังจากนี้ข้าจะหาเวลามาชดเชยให้เจ้าก็แล้วกัน” น้ำเสียงอ่อนโยนสีหน้าก็ไม่ต่างไปจากน้ำเสียง แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรฮวาจื่อชิงจึงได้รู้สึกเย็นวาบที่กลางหลังอีกแล้วนางจึงรีบเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวานในทันที

“ขอท่านพี่ได้โปรดวางใจ ข้าหาใช่คนไร้เหตุผลงานราชกิจของฝ่าบาทล้วนสำคัญกว่า” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยตอบโต้เช่นนี้เขาก็แค่เพียงยิ้มออกมา รอยยิ้มอันอ่อนโยนของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงได้แต่แอบค่อนขอดด่าเขาอยู่ในใจ

‘ทำตัวเป็นสุนัขป่าห่มหนังแกะให้ผู้ใดเขาดูกัน ความในใจที่แท้จริงของเจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้’ หลังจากกินอาหารเสร็จเซี่ยเหวินหลางก็ขอตัวกลับวัง ฮวาจื่อชิงจึงได้คารวะอำลาพ่อสามีและแม่สามีกลับเรือนของตน ยามที่เดินกลับเรือนนางอดสังเกตไม่ได้ว่าเซี่ยเหวินหลางหาได้เดินทางออกจากจวนไปในทันที แต่เขากลับเดินตรงไปที่เรือนของพี่ชายคนที่สองที่ตายไปนานหลายปีแล้ว ฮวาจื่อชิงสังเกตเห็นว่าเซี่ยเหวินหลางมักจะไปที่เรือนหลังนั้นทุกครั้งก่อนที่เขาจะเข้าไปในวัง

“นายหญิงอย่าไปเลยเจ้าค่ะ” เสียงห้ามปรามของมู่หลีทำให้ฮวาจื่อชิงชะงักเท้าที่กำลังจะติดตามไป หลายวันมานี้นางทำดีต่อสาวใช้ทั้งสองราวกับพี่น้อง แต่นางกลับหลงลืมไปเลยว่ามู่เหยาและมู่หลีคือคนของเขา

“เจ้าให้นายหญิงไปเถิด ช้าเร็วนางก็ต้องรู้” เมื่อมู่เหยาเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็เงยหน้าขึ้นไปมองมู่เหยา นางรีบส่ายหน้าแล้วเอ่ยกับฮวาจื่อชิงด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ

“นายหญิงพวกข้าก็ไม่อยากจะปิดบังท่าน แต่หากนายท่านรู้ว่าพวกข้าบอกเรื่องนางจิ้งจอกผู้นี้ต่อท่าน นายท่านจะต้องจัดการกับพวกข้าแน่ๆ” คำพูดของมู่เหยาทำให้ฮวาจื่อชิงเลิกคิ้วขึ้น คำว่า “นางจิ้งจอก” ของมู่เหยาทำให้ฮวาจื่อชิงคิดถึงเรื่องที่นางเคยได้ยินมาเกี่ยวกับสตรีในใจของเซี่ยเหวินหลางในทันที

“นางจิ้งจอกที่พวกเจ้าเอ่ยถึง…นางอยู่ในจวนแห่งนี้หรือ” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยถามเช่นนี้ทั้งมู่เหยาและมู่หลีก็ต่างส่ายหน้าแล้วตามด้วยพยักหน้าโดยไม่ได้นัดหมาย ฮวาจื่อชิงจึงได้จ้องมองพวกนางด้วยความกังขา

“นางไม่ได้อยู่ในจวนเจ้าค่ะ แต่ยามนี้นางน่าจะอยู่ที่นี่” เมื่อมู่หลีเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้า

“หากข้าอยากจะไปดูหน้าของนางสักหน่อยจะเป็นอะไรไหม พวกเจ้าจะห้ามปรามข้าหรือเปล่า” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้พวกนางก็หันไปปรึกษากันทางสายตา ฮวาจื่อชิงจึงแสร้งบีบน้ำตาอย่างที่นางมักจะทำในทันที

“พวกเจ้าคงจะไม่อยากให้ข้าต้องเสียใจโดยไม่ทันได้ตั้งตัวหรอกนะ อย่างน้อยก่อนที่ข้าจะต้องเสียใจข้าควรจะได้รู้และได้เตรียมใจเอาไว้บ้าง ยามนี้ถือว่าข้ารับรู้แล้ว แต่ก็ยังถือว่ารับรู้ไม่พอ ข้าอยากเห็นว่าสตรีที่อยู่ในใจของเขาผู้นั้นคือสตรีเช่นไร” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้ทั้งมู่เหยาและมู่หลีก็นิ่งงันไป แล้วสุดท้ายก็เป็นมู่เหยาที่พยักหน้า

“นายหญิงไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะจัดการกับคนของนางจิ้งจอกผู้นั้นให้เอง” เมื่อมู่เหยาเอ่ยเช่นนี้มู่หลีก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ฮวาจื่อชิงจึงไม่รอช้ารีบเดินตรงไปยังเรือนที่เซี่ยเหวินหลางเดินเข้าไปในทันที 

“พรุบ! พรุบ! พรุบ!” นางเป่าลูกดอกยาสลบที่ฮวาจื่อเฉิงเคยมอบให้ตั้งแต่ตอนที่นางยังไม่ได้คิดแผนหลบหนีออกมา เข็มเคลือบยาสลบพุ่งตรงตามแรงเป่าเข้าไปตามที่ต้นคอของเป้าหมายอย่างแม่นยำ พี่รองของนางเคยบอกเอาไว้ว่าเขาไม่ได้ต้องการให้นางฆ่าผู้ใด ดังนั้นเวลาที่นางใช้ลูกดอกนี้ให้พยายามเลี่ยงจุดตายของผู้อื่น ซึ่งนางก็ทำตามแต่โดยดี

“พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ดูต้นทางเอาไว้หากมีผู้อื่นมาอีกให้รีบผิวปากส่งสัญญาณให้ข้ารู้ตัว แล้วพวกเจ้าก็ไปรอข้าที่เรือนเลยก็แล้วกัน” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้ทั้งมู่เหยาและมู่หลีก็พยักหน้าในทันที ฮวาจื่อชิงจึงได้งัดวิชาตีนแมวที่ฮวาจื่อเฉิงเคยสอนนางมาใช้ เดินให้เบามากที่สุดแม้แต่ลมหายใจก็ยังพยายามปรับให้แผ่วเบามากที่สุด นางไม่กล้าเข้าไปใกล้ตัวเรือนมากนัก นางเลือกเดินไปยังห้องที่มีแสงตะเกียงวับแวมออกมาแล้วแอบฟังคำพูดของคนด้านในอยู่ไกลๆ