LOGINShare
17 ฮ่องกง
publish date:
2026-04-29 01:19:36
Latest chapter
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ คู่กันแล้วไม่แคล้วกัน (จบ)
[สามเดือนผ่านไป]วันนี้บ่าวสาวอยู่ในชุดแบบล้านนา ยาหยีสวมเสื้อแขนกระบอกพอดีตัวและผ้าซิ่นตีนจกสีงาช้างเป็นของตกทอดของแม่ของเธอเอง ส่วนของเดนนิสก็เป็นผ้าฝ้ายโทนสีเดียวกัน สั่งตัดเย็บให้เข้าคู่กับชุดของเจ้าสาวอย่างปราณีต“ยินดีโต้ยนะ มีลูกให้ทันเปิ้นเน้อ จะได้เล่นโต้ยกัน” ละอองที่อุ้มท้องได้เกือบห้าเดือนพร้อมกับสามีเข้ามาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาวที่จัดงานแต่งแบบเรียบง่ายพร้อมกับจัดพิธีทำบุญขึ้นบ้านใหม่โดยมีผู้ใหญ่บ้านกับคนบ้านใกล้เรือนเคียงและบรรดาผองเพื่อนของยาหยีเป็นสักขีพยานให้ที่บ้านหลังเล็กของเธอเอง ก่อนหน้านั้นทั้งละอองกับเมืองได้เข้ามาสารภาพความจริงทุกอย่างกับยาหยีหมดเปลือก และสิ่งเดียวที่ทำให้ยาหยีเชื่อจนยอมให้อภัยก็คือโซ่ทองคล้องใจที่กำลังก่อตัวตนอยู่ในครรภ์ของละอองที่ตอนนี้ป่องนูนออกจนเห็นได้ชัดเจนนั่นเอง“ขอบคุณมากนะละออง ดูแลตัวเองด้วยล่ะ เมืองเขาไม่ให้ไปเก็บเห็ดก็ฟังเขาบ้าง” ละอองกับเมืองเป็นคนที่ถูกจ้างมาเผื่อคอยตามดูแลยาหยีแต่ก็ดันพบรักกันจริง ๆ นับเป็นเรื่องน่ายินดี และวันนี้ทั้งคู่ก็ตั้งใจมาเป็นสักขีพยานให้กับพวกเขาด้วย“นี่ของฝากจากป๊ากับม้า ขอให้แกกับเดนนิสมีความสุขมา
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 30 ความจริง
“เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้เองเหรอ นายไม่ได้ถูกครอบครัวตัวเองเล่นงานแน่ใช่มั้ย” ทันทีที่ยาหยีเข้าใจทุกสิ่ง เธอก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความโล่งอก แต่เดนนิสยังกลับคลี่ยิ้มอย่างพอใจเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเขา“ที่จริงพวกเขาก็ดีกับผม เพียงแต่ไม่ใช่ทุกคนและทุกครั้ง แต่ก็นั่นแหละ ผมกับแม่อาศัยชายคาพวกเขาอยู่ มีบุญคุณก็ต้องตอบแทน”“ตอบแทนแบบที่ให้นายขึ้นรับตำแหน่งเป็นหนังหน้าไฟเนี่ยนะ นายตายได้เลยนะถ้าเกิดว่ามีใครลงมือซ้ำสองอีกหลังจากที่พ่อกับพี่รองของนายถูกลอบสังหารน่ะ โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครตาย”“ตาแก่กับพี่รองรอดมาได้อย่างปาฎิหาริย์ แต่ก็เพราะเรื่องนี้ทำให้พวกเขาต้องหลบซ่อนตัวไปก่อนเพื่อหลอกพวกมันให้ตายใจว่าทุกคนไม่รอดแล้ว แต่การจะหาตัวคนบงการไม่ใช่เรื่องง่าย เราใช้เวลาเกือบสองปีถึงได้จบมันได้ โชคดีที่ผมมีสื่อคอยจับตามอง ทำให้พวกมันไม่กล้าทำอะไรนอกจากลอบกัดบ้างตามโอกาส ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นหน้าพี่แล้ว”“สองปีที่ผ่านมานายคงลำบากมากสินะ” เธอประคองใบหน้าของเขาก่อนจะลูกแก้มเบา ๆ“ก็นิดหน่อย แค่พี่ปลอดภัยผมก็ดีใจแล้ว”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความปลอดภัยของฉันกัน ตอนนั้นเราแทบจะไม่มี
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 29 ปรับความเข้าใจ
“อืม...” ทันทีที่ยาหยีลืมตา เธอก็บิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยล้า ความรู้สึกราวกับลูกโป่งที่ใส่น้ำเต็มใบพองตัวใกล้จะแตกอยู่รอมร่อ จะขยับตัวทีก็ต้องใช้เวลากว่าปกติแล้วเธอก็เห็นว่าเดนนิสนอนมองเธออยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับยื่นมือมาแตะใบหน้าของเธอ“เมื่อวาน...”เธอคิดไว้แล้วว่ามันก็แค่สัมพันธ์ครั้งคราว ครั้งนี้เธอก็จะพยายามไม่คิดอะไรมากจึงปัดมือเขาออก“ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย”“ทำไมจะพูดถึงไม่ได้ ก็เมื่อวานแทบไม่ได้พูดกันเลย ผมได้ยินแต่เสียงครางหวาน ๆ ของพี่เองนะ”“ไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวนี้หัดพูดจาลามกแบบนี้แล้วเหรอ”ยาหยีรีบลุกขึ้นยังไม่ลืมห่อตัวด้วยผ้าห่ม มองหาเสื้อผ้าชุดใหม่เพื่อมาสวมแทนที่ชุดเก่าที่ถูกทิ้งกองอยู่บนพื้น แต่เธอก็ยังไม่กล้าลงจากเตียง นั่นเพราะผ้าห่มดันมีอยู่ผืนเดียว ถ้าเธอลุกไปก็เท่ากับว่าจะต้องเห็นเดนนิสเปลือยกายแน่ ๆก๊อก ๆ “คุณชายคะ ดิฉันขอเข้าไปนะคะ”“เข้ามา”เป็นหลี่ถิ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับคนติดตามเป็นผู้หญิงอีกสองคนยืนรอด้านนอกซึ่งพวกเธอทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ด้วยการเคาะประตูบอกล่วงหน้าเล็กน้อย รอคนด้านในตอบรับก่อนถึงเข้ามา“นายท่านสั่งให้ดิฉันเตรียมมื้ออาหารบำ
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 28 ยาปลุกเซ็กส์
“อะ กินยาก่อน” ยาหยีเห็นเม็ดยาสองเม็ดกับน้ำหนึ่งแก้วจัดเตรียมไว้แล้วตรงห้องครัว เธอจึงคิดว่ามันน่าจะเป็นยาที่คุณหลี่นำมาให้ เธอยื่นมันให้กับคนที่เดินตามหลังมาติด ๆ เดนนิสยังคงฝืนตัวเองเดินตามเธอมาจนได้ ห้ามก็ไม่ฟัง“พี่จะวางยาผมแล้วหนีไปงั้นสิ”“โดนบ่อยรึไง ถึงได้คิดว่าฉันจะทำ” เธอยังคงถือยาไว้ในมือเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมรับ ถึงได้คว้าแขนของเขาแล้วดึงกลับไปที่ห้อง “แล้วจะลุกขึ้นมาอีกทำไม เดี๋ยวก็เป็นลมหัวทิ่ม มานี่”ร่างสูงเดินตามอย่างว่าง่าย รอบนี้ยาหยีพาเขากลับไปนั่งลงบนโซฟาแทน“กิน แล้วไม่ต้องพูดมาก”“ผมเป็นเด็กดี” เขาไม่ยอมละสายตาจากเธอเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป แม้แต่ตอนที่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก็ไม่ได้สนว่าน้ำจะหกรึเปล่า“ถ้าเป็นเด็กดี กินยาแล้วก็พักผ่อน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนายอีกเยอะ”“แล้วคุยตอนนี้ไม่ได้เหรอครับ”“ฉันอยากกลับบ้าน”“โอเค งั้นผมพักก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่า”พอรู้ว่าจะคุยเรื่องอะไร เขาก็ทำตัวหมดแรงลงดื้อ ๆ น่าหมั่นไส้ยิ่งกว่าใคร ยาหยียกมือขึ้นเท้าเอวทำหน้าตึงใส่ ไอ้เด็กนี่ เมื่อก่อนไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์แบบนี้เสียหน่อยเดนนิสกินยาแล้วเอนตัวพิงโซฟา หยิบหมอนอิงข
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 27 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
[สามวันผ่านไป]“คุณหนู อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ ดิฉันขอร้อง” หญิงวัยกลางคนอายุราว ๆ ห้าสิบ ใบหน้าอิ่มเอิบ มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนและสามารถพูดได้สองภาษานามว่าหลี่ถิงได้พยายามที่จะห้ามปรามยาหยีที่ตอนนี้กำลังทำลายข้าวของที่คว้าติดมือได้“ไปบอกนายของคุณเดี๋ยวนี้เลยคุณหลี่ ว่าฉันอยากกลับบ้าน ปล่อยฉันไปซะที แล้วฉันบอกแล้วไงคะว่าอย่าเรียกคุณหนู ฉันไม่ใช่คุณหนูของพวกคุณค่ะ”ยาหยีโวยวายขว้างปาข้าวของจนไม่เหลือชิ้นดี นับตั้งแต่รักษาตัว เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องชุดแห่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน ถ้าไม่ติดว่าเดินลำบากเพราะขายังแพลงอยู่เธอจะปีนออกระเบียงให้รู้แล้วรู้รอดหลายวันมานี้ยาหยีสำรวจละเอียดทุกซอกทุกมุมแล้วเพราะว่างเกินไป บ้านของเดนนิสที่เขากล่าวอ้างมันมีถึงสามห้องนอน สามห้องน้ำ มีโถงห้องกลางที่กว้างขวาง ระเบียงยื่นออกไปรับแสงแดดและสายหมอกยามเช้า มีห้องครัวที่กว้างพอ ๆ กับห้องนอนใหญ่ อาหารสดและสำเร็จรูปแยกเป็นสัดส่วนชัดเจน ยังไม่นับห้องออกกำลังกายที่มีอุปกรณ์ครบครันอีก คนเดียวแต่อาศัยอยู่ในทำเลที่สวยงามและห้องหับหรูหราแบบนี้ก็นับว่าสมฐานะดีวัน ๆ ยาหยีได้แต่นั่งมองวิวกับผู้คนนอกหน้าต่าง แม้จะมีคนคอยดูแ
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 26 ความจริงหรือความฝัน
“เร็วดิวะ เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นหรอก”“ไม่มีใครหรอกน่า หมู่บ้านนี้คนน้อย มีแต่คนแก่ ๆ ทั้งนั้น ป่านนี้ไปนั่งกินเหล้าที่บ้านผู้ใหญ่บ้านกันหมดแล้ว”ชายฉกรรจ์ทั้งสองช่วยกันแบกร่างที่จวนเจียนจะหมดสติของยาหยีไปยังที่ที่พวกเขาคิดไว้ คืนนี้เป็นคืนเดือนมืดที่จะช่วยอำพรางการกระทำผิดของพวกเขาได้เป็นอย่างดีแต่ข้อเสียของคืนเดือนมืดก็คือมองทางลำบาก ไม่มีแสงสาดส่องถึงในบริเวณนั้น อีกนิดพวกเขาก็จะเดินตัดเข้าป่าหญ้าคาที่ขึ้นสูงท่วมหัวเสียงกรอบแกรบจากใบไม้แห้งดังขึ้นเรื่อยๆ ตามฝีเท้าที่เร่งรีบ แล้วมันก็ค่อย ๆ เบาลงเมื่อถึงปากทางเข้าป่าหญ้าคาสติของยาหยีกำลังเลือนลาง เธอไม่รับรู้อะไรแล้วนอกจากความรู้สึกระบมที่เริ่มออกอาการอยู่ทั่วเนื้อตัว ไม่มีแม้แต่แรงจะร้อง เธอไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใครแล้ว แม่กับยายก็ตายไปแล้ว คนที่ยังอยู่ก็ไม่มีใครว่างรับสาย เธออุตส่าห์ทำใจตัดเขาคนนั้นออกจากชีวิตแล้วแท้ๆ แต่โชคชะตาจะมาเล่นตลกอะไรนักหนา ไม่คิดจะให้โอกาสเธอใช้ชีวิตที่มีความสุขกว่านี้เลยหรือไงตุ้บ!ร่างของเธอถูกทิ้งลงพื้นราวกับคนไร้ค่า เสื้อผ้าถูกดึงทึ้งและมันกำลังจะถูกถอดออกพลั่ก!อ๊อก!ในความมืดมิดยาหยีพยายามเพ่
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 24 บังเอิญจนน่าตกใจ
ชิชากลับกรุงเทพฯ ในวันถัดมา ยาหยีไปส่งเพื่อนที่สนามบิน แล้วเธอถึงได้เดินทางต่อไปยังวัดที่ไปมาเมื่อวาน นั่นเพราะชื่อของผู้หญิงคนนั้นติดอยู่ในใจของเธอไม่หาย ราวกับว่าเธอเคยได้ยินมันจากที่ไหนมาก่อน“ภาริณี ธารน้ำงาม”ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งก็นึกไม่ออก ใบหน้าของคนผู้นี้ก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่เธออ่านชื่
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 23 นึกไม่ออก
หลังจากนอนน้ำตาซึมมาทั้งคืน ยาหยีก็ลุกตั้งแต่ก่อนไก่ขันมารับอากาศสดใส จะเรียกว่านอนก็ไม่ถูก เพราะเธอไม่ได้หลับเลยสักงีบต่างหาก ใครจะไปนอนหลับ ถึงปากจะบอกไม่สนใจเรื่องของเดนนิสแล้ว แต่ใจมันก็เอาแต่คิดเรื่องของเขาช่วงเวลาตี่สี่ ตอนนี้มีเพียงแสงไฟดวงเดียวจากเสาไฟหน้าบ้าน ที่ส่องสว่างพอให้คนที่ตื่นมาไ
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 21 ข่าวล่าสุด
“หยี แกผอมไปรึเปล่า ไม้เสียบผีจะเรียกพี่อยู่แล้ว”“อยู่นี่กินแต่ผักกับปลาจะเอาไรไปอ้วน”ยาหยีมองค้อนชิชานิดหน่อยก่อนจะยื่นน้ำเปล่าให้ เธอหนีชีวิตวุ่นวายในเมืองหลวง ย้ายมาปลูกผักใช้ชีวิตธรรมดาที่เชียงใหม่ได้ปีกว่าแล้ว หมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่มีประชากรนับแล้วไม่ถึง 30 ครัวเรือนด้วยซ้ำ เรียกว่าอยู่อย่า
หมาเด็กคนนี้เป็นของพี่ครับ 18 ตัวช่วย
“เดนนิส!”“หยี ร้องเรียกหาไปมันก็ไม่กลับมาหาแกหรอก เลิกพร่ำเพ้อ”“เจ๊ เจ๊ดูนั่นสิ นั่นเดนนิสใช่มั้ย”หนุ่มรูปงามในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม เซ็ตผมสีน้ำตาลเงาวับที่ปรากฎตัวอยู่ในสื่อทีวีรายล้อมด้วยไมค์สัมภาษณ์จากสำนักข่าวต่าง ๆ คือคนที่ยาหยีจำได้แม่นว่าเขาเพิ่งจะหายตัวไปเมื่อเดือนก่อน“ตาเถร นี่เจ๊ตาฝาดไป
You may also like
BAD PRISON ขังรัก
อยู่ในตะเกียงแก้ว11.2K viewsรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana9.7K viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara9.1K viewsมาเฟียคลั่งรัก
ยัยแม่มดแสนน่ารัก160.5K viewsปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า157 viewsช็อปเปื้อนฝุ่นกับกาวน์เปื้อนเกียร์
25 เมษา151 viewsเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา01172 viewsปั้นรักมาเฟียร้าย
พลอยแก้ว295 views
