ตอนที่ 1 จับหัวขโมย

"มีอะไรจะแก้ตัวไหม"

"ม..ไม่มีครับ"

"งั้นเราไปคุยกันที่โรงพัก"

"เอ่อคือ.."

"ว่าไง?!"

"ผมขอโทษนะครับคุณภัทร แต่ไม่ไปโรงพักได้ไหมครับ"

"งั้นคุณก็ชดใช้มาสิ"

"คือตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยครับ"

"งั้น..ก็จะลองชดใช้ด้วยร่างกายของคุณมั้ยละ"

ผมเบิกตากว้างตกใจกับคำพูด ที่ได้ยินจากปากผู้ชายหน้าตาดีที่กำลังยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาจาบจ้วง  เขาพ่นคำพูดชวนสยิวแบบนั้นออกมาหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้น แต่คนฟังมันคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วนะ

"ค..คุณจะให้ผมทำอะไร"

"ทำอะไรดีละ ให้มันคุ้มกับที่คุณมายักยอกเงินผมไปเกือบแสนดีละ"

ผมยังคงมองหน้าผู้ชายด้านหน้าอย่างระแวง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาในรูปแบบไหน จะให้ชดใช้ด้วยร่างกายงั้นหรอ ชดใช้ด้วยร่างกายที่ว่าคือการมีเซ็กส์ หรือว่าเขาจะให้ผมไปแบกปูนยกอิฐผสมหินที่ไซต์งานก่อสร้างที่กำลังสร้างข้าง ๆ ร้านนี้กันละ ไม่ไหวนะแค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว

"คุณธนากร คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณเป็นลูกน้องที่แม่ผมไว้ใจมากที่สุด ตัวอะไรดลใจให้คุณคิดสั้นแบบนี้"

"ผมขอโทษจริง ๆ ครับ"

"ขอโทษแล้วผมจะได้เงินเกือบแสนนั่นคืนมาไหม"

"คุณภัทร..ขอร้องละครับ อย่าจับผมส่งตำรวจเลยนะครับ คุณภัทรจะให้ผมทำอะไรก็ได้"

"อะไรก็ได้จริงหรอ"

"ค..ครับ อะไรก็ได้"

"แน่ใจนะ"

คำพูดที่ถูกถามกลับมาแบบมีเลศนัย ทำให้ผมตงิดใจอยู่ไม่น้อย แต่ไม่ว่าจะต้องทำอะไร มันก็ดีกว่าต้องถูกจับไปกินข้าวแดงในคุกนั่นแหละนะ เอาวะไอ้กร! แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก

"ครับ"

นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นลูกชายของคุณน้าชมจันทร์ ที่ยกยิ้มให้กับผมตั้งแต่ที่คุณน้าชมจันทร์ยกร้านสะดวกซื้อนี้ให้ลูกชายบริหาร ผมที่มีหน้าที่เป็นผู้จัดการ และก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นคุณภัทรยิ้มแย้มให้กับพนักงาน หรือเอาง่าย ๆ ก็แทบไม่เคยเห็นหน้าเขาเข้ามาดูร้านเลยนั่นแหละ ผมจึงต้องรับหน้าที่ดูแลจัดการทุกอย่างตามเดิม

แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน ไอ้แฟนหนุ่มตัวดีของผมมันกลับมาบอกผมว่าติดหนี้พนันบอล และมันกำลังโดนไล่ตามถ้าผมไม่หาเงินไปใช้ให้มันต้องโดนฆ่าปิดปากแน่ ๆ และด้วยเงินเดือนอันน้อยนิดของผม จะไปเอาที่ไหนมาพอละจริงไหม? และก็ปิดจบด้วยอารมณ์ชั่ววูบที่ผมทำกับร้านนี้ และแน่นอน! หัวขโมยมือสมัครเล่นแบบผมมีหรือจะรอด ก็โดนจับได้ไปตามระเบียบ

คุณภัทรเดินมาวนรอบตัวผม ราวกับลูกค้าที่กำลังสแกนสินค้าและชั่งใจว่าจะซื้อไหม นานจนมันทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ อาการประหม่าหายใจได้ไม่ทั่วท้องราวกับอากาศที่มีกำลังจะหมดไปนั้น เป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่เป็นไรถ้าต้องแลกกับการไปกินข้าวแดงในคุก ตรงนี้ก็คงจะหายใจได้ดีกว่านั่นแหละนะ

หมับ!

ผมสะดุ้งจนตัวโยนเมื่ออีกฝ่าย ใช้ฝ่ามือกำเข้าที่ก้นของผมอย่างแรง และด้วยความที่ผมก็ไม่ได้จะใสซื่อขนาดนั้นที่จะไม่รู้ว่าที่เขาทำหมายถึงอะไร มือของเขายังคงบีบกำขยำอยู่ที่ก้นของผมอย่างมันมือ และมันน่าแปลกตรงที่ผมกลับไม่โวยวายใส่เขา แต่มันกลับรู้สึกดีขึ้นมาสะอย่างนั้น

"วิธีชดใช้เงิน ผมว่าคุณรู้นะคุณกร"

"เอ่อ..ครับ"

"ครับนี่หมายถึงรับรู้..หรือตกลง"

ผมมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ ก่อนจะพยักให้เขาเป็นการตกลงรับข้อเสนอนั้น ใบหน้าผู้ชายด้านหน้ากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้ผมเองก็รู้สึกเสียวสันหลังแวบ ๆ เหมือนกัน เพราะไม่รู้เลยว่าคุณภัทรคนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่

“คืนนี้มาหาผมที่คอนโดแล้วกัน”

“ครับ”

“ครับนี่รู้หรอ ว่าฉันอยู่ที่ไหน”

“เอ่อ..ไม่รู้ครับ”

“งั้นก็เอาไลน์มาสิ จะได้ส่งโลเคชั่นให้”

“อ่อ..นี่ครับ”

ผมกดหน้าจอเปิดคิวอาร์โค๊ดให้ผู้ชายด้านหน้าสแกนอย่างว่าง่าย บางทีก็สงสัยนะว่าทำไมผมต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย มองผิวเผินคุณภัทรไม่น่าจะใช่คนที่ชอบผู้ชายด้วยกันเลยจริง ๆ ทำไมเขาถึงยื่นข้อเสนอแบบนี้มาให้กันนะ หรือคนเรานี่มองผิวเผินไม่ได้จริง ๆ

- ภูริภัทร -

ผมกลับมายังคอนโดสุดแสนจะอบอุ่นของผมด้วยอารมณ์ที่เรียกว่าดีที่สุดตั้งแต่ที่ผมรู้สึกดีมาเลยก็ว่าได้ ผมนั่งจิบไวน์อย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องแบบไม่รีบร้อนหลังจากส่งโลเคชั่นให้ผู้ชายรูปร่างอรชรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกน้องและลูกหนี้ของผม ธนากร เขาคงจำผมไม่ได้จริง ๆ สินะ เพราะนี่ก็ผ่านมานานถึงเจ็ดปีที่เขาปฏิเสธผมอย่างไร้เยื่อใย ภาพวันนั้นผมจำได้ดีและมันฝังลึกอยู่ในใจของผมเป็นอย่างมาก รักแรกที่ผมเฝ้ารอ

วาเลนไทน์ เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว