ตอนที่ 5.2 เริ่มสงสัย

“แต่ว่าผมหิวข้าวมากเลย เราสั่งอะไรมากินกันดีปะ”

“แต่ร้านเราก็มีอาหารเยอะแยะเลยนะ ซื้อที่ร้านกินก็ได้”

“หูย! ไม่เอาอะ ของที่ร้านผมกินมาตั้งแต่แม่เปิดร้านเลยนะ เบื่อจะตาย”

“งั้นคุณภัทรก็สั่งเถอะครับ ผมไปซื้อในร้านนี่แหละ ง่ายดี”

“ไม่กินด้วยกันหรอพี่ พิซซ่าปะ หรือเบอร์เกอร์ดี แต่ถ้าพี่ไม่ชอบ คิมบับมั้ย”

“ไม่เอา”

“ซูซิมั้ย หรือง่าย ๆ ข้าวมันไก่ร้านดัง หรือผัดไทยแต่เช้าดี”

“คุณภัทรสั่งทานเลยครับ ผมจะซื้อในร้านนี่แหละ”

“งั้นพี่กรกินอะไรอะ”

“นั่น”

พี่กรเดินเข้าไปในร้าน และผมเองก็เห็นว่ามัดหมี่เองมาเตรียมเปิดร้านแล้วเช่นกัน พี่กรเดินมาหยุดยืนหน้าตู้อาหารแช่แข็งที่กว้างขนาดมากกว่าแปดบานใหญ่ และหยุดยืนชี้อาหารแช่แข็งกล่องหนึ่งที่มีลักษณะเป็นถ้วยขนาดค่อนข้างใหญ่

ด้านหน้ากล่องมีรูปผักและเนื้อสัตว์รวมถึงเนื้อของสัตว์ทะเล พร้อมน้ำจิ้มสีส้มที่ผสมงาขาว ผมมองหน้ากล่องนั้นไล่ตามนิ้วของพี่กรที่ชี้อยู่ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของพี่กรที่กำลังมองหน้าผมเช่นกัน

พี่กรยักคิ้วให้ผมหนึ่งทีแล้วเดินไปเปิดตู้หยิบเจ้ากล่องนั้นออกมาแล้วเดินไปส่งให้มัดหมี่อุ่นให้ทันที ผมยืนเต็มความสูงมองเจ้ากล่องอาหารนี้ สลับกับหันไปมองพี่กรที่กำลังยืนจ่ายเงินที่แคชเชียร์ ผมเปิดตู้หยิบเจ้ากล่องแบบเดียวกันของพี่กรออกมาแล้วเดินมายื่นให้มัดหมี่อุ่นให้เช่นเดียวกัน

“พี่จ่ายเอง”

“อ๋อ..ค่ะ ๆ”

“มัดหมี่ ไทไท แล้วก็ขนุนจะกินอะไรก็ไปหยิบมาเลยนะ มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”

“คุณภัทรเลี้ยง?”

“ก็ใช่นะสิ แปลกขนาดนั้นเลยหรอ”

“อ๋อ..เปล่าค่ะ เปล่า ๆ .. ไทไท!ขนุน!คุณภัทรเลี้ยงข้าวจะกินอะไร!”

เสียงเจื้อยแจ้วของมัดหมี่ไม่ได้เข้ามาในหัวของผมเลยแม้แต่น้อย ผมยืนมองพี่กรอย่างไม่ละสายตา พี่กรเองก็คงจะรู้สึกได้ว่าผมจ้องอยู่ละมั้ง พี่เขาหันกลับมามองผมเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเดินเข้าไปห้องพนักงานหลังร้าน ผมเองก็ยังคงมองพี่กรเดินเข้าห้องพนักงานไปอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะต้องสะดุ้งเพราะเสียงกระแอมของมัดหมี่ที่กำลังยืนมองผมกับพี่กรด้วยสายตาล้อเลียน

“มองขนาดนั้น กลัวผู้จัดการหายหรอคะคุณภัทร”

“อะแห่ม!พี่มองอะไร พี่ก็มองไปตามปกตินั่นแหละ”

“ใช่อะป๊าววววว”

“อย่าแซว!ว่าแต่มัดหมี่ ไอ้อาหารที่อุ่นของพี่กับคุณกรน่ะ มันเรียกว่าอะไร มีแต่ผักใช่ปะ”

“สุกี้รวมนั่นน่ะหรอ”

“ใช่ ๆ มันอร่อยหรอ”

“อร่อยมากค่ะ ผู้จัดการนี่กินทุกเช้า อย่างชอบ!”

“งั้นต้องอร่อยแน่ ๆ โอเค”

แม้จะไม่ค่อยถูกกับผักสักเท่าไหร่ แต่ถ้าพี่กรชอบแสดงว่าต้องอร่อยแน่นอน ถึงจะไม่อร่อย แต่ถ้าพี่กรอร่อย อะไรก็อร่อย! ผมเดินรอบร้านเพื่อดูความเรียบร้อยของร้านก่อนที่จะเปิดให้บริการกับลูกค้าสักพัก

เมื่อเห็นว่ามัดหมี่ ไทไท และขนุนทำงานกันเรียบร้อยดีก็สบายใจหายห่วง ทั้งสามคนนี้ก็ทำงานมานานพอ ๆ กับพี่กรก็ว่าได้ เพราะก่อนที่จะมารับงานดูแลร้านนี้ผมได้ยินแม่พูดชมทั้งสามสี่คนอยู่บ่อย ๆ เรียกได้ว่าอยู่กันแบบครอบครัวกันมานานหลายปีเลยก็ว่าได้

ถึงแม้ผมเองจะเพิ่งเข้ามาดูแลร้านได้ไม่นานแต่กลับรู้สึกถูกชะตากับทุกคนเป็นอย่างมาก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมสบายใจและทำงานได้อย่างหายห่วง ถึงแม้จะมีเรื่องของพี่กรเข้ามาให้ผมชะงักนิดหน่อย แต่อะไรที่เป็นพี่กร ผมยินดีทุกอย่าง

“ได้แล้วค่ะคุณภัทร ให้ขนุนยกไปให้ที่หลังร้านแล้วนะคะ”

“แล้วของผู้จัดการเธอละ เสร็จหรือยัง”

“เรียบร้อยค่ะ ไทไทยกไปให้ผู้จัดการหลังร้านแล้ว”

“ขอบใจมาก”