บทที่ 5 : เลิกผลักไสฉัน

คฤหาสน์คอสมิกวินเทจ - ลาสเวกัส เนวาดา

แสงไฟเจิดจ้าจากทิวทัศน์ของ Las Vegas Strip สาดส่องอยู่ลิบๆ นอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ คฤหาสน์คอสมิกวินเทจตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวและหรูหราอยู่บนเนินเขาไพรเวทที่ถูกควบคุมความปลอดภัยระดับสูงสุด สมฐานะรังพักพิงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการนวัตกรรมการแพทย์

ภายในห้องนอนสไตล์นีโอคลาสสิกบนชั้นสาม ลูซี่ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญกำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนปลายเตียงกว้าง แขนเสื้อฝั่งซ้ายถูกร่นลงมาเผยให้เห็นผ้าพันแผลที่หัวไหล่ซึ่งเริ่มมีรอยเลือดซึมเล็กน้อยจากการขยับตัวเมื่อคืน

แกร๊ก...

ประตูห้องถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต (ตามสไตล์เจ้าของบ้านจอมเผด็จการ)

คอสมอส ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ดูดิบเถื่อนทว่าหล่อเหลาบาดใจ ในมือหนาถือกล่องโลหะสีเงินดีไซน์ล้ำยุคที่มีโลโก้ 'Hernandez BioMed' สลักอยู่

"ใครอนุญาตให้นายเข้ามาโดยไม่เคาะประตู" ลูซี่เชิดหน้าขึ้น เอ็ดเสียงเขียวเพื่อกลบเกลื่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่จู่ๆ ก็พุ่งสูงขึ้น

"นี่คฤหาสน์ฉัน และฉันก็เป็น 'หมอ' ประจำตัวเธอด้วย" คอสมอสตอบหน้าตาย เดินตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว "ถึงเวลาทำแผลแล้ว เลดี้"

คอสมอสเปิดกล่องโลหะออก ภายในไม่ได้มีแอลกอฮอล์หรือสำลีแบบชุดปฐมพยาบาลทั่วไป แต่กลับเต็มไปด้วยอุปกรณ์การแพทย์ที่ดูไฮเทคล้ำยุค สมกับฉายามาเฟียนวัตกรรมการแพทย์ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมตรงหน้าลูซี่ เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับแผลที่หัวไหล่ของเธอ ระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากกายแกร่ง ทำให้ลูซี่เผลอกลั้นหายใจ

"ฉันทำเองได้ นายให้พยาบาลหรือแม่บ้านมาทำให้สิ" เธอพยายามเบี่ยงไหล่หนี

"อยู่นิ่งๆ ลูซี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุเบาๆ คอสมอสใช้มือข้างหนึ่งจับต้นแขนเธอไว้มั่น แต่ออกแรงบีบอย่างเบามือที่สุด "แผลโดนมีดบาดลึกขนาดนี้ ถ้าดูแลไม่ดีมันจะเป็นแผลเป็น... และฉันจะไม่มีวันยอมให้ผิวสวยๆ ของเธอมีรอยตำหนิเด็ดขาด"

ประโยคนั้นทำเอาลูซี่ชะงัก แววตาของเธอสั่นไหวเมื่อนึกถึง 'แผลเป็น' ขนาดใหญ่ที่กลางแผ่นหลังของเขา... รอยตำหนิที่เกิดจากการปกป้องเธอ

คอสมอสค่อยๆ แกะผ้าพันแผลเดิมออกอย่างเบามือที่สุด นัยน์ตาสีดำขลับจดจ่ออยู่กับรอยแยกของปากแผล เขาหยิบหลอดแก้วบรรจุของเหลวสีฟ้าใสประกายมุกออกมาจากกล่อง

"นี่คืออะไร" ลูซี่ถามเสียงแผ่ว มองของเหลวประหลาดในมือเขา

"สกินแมทริกซ์เจล นวัตกรรมใหม่ล่าสุดที่บริษัทฉันเพิ่งวิจัยสำเร็จ" คอสมอสอธิบายพลางบีบเนื้อเจลสีฟ้าใสลงบนปลายนิ้ว "มันจะผสานเซลล์ผิวหนังเข้าด้วยกัน สมานแผลได้เร็วกว่าปกติสามเท่า และที่สำคัญ... จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เลยแม้แต่นิดเดียว... อาจจะแสบนิดหน่อยนะ ทนเอาหน่อย"

คอสมอสค่อยๆ เกลี่ยเจลเย็นเฉียบลงบนปากแผลที่หัวไหล่เนียน

"ซี๊ดดด..." ลูซี่สะดุ้งสุดตัว เผลอจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ

"ชู่ว... ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่" คอสมอสปลอบประโลมเสียงนุ่ม เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิดไหล่บาง แล้วเป่าลมหายใจอุ่นๆ รดบาดแผลให้ความรู้สึกแสบร้อนทุเลาลง

ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อเปล่าเปลือย ทำเอาลูซี่ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศผสมกับกลิ่นมิ้นต์จางๆ ลอยเตะจมูกจนเธอเริ่มเวียนหัว... ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยา แต่เป็นเพราะเสน่ห์อันตรายของผู้ชายตรงหน้า

"นาย... นายเป็นมาเฟียที่คุมคาสิโนและธุรกิจมืดในลาสเวกัสไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาสนใจเรื่องอุปกรณ์การแพทย์พวกนี้ได้ล่ะ" ลูซี่ชวนคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองจากใบหน้าหล่อๆ ของเขา

คอสมอสชะงักมือไปเล็กน้อย เขาช้อนสายตาขึ้นสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอ แววตาของเขาซ่อนความนัยบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ

"เพราะฉันรู้ว่า...การมองเห็นคนที่รักต้องเจ็บปวดและมีบาดแผล มันทรมานแค่ไหนไง" เขากระซิบเสียงพร่า "ฉันถึงเลือกสร้างนวัตกรรมพวกนี้ขึ้นมา... เพื่อที่วันหนึ่ง ฉันจะสามารถลบรอยแผลทุกอย่างให้เธอได้ ไม่ว่าจะเป็นแผลตามร่างกาย..."

มือหนาเลื่อนจากหัวไหล่ ขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนของลูซี่ทัดหูให้อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วสากไล้เบาๆ ที่พวงแก้มซับสีเลือด

"...หรือบาดแผลในหัวใจของเธอ ฉันก็จะเยียวยามันเอง"

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของลูซี่เต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะทะลุออกมานอกร่าง คำพูดของเขาโจมตีปราการน้ำแข็งที่เธอสร้างไว้จนเกิดรอยร้าว

"คอสมอส..." ลูซี่เสียงสั่น พยายามจะขยับหนีการควบคุมที่แสนอ่อนโยนนี้ "ฉันบอกแล้วไงว่าเราไม่ควร..."

"ที่นี่ลาสเวกัส ลูซี่..." คอสมอสขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดันแบบฉบับมาเฟีย เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงมาใช้สองแขนค้ำยันกับฟูกเตียง กักขังร่างบางไว้ตรงกลาง "และในลาสเวกัส... กฎทุกข้อถูกเขียนขึ้นโดยฉัน"

เขาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากแทบจะแตะกัน

"กฎข้อแรกและข้อเดียวของการอยู่ที่นี่... คือเลิกผลักไสฉัน แล้วยอมรับซะทีว่าเธอเองก็ 'ต้องการ' ฉัน ไม่ต่างจากที่ฉันต้องการเธอ"

ลมหายใจร้อนระอุรินรดริมฝีปากบาง ลูซี่เบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนตร์สะกด นัยน์ตาสีรัตติกาลของคอสมอสตึงเครียดไปด้วยแรงปรารถนาที่กักเก็บมานานถึงสี่ปี...

และในวินาทีที่เขากำลังจะประทับจูบลงมาเพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"บอสครับ! มีเรื่องด่วนจากคาสิโนฝั่งดาวน์ทาวน์ครับ!" เสียงของอดัมดังขัดขึ้นจากหน้าประตู

ชายหนุ่มสบถคำหยาบในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด เขาหลับตาลงข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน ก่อนจะผละออกจากร่างบางที่กำลังนั่งหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียง

"ฉันจะกลับมาสานต่อเรื่องของเราให้จบแน่... เลดี้ลูซี่" คอสมอสคาดโทษด้วยสายตาร้อนแรง ก่อนจะหมุนตัวเดินหัวเสียออกไปจากห้อง ทิ้งให้ลูซี่นั่งหน้าแดงก่ำ กุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิด

ตอนนี้สำหรับเธอ ลาสเวกัสมันอันตรายเกินไปแล้ว...โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อคอสมอส!