บทที่ 9 : หึงเหรอ

กลิ่นหอมสดชื่นของเลมอน ขิง น้ำผึ้งป่า และสมุนไพรอบแห้งสูตรเฉพาะที่ดัชเชสคาเทอริน่ามักจะชงให้ท่านดยุกดื่มเวลาป่วย ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์โมเดิร์น

ลูซี่ยืนง่วนอยู่หน้าเตา เฝ้ารอมองน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อเคลือบใบเล็กอย่างตั้งใจ ใบหน้าสวยหวานที่ยังมีคราบโคลนเปื้อนอยู่ที่ปลายจมูกและแก้มขวาดูมุ่งมั่นเกินร้อย เลดี้สาวจัดการรินน้ำชาสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมกรุ่นลงในแก้วเซรามิก ก่อนจะยกใส่ถาดไม้อย่างระมัดระวัง

"เอาล่ะ... ดื่มถ้วยนี้เข้าไป พรุ่งนี้ก็ลุกมาแผลงฤทธิ์ได้แล้ว" ลูซี่ยิ้มบางๆ ให้กับผลงานตัวเอง ก่อนจะยกถาดเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น

ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาลูซี่ถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ

มาเฟียหนุ่มหน้าหยกที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว ตอนนี้นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางบนโซฟาตัวยาว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดรั้นด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้ซุกอยู่กับหมอนอิงเหมือนเด็กชายตัวโต โดยมีเจ้า 'ลูลู่' นอนหมอบเฝ้าอยู่บนพรมข้างๆ ไม่ห่าง

"คอสมอส... ลุกขึ้นมากินชาก่อน" ลูซี่วางถาดลงบนโต๊ะกระจก แล้วทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรมข้างๆ โซฟา โดยมีลูลู่ขยับที่ให้เลดี้อย่างรู้หน้าที่

คนป่วยปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แพขนตาหนาของเขาดูมีเสน่ห์จนลูซี่เผลอมองค้าง คอสมอสค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรเตะจมูก

"กลิ่นเหมือนหญ้าเลย แหวะ" เขาบ่นอุบอิบ เสียงแหบพร่าเบาหวิว "ฉันไม่อยากกิน เหม็นเขียว"

"นี่มันสมุนไพรชั้นดีของเมอร์เวลเลยนะ! ไม่เหม็นเขียวสักหน่อย หอมน้ำผึ้งจะตาย" ลูซี่ทำปากยื่น ดุคนป่วยที่เริ่มงอแง เธอเป่าลมฟู่ๆ ลงบนแก้วชาเพื่อคลายความร้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากหยักลึก "อ้าปากเร็ว ดื่มตอนอุ่นๆ จะได้โล่งคอ"

คอสมอสมองแก้วชาสลับกับใบหน้าเปื้อนโคลนของคนป้อน นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายเจ้าเล่ห์วิบวับขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะแกล้งทำหน้ามุ่ย

"ป้อนหน่อยสิ... ปวดหัวจนยกแขนไม่ขึ้นแล้ว" เขากระซิบเสียงอ้อน แตกต่างจากมาเฟียจอมเผด็จการเมื่อวันก่อนลิบลับ

"มือก็ไม่ได้เจ็บสักหน่อย!" ลูซี่บ่นแว้ด แต่ก็ยอมขยับเข้าไปใกล้ขึ้น เลื่อนขอบแก้วจรดริมฝีปากเขาอย่างเบามือ "ค่อยๆ จิบนะ มันยังร้อนอยู่"

คอสมอสยอมอ้าปากรับชาสมุนไพรแต่โดยดี รสชาติเปรี้ยวอมหวานและเผ็ดร้อนนิดๆ ของขิงไหลลงคอ ทำให้เขารู้สึกชุ่มคอและโล่งจมูกขึ้นมาทันทีจริงๆ

แต่แทนที่จะสนใจชา เขากลับเอาแต่จ้องหน้าคนป้อนไม่วางตา

"หน้าเธอเปื้อนโคลนเต็มไปหมด... เหมือนลูกแมวจรจัดเลย" คอสมอสยกมือข้างที่บอกว่า 'ยกไม่ขึ้น' เมื่อครู่ ขึ้นมาเกลี่ยคราบดินโคลนที่ปลายจมูกรั้นของลูซี่ออกให้อย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสากไล้ไปตามพวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม

สัมผัสอบอุ่นที่แก้มบวกกับสายตาหวานเชื่อมของคนป่วย ทำเอาลูซี่ใจเต้นตึกตักจนแทบจะจับแก้วชาไม่อยู่ เธอรีบเบี่ยงหน้าหลบเพื่อซ่อนความเขิน แต่ความปากไวก็ทำงานเร็วกว่าสมอง

"อย่างน้อยแมวจรจัดอย่างฉัน ก็ไม่ได้มีฮาเร็มเลขาคอยมานั่งเบียดคอยดูแลเอาใจเหมือนใครบางคนก็แล้วกัน!"

พูดจบเลดี้สาวก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง ตายแล้วลูซี่! นั่นมันคำพูดของคนหึงชัดๆ

คอสมอสชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะจุดรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนคนมองตาพร่า เขาหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะตามมาด้วยอาการไอกระแอมก็ตาม

"หึงเหรอ?" เขาถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

"คะ... ใครหึง! หลงตัวเอง! ฉันก็แค่...แค่หมั่นไส้! ป่วยแล้วยังจะทำตัวกรุ้มกริ่มอีก!" ลูซี่หน้าแดงแปร๊ดจนแยกไม่ออกว่าใครมีไข้สูงกว่ากัน เธอยัดแก้วชาใส่มือเขา "ถือเองเลย! จะไปล้างหน้าแล้ว!"

แต่ก่อนที่ร่างระหงจะทันได้ลุกหนี มือหนาที่ร้อนผ่าวก็คว้าข้อมือเล็กไว้เสียก่อน ออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ลูซี่ก็เสียหลักล้มแปะลงมานั่งบนโซฟาข้างๆ เขา

"ฟังนะ ยัยแมวขี้หึง..." คอสมอสกักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงจนแทบจะละลายหัวใจคนฟัง "ที่ให้พวกนั้นเข้ามาใกล้ เพราะต้องดูเอกสารด่วนจริงๆ... และฉันก็ไล่ตะเพิดพวกเธอออกไปหมดแล้วทันทีที่เซ็นเสร็จ เพราะฉันรำคาญกลิ่นน้ำหอม"

ลูซี่ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตา "แล้วมาบอกฉันทำไมเล่า"

"ก็บอกให้รู้ไว้ไง..." คอสมอสขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้ม "ว่าฉันอนุญาตให้แค่ 'เธอ' คนเดียวเท่านั้น ที่จะเข้ามาใกล้ฉันตอนที่ฉันป่วยได้... เพราะฉันอยากให้เธอติด 'ไข้' ของฉันใจจะขาดแล้ว"

"ไข้หวัดบ้าอะไร ฉันไม่อยากติดย่ะ!"

"ไม่ใช่ไข้หวัด" คอสมอสกระซิบชิดริมฝีปากบาง แววตาจริงจังและลึกซึ้ง "ไข้ใจต่างหาก"

ตึกตัก... ตึกตัก... หัวใจของลูซี่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มุกเสี่ยวๆ สไตล์มาเฟียหนุ่มหน้าตายทำเอาเธอไปไม่เป็น ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้เขามองหน้าอยู่อย่างนั้น

ฤทธิ์ของชาสมุนไพรเริ่มออกฤทธิ์ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามขมับของคอสมอส อาการง่วงงุนจากพิษไข้เริ่มโจมตี เขาค่อยๆ ทิ้งศีรษะลงมาซบที่ไหล่เล็กของลูซี่อย่างหมดแรง

"คอสมอส... นอนดีๆ สิ เดี๋ยวก็ปวดคอหรอก" ลูซี่ประท้วงเสียงเบา แต่ก็ไม่ได้ผลักเขาออก

"ขอยืมไหล่แป๊บนึงนะ" เขาพึมพำเสียงงัวเงีย ท่อนแขนแกร่งตวัดโอบเอวบางของเธอไว้หลวมๆ "อย่าเพิ่งไปไหนนะลูซี่... อยู่ตรงนี้ก่อน ขอฉันชาร์จแบตหน่อย"

ลูซี่ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยมองเขาด้วยความหวาดกลัวและตั้งป้อมใส่ บัดนี้อ่อนแสงลงเหลือเพียงความผูกพันและห่วงใย เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้เขานอนซบได้ถนัดขึ้น ก่อนจะยกมือที่เปื้อนฝุ่นดินนิดๆ ขึ้นลูบกลุ่มผมสีดำสนิทของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นการกล่อมคนป่วยให้เข้าสู่ห้วงนิทรา

"หลับซะนะ จะได้หายไวๆ" เธอกระซิบเบาๆ

ในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของมาเฟียหนุ่มที่หลับสนิทอยู่บนไหล่ของเลดี้สาว โดยมีเจ้าลูลู่นอนหลับตาพริ้มเป็นเพื่อนอยู่บนพรม เป็นความสุขเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เพื่อซ่อมแซมรอยร้าวในอดีตของพวกเขาทั้งสองคน