บทที่ 2 : ข้อตกลงลับ

ความตึงเครียดภายในห้องพักฟื้น VVIP กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เมื่อมาเฟียหนุ่มอย่างคอสมอสกำลังกักขังลูซี่ไว้ใต้ร่าง แต่ก่อนที่สงครามปะทะอารมณ์จะปะทุไปมากกว่านี้

"ปัง!"

ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของคนสองคนที่พุ่งพรวดเข้ามา ตามมาด้วยบอดี้การ์ดชุดดำอีกเกือบสิบชีวิต

"ลูซี่! ลูกแม่!" ดัชเชสคาเทอริน่า ถลาเข้ามาหาลูกสาวด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและคราบน้ำตา

คอสมอสรีบผละออกจากร่างบางทันที เขาถอยไปยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างเตียง โค้งศีรษะทำความเคารพผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยท่าทีสงบนิ่ง แตกต่างจากซาตานร้ายเมื่อครู่ลิบลับ

"ท่านพ่อ... ท่านแม่..." ลูซี่น้ำตาร่วง โผเข้ากอดมารดาแน่น "หนูตกใจแทบแย่..."

ท่านดยุกเฟรเดอริก ลูบหัวลูกสาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปตบไหล่คอสมอสหนักๆ "ขอบใจมากนะคอสมอส ถ้าไม่ได้หลาน... ลูซี่คง..." ท่านดยุกกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

"มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับท่านดยุก" คอสมอสตอบเสียงหนักแน่น สายตายังคงจับจ้องไปที่ลูซี่ไม่วางตา

แต่แล้วความซาบซึ้งก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่ดังครืดคราดเข้ามาในห้อง

ลูกน้องของท่านดยุกทยอยเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบใหญ่กว่าสิบใบ พร้อมกับราวแขวนเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ล่าสุด กล่องเครื่องประดับ และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของลูซี่ เข้ามาวางเรียงรายจนแทบจะล้นห้องพักฟื้น

ลูซี่ผละออกจากอ้อมกอดแม่ เบิกตากว้างมองกองภูเขาสัมภาระของตัวเองสลับกับหน้าพ่อแม่ "ท่านพ่อคะ... นี่มันอะไรกันค ทำไมขนของหนูมาหมดเลยล่ะคะ เราจะกลับเมอร์เวลกันคืนนี้เลยเหรอ"

"เปล่าจ้ะลูก" ดัชเชสคาเทอริน่าจับมือลูกสาวมากุมไว้ "พ่อกับแม่จะกลับเมอร์เวลเพื่อไปสืบหาตัวคนบงการเรื่องนี้ร่วมกับพ่อของคอสมอส ส่วนลูก...ต้องอยู่ที่นี่"

"อะไรนะคะ!?" ลูซี่ช็อกจนลืมเจ็บแผล

"สถานการณ์ตอนนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับลูกเลยลูซี่" ท่านดยุกพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "และคนที่พ่อกับแม่ไว้ใจให้ดูแลลูกมากที่สุดในตอนนี้... ก็คือคอสมอส"

ท่านดยุกหันไปสบตากับชายหนุ่ม "ลุงฝากน้องด้วยนะคอสมอส ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ดูแลลูซี่แทนลุงด้วย"

"ด้วยความยินดีครับ ผมจะดูแลเลดี้ลูซี่ด้วย 'ชีวิต' ของผม" คอสมอสรับคำ มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ ที่ทำให้ลูซี่ถึงกับขนลุกซู่

"ไม่เอา! หนูไม่ไป..." ลูซี่อ้าปากจะเถียง แต่ก็ถูกมารดาดุทางสายตา

"เอาล่ะ พ่อกับแม่มีเรื่องธุรกิจต้องคุยกับคอสมอสเป็นการส่วนตัวนิดหน่อย ลูซี่นั่งพักกินขนมกับจิบชาที่พยาบาลเพิ่งเอามาเสิร์ฟรอก่อนนะลูก อย่าเพิ่งขยับตัวเยอะเดี๋ยวแผลฉีก"

พูดจบ ท่านดยุกและดัชเชสก็เดินนำคอสมอสออกไปยังห้องรับรองที่เชื่อมติดกับห้องพักฟื้น ปิดประตูล็อกสนิท ทิ้งให้ลูซี่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียงท่ามกลางดงกระเป๋าเดินทางนับสิบใบ นี่มันมัดมือชกให้เธอมาอยู่กับเขากลายๆ ชัดๆ

*******************

เมื่อประตูปิดลง บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที

คอสมอสเชิญผู้ใหญ่ทั้งสองนั่งลง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านดยุกกับดัชเชส มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเป็นการส่วนตัวหรือครับ"

ดัชเชสคาเทอริน่าถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวเมื่อนึกถึงลูกสาว "คอสมอส... ลุงกับป้าอยากขอบใจหลานจริงๆ นะ แต่ป้าอยากขอให้หลานเข้าใจลูซี่หน่อย... น้องอาจจะดูดื้อรั้นและพยายามผลักไสหลาน แต่นั่นเป็นเพราะอาการป่วยของเธอ"

"ป่วย? ลูซี่เป็นอะไรครับ" คอสมอสขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ

"บาดแผลในใจ (PTSD) จากเหตุการณ์ตอนห้าขวบน่ะ" ท่านดยุกเป็นคนอธิบาย "ตั้งแต่เหตุการณ์โกดังร้างครั้งนั้น ลูซี่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เธอเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร มีเพื่อนสนิทแค่คนเดียวเท่านั้น เธอปิดกั้นตัวเองเพราะความกลัว...กลัวว่าถ้าใครมาสนิทกับเธอหรือรักเธอ คนคนนั้นจะต้องเจ็บตัวหรือมีอันเป็นไปเพราะเธอ"

คอสมอสนิ่งอึ้งไป ความโกรธที่เคยมีต่อนางเอกค่อยๆ มลายหายไป กลายเป็นความสงสารและปวดร้าวลึกๆ ในอก

"ผมเข้าใจครับ... ตอนนั้นผมเอาตัวรับมีดแทนเธอ เธอคงฝังใจมาก" คอสมอสพยึมพำ แต่แล้วคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง "แต่ถ้าเป็นแค่นั้น... ทำไมจู่ๆ เมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนที่เธอกำลังจะกลับมาเรียนที่อเมริกา เธอถึงตัดการติดต่อผมไปดื้อๆ ล่ะครับ ผมเขียนจดหมายไปหา เธอก็ไม่เคยตอบกลับอีกเลย"

ดัชเชสคาเทอริน่าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือ และหยิบ 'ซองจดหมายสีขาวที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง' ออกมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าคอสมอส

"นี่คือคำตอบจ้ะ... จดหมายฉบับสุดท้ายที่ส่งไปถึงลูซี่เมื่อสี่ปีที่แล้ว"

คอสมอสมองซองจดหมายนั้นด้วยความตกตะลึง เขาจำมันได้ดี...นี่คือซองจดหมายที่เขาเขียนหาเธอเพื่อบอกว่าเขาเตรียมของขวัญไว้รอต้อนรับเธอ

ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ภายในมีเศษกระดาษจดหมายที่ถูกฉีกทิ้ง และ...รูปถ่ายของเขาเองในสภาพถูกซ้อมจนเลือดอาบหน้า นอนหมดสติอยู่บนพื้น พร้อมข้อความเขียนด้วยเลือดขู่ห้ามไม่ให้ลูซี่กลับมาที่ไทย

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" คอสมอสสบถลั่น ขยำรูปถ่ายใบนั้นจนยับยู่ยี่ "ผมไม่เคยโดนซ้อมจนสภาพเป็นแบบนี้! รูปนี่มันรูปตัดต่อชัดๆ!"

"ใช่จ้ะ ลุงกับป้ามารู้ทีหลังว่าเป็นฝีมือของพวกญาติฝั่งลุงที่ต้องการกีดกันไม่ให้ลูซี่แต่งงานกับหลาน" ท่านดยุกถอนใจ "แต่ตอนที่ลูซี่เปิดซองนี้ เธอช็อกจนสติหลุดไปแล้ว ภาพหลานเลือดอาบมันไปกระตุ้นแผลในใจเธอขั้นรุนแรง เธอร้องไห้จนสลบ และหลังจากวันนั้น เธอก็ไม่ยอมพูดถึงหลาน ไม่ยอมกลับเมืองไทย และพยายามตัดขาดหลานทุกวิถีทาง..."

"เพื่อปกป้องผมงั้นสิ..." คอสมอสพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาสีรัตติกาลแดงก่ำ

เขากำรูปถ่ายในมือแน่นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้เหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางหัวใจอย่างจัง

สี่ปีที่เขาเอาแต่โกรธแค้นและน้อยใจที่เธอทิ้งเขาไป... สี่ปีที่เขาประชดชีวิตด้วยการเป็นเพลย์บอย...ที่แท้... ยัยโง่นั่นก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่หวาดกลัวและยอมทิ้งความสุขของตัวเอง เพียงเพื่อปกป้องชีวิตเขา!

"ตอนนี้หลานเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าทำไมลูซี่ถึงเอาแต่ผลักไสหลาน" ดัชเชสเอื้อมมือมาแตะแขนชายหนุ่มเบาๆ "ช่วยรักษาแผลใจให้น้องทีนะคอสมอส... ป้าเชื่อว่ามีแค่หลานคนเดียวที่ทำได้"

"ไม่ต้องห่วงครับท่านป้า" คอสมอสเงยหน้าขึ้น แววตาของมาเฟียหนุ่มบัดนี้ไม่มีความโกรธเคืองลูซี่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความคลั่งรักที่ลึกซึ้ง และความอาฆาตแค้นต่อพวกที่บังอาจทำร้ายหัวใจของเขา

"ผมจะเยียวยาเธอเอง ส่วนไอ้พวกสวะที่มันส่งจดหมายนี่มาทำร้ายลูซี่เมื่อสี่ปีก่อน รวมถึงไอ้คนที่ส่งนักฆ่ามาวันนี้..." คอสมอสแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงเย็นเยียบดุจมัจจุราช "ผมจะลากคอพวกมันมาลงนรกด้วยมือของผมเอง!"