บทที่ 6 : ลูลู่และเรือนดอกไม้

สถานการณ์ความวุ่นวายที่คาสิโนฝั่งดาวน์ทาวน์ บวกกับการประชุมบอร์ดบริหารของ 'Hernandez BioMed' ที่ถูกเลื่อนมาอย่างกะทันหัน ทำให้คอสมอส ต้องหัวหมุนแก้ปัญหาจนปลีกตัวกลับมาที่คฤหาสน์ไม่ได้ไปถึงสามวันเต็ม

แม้ตัวจะไม่อยู่ แต่ร่มเงาอิทธิพลของเขาก็ยังคงปกคลุมไปทั่วคอสมิกวินเทจ

คอสมอสทิ้งบอดี้การ์ดหญิงฝีมือดีชื่อ 'เจน่า'  ซึ่งแฝงตัวมาในชุดเมดสาวเรียบร้อย ให้คอยประกบดูแลลูซี่แทบจะทุกฝีก้าว

ความเงียบสงบของคฤหาสน์หลังใหญ่ บวกกับการเปลี่ยนสภาพแวดล้อมอย่างกะทันหัน ทำให้ลูซี่รู้สึกเครียดและ 'เหงา' อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเตียงนอนกว้างๆ ในห้องที่ไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าของบ้านเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูเหมือนคืนแรก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโหวงเหวงแปลกๆ

‘นี่ฉันกำลังรอให้เขามากวนประสาทหรือไง ลูซี่...เธอชักจะบ้าไปแล้ว’ หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เพื่อไม่ให้ตัวเองหมกมุ่นกับเรื่องของมาเฟียหนุ่มมากเกินไป ลูซี่จึงตัดสินใจดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดการทำงาน เธอสั่งให้บัตเลอร์ประจำคฤหาสน์ไปจัดหาอุปกรณ์สเก็ตช์ภาพ สีน้ำ กระดาษไข และแคตตาล็อกอัญมณีดิบมาให้ เพื่อสานต่อคอลเลกชันเครื่องประดับใหม่ที่เธอคิดไม่ออกและค้างคามาหลายเดือน

บัตเลอร์จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอที่ 'เรือนกระจกเปิดโล่ง' ทางปีกขวาของคฤหาสน์

เมื่อลูซี่ก้าวเข้ามาในเรือนกระจก เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยเถาวัลย์กุหลาบพันธุ์เลื้อยสีพาสเทลนานาชนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลไปกับสายลมของลาสเวกัส ตรงกลางมีโต๊ะน้ำชาเหล็กดัดสีขาวสไตล์วิกตอเรียน และโซฟาบุนวมกำมะหยี่สีครีมดูน่านั่ง

แต่สิ่งที่ทำให้คิ้วเรียวสวยต้องขมวดเข้าหากันคือ ถัดจากโซฟาเข้าไปในมุมที่ร่มรื่นที่สุด กลับมีเตียงนอนคิงไซซ์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา วางตั้งเด่นตระหง่านอยู่กลางเรือนดอกไม้

"ทำไมถึงมีเตียงมาวางอยู่ตรงนี้ล่ะเจน่า?" ลูซี่หันไปถามเมดสาวควบบอดี้การ์ดที่ยืนสำรวมอยู่ไม่ไกล

"เอ่อ...เป็นคำสั่งของบอสค่ะ บอสบอกว่าเผื่อเลดี้วาดรูปจนเหนื่อย จะได้ล้มตัวลงนอนพักผ่อนรับลมธรรมชาติได้เลย... หรือถ้าบอสกลับมา บอสก็ชอบมานอนพัก... ที่นี่... กับ..." เจน่าอึกอัก หน้าแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงคำสั่งแฝงความนัยของเจ้านาย

ลูซี่หน้าซับสีเลือดขึ้นมาทันที เมื่อจินตนาการภาพมาเฟียหนุ่มนอนอยู่บนเตียงนี้...ท่ามกลางสวนดอกไม้ อีตาบ้า! นี่มันเตียงเอาไว้ทำเรื่องอย่างว่าชัดๆ ใครเขาเอาเตียงคิงไซส์มาวางรับแดดรับลมกันเล่า!

เพื่อสลัดภาพวาบหวามออกจากหัว ลูซี่รีบทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะน้ำชา หยิบดินสอขึ้นมาจรดลงบนกระดาษ ความร่มรื่นและกลิ่นกุหลาบช่วยเยียวยาจิตใจที่ว้าวุ่นได้ดีเยี่ยม ไอเดียที่เคยตีบตันเริ่มพรั่งพรู เธอวาดเส้นสายของสร้อยคอเพชรทรงหยดน้ำที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเถากุหลาบอย่างเพลิดเพลิน

แต่แล้ว...ความสงบก็ถูกทำลายลงในพริบตา!

"โฮ่ง!! โฮ่งงงงง!"

ร่างปราดเปรียวลายจุดขาวดำของสุนัขพันธุ์ 'ดัลเมเชียน' ตัวโต พุ่งพรวดพราดเข้ามาในเรือนกระจกราวกับจรวดติดจรวด มันกระโจนเข้าใส่ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นดีใจที่เห็นคนแปลกหน้า!

"ว้ายยยย!"

ลูซี่เสียหลักหงายหลังล้มลงไปบนพรมหญ้าเทียม โชคดีที่พื้นนุ่ม แต่ข้อศอกซ้ายของเธอครูดเข้ากับขอบโต๊ะเหล็กดัดจนได้แผลถลอกเลือดซิบ!

เจ้าหมาลายจุดไม่สนใจความวุ่นวาย มันขึ้นคร่อมทับร่างของลูซี่ไว้ หน้าถูไถ และแลบลิ้นเลียแก้มเนียนของเธออย่างประจบประแจง น้ำลายยืดเลอะเทอะไปหมด

"ว้าย! เลดี้! เป็นอะไรไหมคะ!"

เจน่าและบอดี้การ์ดชุดดำอีกสองคนหน้าซีดเผือด วิ่งถลาเข้ามาดึงปลอกคอเจ้าสุนัขจอมพลังออกไปทันที "ตายแล้ว! ข้อศอกเลดี้เลือดออก! บอสเอาพวกเราตายแน่ๆ! รีบไปเอากล่องพยาบาลมาเร็ว!"

บรรดาการ์ดพากันลนลานแทบสติแตก เพราะรู้ดีว่าคอสมอสหวงแหนผิวพรรณของหญิงสาวคนนี้ขนาดไหน แต่ลูซี่กลับหัวเราะร่วนออกมา เธอใช้หลังมือเช็ดน้ำลายสุนัขที่แก้มอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กระโปรง

"ฉันไม่เป็นไรเจน่า แผลแค่นิดเดียวเอง ห่างไกลหัวใจตั้งเยอะ" ลูซี่ยิ้มหวาน แล้วหันไปมองเจ้าดัลเมเชียนที่กำลังนั่งกระดิกหางหูตก เพราะรู้ตัวว่าทำผิด "หมาของใครเนี่ย? พลังเยอะจัง น่ารักดีนะ... ชื่ออะไรเหรอ"

เจน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกที่เลดี้ไม่โกรธ ก่อนจะตอบเสียงอ่อย "สุนัขของบอสค่ะเลดี้... เธอชื่อ 'ลูลู่' ค่ะ"

ลูซี่ชะงักไปชั่วขณะ คิ้วสวยเลิกขึ้นสูง "ลูลู่...? ลูซี่...?"

ความบังเอิญที่ชื่อคล้ายกันขนาดนี้ ทำให้ลูซี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตงิดๆ ในใจ นี่อีตามาเฟียนั่นตั้งชื่อหมาให้คล้องกับชื่อฉันงั้นเหรอ? จะบ้าตาย!

"ทำไมลูลู่ถึงวิ่งซนพล่านไปทั่วแบบนี้ล่ะ ปกติไม่มีคนพาไปเดินเล่นเหรอ?" ลูซี่ถามพลางยื่นมือไปลูบหัวลูลู่ มันครางหงิงๆ และเอาคางมาเกยเข่าเธออย่างออดอ้อน

"ช่วงนี้คุณลูลู่เธอกำลังเหงาน่ะค่ะเลดี้" เจน่าอธิบายด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "ปกติเธอจะมีคู่หู... เป็นแฟนหนุ่มพันธุ์ดัลเมเชียนเหมือนกัน ชื่อคุณ 'ซันเดย์' ค่ะ แต่สัปดาห์นี้คุณซันเดย์ต้องไปเข้าแคมป์แข่งทดสอบสมรรถนะสุนัข วิ่งข้ามสิ่งกีดขวางที่ต่างรัฐ คุณลูลู่เลยหงอยเหงา ไม่มีเพื่อนเล่น พอบอสไม่อยู่บ้านอีก เธอก็เลยพังรั้วกั้นวิ่งเตลิดมาถึงนี่น่ะค่ะ"

ลูซี่มองลูลู่ที่กำลังทำตาละห้อย ใบหูตกแนบแก้ม สภาพของแม่หมาขี้เหงาที่เฝ้ารอคอยให้คนรักกลับมา ช่างดูน่าสงสารจับใจ

จู่ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็สะท้อนเข้ามาในอก...ภาพของลูลู่ที่ซึมเศร้าเพราะแฟนไม่อยู่ มันช่างดูคล้ายกับตัวเธอในตอนนี้ ที่กำลังนั่งวาดรูปแก้เหงาอยู่ในเรือนกระจก รอคอยให้ใครบางคนกลับมาเปิดประตูห้องตรงข้ามเสียที

"เหงาเหมือนกันสินะลูลู่..." ลูซี่พึมพำเสียงเบา ยิ้มบางๆ ขณะลูบขนนุ่มของมัน "แฟนเธอไปแข่งข้ามสิ่งกีดขวาง... ส่วนแฟน... เอ่อ... เจ้านายของเธอก็ไปจัดการสิ่งกีดขวางเหมือนกัน งั้นช่วงที่เราต้องรอ... เรามาเป็นเพื่อนกันแก้เหงาดีไหม?"

"โฮ่ง!" ลูลู่เห่ารับราวกับฟังรู้เรื่อง ก่อนจะซบหน้าลงกับตักของเลดี้สาว

ลูซี่อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาถึงลาสเวกัส ดูเหมือนว่าการถูกกักบริเวณในคฤหาสน์ของมาเฟียจอมเผด็จการ จะไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมด อย่างน้อยเธอก็ได้เพื่อนใหม่ที่ชื่อคล้ายเธอมาหนึ่งตัวแล้ว