บทที่ 7 : ระยะห่างของคนป่วย

คฤหาสน์คอสมิกวินเทจ  3 วันต่อมา

ในที่สุด รถยุโรปสีดำคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์

คอสมอสก้าวลงมาจากรถในสภาพที่ต่างไปจากทุกที เสื้อสูทราคาแพงถูกพาดไว้บนบ่า เนคไทหลุดลุ่ย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดันบัดนี้ดูซีดเซียวและมีรอยคล้ำใต้ตาชัดเจนจากการโหมงานหนักและอดนอนติดต่อกันหลายคืน แถมยังมีเสียงไอกระแอมเบาๆ ดังมาจากลำคอหนาเป็นระยะ

ลูซี่ที่ยืนอยู่ตรงบันไดโถงชั้นล่าง เผลอขยับเท้าก้าวเข้าไปหาเขาโดยอัตโนมัติด้วยความลืมตัว แววตาคู่สวยฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

"นาย..."

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละลูซี่ อย่าเข้ามาใกล้"

คอสมอสยกมือขึ้นห้ามเสียงแหบพร่า เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง "ฉันเหมือนจะเป็นหวัด... ภูมิคุ้มกันเธอยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ เดี๋ยวจะติดไข้ฉันไปเปล่าๆ"

พูดจบ เขาก็หันไปสั่งบัตเลอร์ให้เตรียมยาและน้ำอุ่น ก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไปอีกฝั่ง ทิ้งให้ลูซี่เวิ้งว้างอยู่กลางโถง หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเป็นห่วงเมื่อครู่ถูกตีกลับกลายเป็นความน้อยใจเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในอก

‘ก็แค่เป็นหวัด... ทำไมต้องทำท่าเหมือนฉันเป็นตัวเชื้อโรคด้วยล่ะ’ ลูซี่บ่นอุบอิบในใจ

*******************

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โถงรับแขกชั้นล่าง

แม้จะป่วยจนเสียงแหบแห้ง แต่ระดับ 'มาเฟียวิศวกร' อย่างคอสมอสไม่มีคำว่าพักผ่อน เขาสั่งให้เปลี่ยนโถงรับแขกชั้นล่างเป็นห้องประชุมขนาดย่อมชั่วคราว เพื่อสะสางงานที่ค้างคา

ลูซี่ที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสาม ชะงักฝีเท้าอยู่ตรงราวบันได ภาพเบื้องล่างทำเอาคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ

คอสมอสนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ในชุดเสื้อยืดสีดำสบายๆ (ที่ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจแม้ยามป่วย) รอบตัวเขาไม่ได้มีแค่บอดี้การ์ดชุดดำ แต่กลับล้อมรอบไปด้วยพนักงานสาวสวยจาก Hernandez BioMed

ทั้งเลขาสาวหุ่นสะบึมในชุดกระโปรงทรงสอบที่ยืนโน้มตัวนำเสนอแฟ้มเอกสารจนแทบจะชิดแผ่นหลังกว้าง ทั้งหัวหน้าฝ่ายการตลาดสาวพราวเสน่ห์ที่นั่งเบียดอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันเพื่อชี้แจงตัวเลขในแท็บเล็ต... พวกเธอส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยและขยับตัวเข้าใกล้บอสหนุ่มอย่างไม่เกรงใจไข้หวัดของเขาเลยสักนิด!

และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ... อีตาบอสมาเฟียหน้าตายคนนั้น กลับไม่ยกมือห้ามหรือสั่งให้พวกเธอ 'ถอยไปห่างๆ' เหมือนที่ทำกับเธอเมื่อคืน! เขากลับนั่งฟัง นั่งคุย และปล่อยให้สาวๆ พวกนั้นเฉียดใกล้ตัวอย่างเป็นธรรมชาติ

"โฮ่ง!"

เจ้า 'ลูลู่' ดัลเมเชียนตัวแสบที่วิ่งตัดหน้าบรรดาสาวๆ กระโจนพรวดขึ้นไปบนตักของคอสมอส มันตะกุยอกแกร่งและแลบลิ้นเลียปลายคาง เลียริมฝีปากของเขาอย่างประจบประแจง

คอสมอสหัวเราะเสียงทุ้มในลำคอ ยอมให้เจ้าหมาตัวโตเลียหน้าโดยไม่ดุ ซ้ำยังลูบหัวมันอย่างเอ็นดู ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของบรรดาสาวๆ ที่พยายามจะยื่นมือมาลูบหัวลูลู่เพื่อหาเรื่องใกล้ชิดบอส

ลูซี่ยืนกอดอก กำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

‘เหอะ! ทีกับฉันล่ะทำเป็นตั้งกำแพง ถอยห่างเป็นวา... แต่พอกับพนักงานสาวๆ ดันยอมให้นั่งเบียดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว! แถมลูลู่ยังเลียปากเขาได้อีก! ก็นะ... ลูลู่มันเป็นหมานี่! ส่วนฉันมันก็แค่... แค่... โอ๊ย! หงุดหงิดเว้ย!’

เลดี้สาวสะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระทืบเท้าปึงปังหนีไปทางหลังคฤหาสน์ทันที ไม่ทนดูภาพบาดตาบาดใจพวกนั้นอีกต่อไป

"ฉันจะไม่ยอมงอมืองอเท้า นั่งรอให้เขามาสนใจหรอกนะ!"

ลูซี่บ่นพึมพำกับตัวเอง ขณะจัดการรวบผมยาวสลวยมัดเป็นมวยลวกๆ ไว้กลางศีรษะ แม้เธอจะมาอยู่ที่นี่ภายใต้ข้อตกลงเรื่องความปลอดภัยของพ่อแม่ แต่สายเลือดศิลปินและเลดี้ผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างเธอ ทนไม่ได้ที่จะต้องนั่งๆ นอนๆ เป็นตุ๊กตาประดับคฤหาสน์ไปวันๆ

ลูซี่เดินตรงดิ่งไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ทำสวน เธอจัดการสวมรองเท้าบูทยางสีเขียวขี้ม้าทับกางเกงยีนส์พอดีตัว สวมหมวกสานปีกกว้างเพื่อกันแดดลาสเวกัส คว้าถุงมือผ้า และหยิบเสียมด้ามเล็กกับอุปกรณ์พรวนดินติดมือมาด้วยอย่างทะมัดทะแมง ขัดกับภาพลักษณ์เลดี้ผู้สูงศักดิ์อย่างสิ้นเชิง

บอดี้การ์ดสาวเจน่าที่วิ่งตามมาตาเหลือก "ละ... เลดี้คะ! จะทำอะไรคะนั่น! วางเสียมลงเถอะค่ะ เดี๋ยวบาดมือเอา แดดข้างนอกก็ร้อน บอสรู้เข้าเจน่าโดนไล่ออกแน่ๆ ค่ะ!"

"ไม่ต้องกลัวเจน่า ฉันจะรับผิดชอบเอง" ลูซี่หันมายิ้มกว้าง "ฉันแค่จะปลูกดอกไม้... สวนข้างหลังนี่ปล่อยให้หญ้าขึ้นโล่งๆ ได้ยังไง เสียดายพื้นที่แย่"

พูดจบ ลูซี่ก็เดินลุยลงไปในแปลงดินอ่อนนุ่มท้ายสวน เธอเริ่มลงมือใช้เสียมขุดดินและพรวนดินอย่างตั้งใจ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามกรอบหน้า แต่เธอกลับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด

เมื่อมือได้สัมผัสกับดิน กลิ่นอายของธรรมชาติก็พัดพาความทรงจำที่แสนอบอุ่นกลับมา...

ภาพของคฤหาสน์ฤดูฝนที่ราชรัฐเมอร์เวลผุดขึ้นมาในหัว คฤหาสน์ที่ปู่ยกให้เป็นกรรมสิทธิ์ของเธอเพียงผู้เดียว ที่นั่นมีสวนดอกไม้ที่เธอรัก มีความสงบ และเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่หล่อหลอมให้เธอเติบโตมาได้ท่ามกลางความหวาดกลัว

เธอคิดถึงที่นั่น...คิดถึงบ้านเหลือเกิน

"ฉันจะจำลองสวนของคฤหาสน์ฤดูฝนมาไว้ที่นี่แหละ" ลูซี่บอกตัวเอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนคราบดิน "เริ่มจากแปลงกุหลาบอังกฤษตรงนี้ แล้วก็ซุ้มดอกไฮเดรนเยียตรงนั้น..."

เลดี้สาวลงมือขุดดินและฝังรากต้นกล้าดอกไม้ที่เพิ่งสั่งให้คนงานไปซื้อมาให้อย่างขะมักเขม้น เธอคลุกคลีอยู่กับดินโคลนจนปลายจมูกและแก้มขาวเนียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินสีน้ำตาล รองเท้าบูทและกางเกงยีนส์เปื้อนโคลนเป็นหย่อมๆ

ลูซี่จดจ่ออยู่กับการสร้าง 'คฤหาสน์ฤดูฝน' ขนาดย่อมของเธอ จนลืมความขุ่นมัวที่มีต่อมาเฟียหนุ่มและบรรดาสาวๆ ของเขาไปเสียสนิท

แต่เลดี้สาวไม่รู้ตัวเลยว่า ตลอดเวลาที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ ปลูกดอกไม้อยู่นั้น...

ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานชั้นล่าง... ชายหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์ที่เพิ่งไล่บรรดาพนักงานและเลขาออกไปจนหมด กำลังยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง นัยน์ตาสีดำขลับภายใต้รอยคล้ำจากการป่วย ทอดมอง 'เลดี้เปื้อนโคลน' ของเขาด้วยแววตาที่ทั้งอ่อนใจและหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

...ขนาดเปื้อนโคลนไปครึ่งค่อนตัว ยัยคนดื้อก็ยังน่ารักจนน่าจับมาฟัดให้จมเขี้ยวอยู่ดี...