บทที่ 3 อย่าคิดหนีไปไหนอีก

หลังจากแผลที่หัวไหล่ของลูซี่เริ่มสมานตัวและแพทย์อนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ คอสมอสก็ไม่รอช้า จัดการอุ้มแกมบังคับ เลดี้สาวขึ้นรถตู้กันกระสุน ตรงดิ่งมายังอาณาจักรส่วนตัวของเขาทันที โดยมีท่านดยุกและดัชเชสเดินทางมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำเพื่อส่งลูกสาว ก่อนที่พวกท่านจะบินกลับราชรัฐเมอร์เวลในคืนนี้

ภายในห้องรับประทานอาหารสุดหรูที่ประดับด้วยแชนเดอเลียร์คริสตัล บนโต๊ะอาหารตัวยาวเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ทว่าลูซี่กลับเขี่ยสเต๊กในจานไปมาอย่างเลื่อนลอย

"ท่านพ่อคะ... ให้หนูกลับเมอร์เวลด้วยเถอะนะคะ" ลูซี่เงยหน้าขึ้นมองบิดามารดาด้วยสายตาเว้าวอน "หนูไม่อยากอยู่ที่นี่... หนูดูแลตัวเองได้"

ประโยคท้ายเธอเหลือบมองไปทางคอสมอสที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ชายหนุ่มเพียงแค่จิบไวน์แดงเงียบๆ นัยน์ตาสีดำขลับทอดมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันไม่ได้แข็งกร้าวและดุดันเหมือนวันแรกที่โรงพยาบาลอีกต่อไป มันดู...ลึกซึ้งและอ่อนโยนจนเธอทำตัวไม่ถูก

"ไม่ได้หรอกลูก" ท่านดยุกถอนหายใจยาว วางช้อนส้อมลง "สถานการณ์ตอนนี้อันตรายเกินไป ไม่ใช่แค่ลูกที่มีภัย แต่พ่อกับแม่ก็กำลังถูกหมายหัวเหมือนกัน"

ลูซี่เบิกตากว้าง "หมายความว่ายังไงคะ!?"

"ศัตรูของเรากำลังเคลื่อนไหว พวกมันต้องการรวบอำนาจและฮุบสมบัติทั้งหมดของตระกูล" ดัชเชสคาเทอริน่าเอื้อมมือมาลูบแก้มลูกสาว "การที่ลูกกลับไปเมอร์เวลตอนนี้ เท่ากับเอาตัวไปเป็นเป้านิ่งให้พวกมันใช้ขู่พ่อกับแม่... ที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับลูกในตอนนี้ คือการอยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลเอร์นานเดซ... อยู่กับคอสมอสนะลูก"

"แต่ว่า..." ลูซี่เม้มปากแน่น ความกลัวในอดีตตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ถ้าเธออยู่ที่นี่ คอสมอสต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเธออีกแน่ๆ

ราวกับอ่านความคิดออก คอสมอสวางแก้วไวน์ลงและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น และทรงพลัง

"ไม่ต้องห่วงครับท่านดยุก ท่านดัชเชส...ผมสัญญาด้วยเกียรติของเอร์นานเดซ ว่าจะไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องปลายผมของลูซี่ได้แม้แต่เส้นเดียว ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินล่าพวกมัน ผมก็จะทำ"

สายตาคมกริบของคอสมอสประสานเข้ากับลูซี่อย่างจงใจ แววตาของเขาเหมือนจะสื่อความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น 'ฉันรู้ความจริงหมดแล้วยัยคนดื้อ และคราวนี้ฉันจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกทิ้งอีก'

เมื่อเห็นความเด็ดขาดของบิดามารดาและคำมั่นสัญญาของมาเฟียหนุ่ม ลูซี่จึงทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม น้ำตาร่วงเผาะลงบนตักขณะสวมกอดร่ำลาพ่อกับแม่ที่ต้องรีบเดินทางไปสนามบิน

------------------

เมื่อรถของท่านดยุกแล่นพ้นรั้วคฤหาสน์ไป บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

คอสมอสเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาลูซี่ที่ยืนกอดอกอยู่ที่โถงทางเข้า เขามองหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีครีมที่ดูเปราะบางจนดูน่าสงสาร ความรู้สึกผิดและทะนุถนอมเอ่อล้นขึ้นมาในอก แต่เขาต้องเก็บซ่อนมันไว้ภายใต้มาดขรึม เพื่อไม่ให้กวางน้อยตื่นตูมไปมากกว่านี้

"เดินไหวไหม หรือจะให้ฉันอุ้ม?" เขาถามเสียงเรียบ

"ฉันมีขา เดินเองได้" ลูซี่เชิดหน้าขึ้น ตอบกลับเสียงแข็งเพื่อปกปิดความหวั่นไหว

"ดี...งั้นตามมา ฉันจะพาเดินดูรอบๆ"

คอสมอสเดินนำเธอเข้าไปด้านใน ลูซี่เพิ่งมีโอกาสได้สังเกตความยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์หลังนี้อย่างเต็มตา...

คอสมิกวินเทจ คือชื่อที่คอสมอสตั้งให้กับอาณาจักรส่วนตัวของเขา คฤหาสน์หลังนี้ถูกออกแบบในสไตล์ นีโอคลาสสิกฝรั่งเศส  ผสมผสานกับความทันสมัย ด้านนอกเป็นตัวตึกสีขาวงาช้าง หรูหราและโอ่อ่า ตัวอาคารแบ่งออกเป็น 3 ชั้น และมีห้องพักรวมกันถึง 30 ห้อง

"ชั้นล่างเป็นโซนรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องสมุด และห้องอาหาร" คอสมอสอธิบายพลางผายมือไปยังโถงกว้างที่ประดับด้วยงานศิลปะระดับโลก "ส่วนชั้นสองเป็นห้องเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฟิตเนส สระว่ายน้ำในร่ม และห้องพักรับรองแขก"

ลูซี่มองตามตาโต คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตและเงียบสงบราวกับหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง แต่สิ่งที่ขัดแย้งกับความสวยงามคือ... ทุกๆ มุมทางเดินและทางเข้าออก มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนรักษาการณ์อยู่อย่างแน่นหนาราวกับป้อมปราการ

"แล้วชั้นสามล่ะ?" เธอถาม

"ชั้นสาม เป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน" คอสมอสหยุดเดินหน้าบันไดหินอ่อนที่โค้งทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นบนสุด "และตั้งแต่วันนี้ มันคือพื้นที่ของเธอด้วย"

คอสมอสพาลูซี่เดินขึ้นมาถึงชั้นสาม โถงทางเดินชั้นนี้ปูด้วยพรมทอมือหนานุ่มสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศเงียบสงบและมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก

เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ที่สลักลวดลายเถาวัลย์อย่างประณีต

"นี่ห้องของเธอ" คอสมอสผลักประตูเข้าไป

ลูซี่เดินตามเข้าไปแล้วก็ต้องชะงัก ภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งในโทนสีโรสโกลด์และขาวมุก เฟอร์นิเจอร์สไตล์วินเทจแบบที่เธอชอบ เตียงคิงไซส์หนานุ่ม โต๊ะทำงานสำหรับวาดแบบจิวเวลรี และที่สำคัญ...มีแจกันดอกกุหลาบสีชมพู ดอกไม้โปรดของเธอวางประดับอยู่มุมห้อง

เขาจำรายละเอียดของเธอได้ทุกอย่าง... แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี

"ขอบใจ..." ลูซี่พึมพำเสียงเบา หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ห้องสวยมาก"

"ของใช้ส่วนตัว เสื้อผ้า และอุปกรณ์วาดแบบของเธอ แม่บ้านจัดเข้าที่ให้หมดแล้ว ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอก" คอสมอสยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองดูร่างบางที่กำลังเดินสำรวจห้องด้วยแววตาอ่อนโยน

"แล้ว...ห้องของนายล่ะ อยู่ชั้นสองเหรอ?" ลูซี่หันมาถาม เพราะเห็นชั้นนี้ดูเงียบมากเหมือนไม่มีใครอยู่

คอสมอสกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้คนมองถึงกับร้อนๆ หนาวๆ เขาชี้นิ้วข้ามไหล่ตัวเองไปยังประตูห้องบานใหญ่สีดำสนิทที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเธอพอดี ห่างกันแค่ทางเดินโถงกั้นไม่ถึงสามก้าว

"ห้องฉัน... อยู่ตรงนั้น"

"อะไรนะ!?" ลูซี่เบิกตากว้าง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "ทะ...ทำไมต้องมาอยู่ตรงข้ามกันด้วย! คฤหาสน์นายมีตั้งสามสิบห้อง นายจะไปนอนห้องไหนก็ได้นี่!"

"เพื่อความปลอดภัยไงเลดี้" คอสมอสสาวเท้าเดินเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเชื่องช้า แต่คุกคามจนลูซี่ต้องถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะทำงาน

"ปลอดภัยบ้าอะไร! ฉันนอนชั้นสองก็น่าจะปลอดภัยพอแล้ว!"

มือหนายกขึ้นเท้ากับขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนอีกครั้ง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานถึงสี่ปี

"เผื่อตอนกลางคืน...เธอฝันร้าย หรือแผลที่ไหล่เกิดอักเสบขึ้นมา ฉันจะได้พังประตูเข้ามา 'ดูแล' เธอได้ทันท่วงทีไง" เขาพูดเสียงพร่าชิดริมฝีปากบางที่กำลังเม้มแน่น "หรือถ้าเธอเกิดกลัวผีขึ้นมา ประตูห้องฉันไม่ได้ล็อกนะ เดินข้ามมาเคาะได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"คนฉวยโอกาส! ฉันไม่ไปเคาะห้องนายหรอก!" ลูซี่หน้าแดงซ่าน ผลักอกเขาเบาๆ แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน

"ก็ลองดู..." คอสมอสยอมถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว แต่สายตายังคงจับจ้องเธอราวกับหมาป่าจ้องลูกแกะ "พักผ่อนซะ พรุ่งนี้ฉันจะให้หมอเข้ามาล้างแผลให้... อ้อ แล้วก็จำไว้อย่างนะลูซี่"

เขาหยุดอยู่หน้าประตู หันมาสบตาเธอด้วยความจริงจัง

"คฤหาสน์หลังนี้มีทางออกทางเดียว... และกุญแจก็อยู่ที่ฉัน อย่าคิดหนีไปไหนอีก... เพราะคราวนี้ ฉันจะล่าเธอจนสุดขอบโลกเลยทีเดียว"

พูดจบเขาก็ดึงประตูปิดลง ปล่อยให้เลดี้สาวหน้าแดงก่ำ ยืนใจเต้นแรงรับมือกับความอันตรายในรูปแบบใหม่ของ 'มาเฟียวิศวกร' ที่ร้ายกาจกว่าเดิมร้อยเท่า!