บทที่ 8 : มาเฟียสิ้นฤทธิ์

โซนสวนหลังคฤหาสน์ คอสมิกวินเทจ

แดดยามสายของลาสเวกัสเริ่มทอแสงแรงขึ้น ลูซี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดแปลงกุหลาบอังกฤษ ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือที่ยังสวมถุงมือเปื้อนดิน เธอจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าจนลืมความหงุดหงิดไปชั่วขณะ

เสียงย่ำเท้าลงบนผืนหญ้าทำให้เลดี้สาวชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า

ร่างสูงใหญ่ของคอสมอส เดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กเดินตรงมาหาเธอ เขาไม่ได้สวมเสื้อสูท มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมคอ แต่ที่น่าสะดุดตาที่สุดคือ... ข้างกายเขามีเจ้า 'ลูลู่' ดัลเมเชียนตัวแสบเดินส่ายหางตามมาติดๆ โดยที่บนหัวของมันสวมหมวกปีกกว้างสำหรับสุนัข สีเหลืองสดใสดูน่ารักน่าชัง

แต่ในขณะที่หมามีหมวกกันแดด เจ้านายของมันกลับไม่สวมอะไรป้องกันเลยสักชิ้น

ทันทีที่ผิวขาวจัดของคอสมอสปะทะกับแสงแดดร้อนระอุของเนวาดา ประกอบกับพิษไข้ที่รุมเร้าอยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลาก็ขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างอย่างเห็นได้ชัด ขาทั้งสองข้างของเขาดูโงนเงนผิดจากมาดมาเฟียผู้สง่างามตามปกติ

"นี่เธอมาทำอะไรตากแดดตรง... ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!"

คอสมอสอ้าปากจะดุคนดื้อ แต่ยังไม่ทันจบประโยค เขาก็จามติดกันถึงสามรอบซ้อน! เป็นการจามแบบแห้งๆ ไม่มีน้ำมูก แต่สะเทือนไปทั้งตัวจนร่างสูงเซถอยหลังไปนิดหนึ่ง

"คอสมอส!"

ความหึงหวงเรื่องพนักงานสาวๆ ปลิวหายไปจากสมองในพริบตา ลูซี่ทิ้งเสียมพรวนดินในมือทันที เธอรีบถอดถุงมือผ้าเปื้อนโคลนโยนทิ้งไว้ข้างแปลง แล้ววิ่งพรวดเดียวเข้าไปประคองท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มไว้

"นายออกมาทำไมเนี่ย! แดดร้อนขนาดนี้ หมวกก็ไม่ใส่ ทีลูลู่นายยังใส่หมวกให้มันเลย!" ลูซี่บ่นอุบอิบพลางเขย่งปลายเท้า ยกมือเปล่าที่เพิ่งถอดถุงมือขึ้นทาบลงบนหน้าผากและซอกคอของเขา

"ร้อนจี๋เลย! ตัวนายร้อนเหมือนไฟเลยนะคอสมอส!" เลดี้สาวตาโตด้วยความตกใจ อุณหภูมิจากผิวกายเขาแผดเผาฝ่ามือเธอจนรู้สึกได้ แก้มและหูของเขาแดงเถือกเหมือนคนไข้จับ

"ฉันไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย" คอสมอสพยายามฝืนทำเสียงดุ ทั้งที่ตาปรือเยิ้มเพราะพิษไข้ เขาก้มมองสภาพเลดี้ของเขาที่ตอนนี้จมูกเปื้อนดิน แก้มเปื้อนโคลน "แล้วนี่เธอไปคลุกดินโคลนที่ไหนมา สภาพเหมือน..."

"หยุดพูดแล้วหุบปากไปเลยนะอีตาคนป่วย!" ลูซี่ตวาดแว้ด ตัดบทมาเฟียปากดีทันควัน ก่อนจะหันขวับไปหาพ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบตามเจ้านายมาติดๆ

"บัตเลอร์! ไปเตรียมชุดตรวจโควิดกับชุดตรวจไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A และ B มาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! แล้วก็ขออ่างใส่น้ำอุ่นผสมน้ำอุณหภูมิห้อง พร้อมผ้าขนหนูสะอาดๆ ไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นด้วย ด่วนที่สุด!"

คำสั่งที่เฉียบขาดและรวดเร็วของเลดี้สาว ทำเอาบัตเลอร์และบอดี้การ์ดแถวนั้นถึงกับสะดุ้ง รีบโค้งรับคำสั่งและวิ่งแยกย้ายกันไปจัดการแทบไม่ทัน ไม่มีใครกล้าขัดใจผู้หญิงที่บอสของพวกเขาคอยประคบประหงม

"มานี่เลย คนดื้อ!"

ลูซี่ไม่สนมาดมาเฟียของเขาอีกต่อไป เธอออกแรงกึ่งจูงกึ่งลากร่างสูงใหญ่ ที่ตอนนี้ยอมอ่อนข้อตามแรงดึงอย่างว่าง่าย ให้เดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ทันที โดยมีลูลู่วิ่งดุ๊กดิ๊กตามหลังมา

ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

คอสมอสถูกจับให้นั่งพิงพนักโซฟาตัวยาวอย่างหมดสภาพ เขาหลับตาพริ้ม หายใจหอบร้อน ในขณะที่ลูซี่จัดการตรวจ ATK และไข้หวัดใหญ่ให้เขาอย่างเบามือ ผลออกมาเป็นลบทั้งคู่ สรุปคือไข้หวัดธรรมดาจากการโหมงานและพักผ่อนน้อย

"ถอดเสื้อออกสิ ฉันจะเช็ดตัวให้" ลูซี่สั่งเสียงเข้ม พลางบิดผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ

คอสมอสปรือตาขึ้นมอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากแม้จะป่วย "ถอดให้หน่อยสิ ไม่มีแรงแล้วเนี่ย"

"อย่ามาสำออยนะ!" ลูซี่ถลึงตาใส่ แต่พอเห็นหน้าซีดๆ แดงๆ ของเขา เธอก็ใจอ่อนยวบ เลดี้สาวขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาออกทีละเม็ดอย่างเก้ๆ กังๆ ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาเสียเองเมื่อต้องสัมผัสกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ซ้ำยังมีรอยแผลเป็นจางๆ จากการต่อสู้ประปราย

เมื่อปลดเสื้อออก ลูซี่ก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามใบหน้า ซอกคอ และแผ่นอกของเขาอย่างเบามือที่สุด ความเย็นของน้ำช่วยระบายความร้อนจากพิษไข้ ทำให้คอสมอสครางฮือในลำคอด้วยความสบาย คิ้วที่ขมวดแน่นเริ่มคลายออก

"เดี๋ยวฉันจะไปทำยามาให้กิน" ลูซี่เช็ดตัวเสร็จก็ห่มผ้าห่มผืนบางให้เขา "อยู่นิ่งๆ ตรงนี้ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"ยาอะไร ฉันไม่กินยาขมๆ นะ" มาเฟียหนุ่มเริ่มงอแงเหมือนเด็กห้าขวบ

"ไม่ใช่ยาขมๆ ย่ะ" ลูซี่ยิ้มขำกับท่าทีหมดสภาพของเขา "มันคือ ชาสมุนไพรไล่หวัดสูตรลับของเมอร์เวล ต่างหาก ท่านแม่สอนฉันชงเองกับมือ กินปุ๊บเหงื่อออกปั๊บ พรุ่งนี้นายก็จะวิ่งเตะปี๊บดังเหมือนเดิมแล้ว รอตรงนี้นะ!"

พูดจบ ร่างระหงในชุดเปื้อนโคลนก็หมุนตัวเดินลิ่วตรงดิ่งไปยังห้องครัวของคฤหาสน์ทันที ปล่อยให้คอสมอสมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยแววตาที่ทอประกายอบอุ่น

ต่อให้ไข้จะขึ้นสูงแค่ไหน แต่ความน่ารักของยัยเลดี้ขี้บ่นคนนี้ ก็เป็นยารักษาชั้นดีที่ทำให้อาการเจ็บป่วยของเขาแทบจะหายเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว