บทที่ 10 : คนป่วยแสนงอแง

ห้องนอนชั้น 3

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองครึ่ง...

แต่ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของ 'ชาสมุนไพรไล่หวัดสูตรเมอร์เวล' จะยังเอาชนะไข้หวัดที่สะสมมาจากความเหนื่อยล้าของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ในทันที คอสมอสยังคงมีไข้ต่ำๆ ร่างกายรุมๆ และมีอาการไอแห้งอยู่เป็นระยะ

ความลำบากจึงตกมาอยู่ที่ 'พยาบาลจำเป็น' อย่างลูซี่

หลังจากให้บอดีการ์ดช่วยพยุงเจ้านายตัวโตขึ้นมานอนราบบนเตียงคิงไซส์ในห้องนอนของเขาเอง ลูซี่ก็แทบไม่ได้หยุดพัก เธอเข้าครัวไปเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ มาป้อนคนป่วยที่บ่นว่าขมปากขมคอจนยอมกินไปได้แค่ครึ่งชาม จากนั้นก็ต้องคอยบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตามใบหน้า ซอกคอ และแผงอกแกร่งเพื่อระบายความร้อนให้เขาทุกๆ สองชั่วโมง

"อืม...ลูซี่..."

คนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มส่งเสียงครางฮือในลำคอ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นจากผ้าขนหนูที่แตะลงบนซอกคอ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอแน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เธอผละออกห่าง

"ฉันอยู่นี่แล้ว ปล่อยมือก่อนคอสมอส ฉันจะเอาผ้าไปซักน้ำ" ลูซี่ถอนหายใจยาว พยายามแกะนิ้วแกร่งออก แต่คนป่วยกลับดื้อดึง ยื้อยุดข้อมือเธอไว้จนร่างบางเซถลาลงไปนั่งแหมะอยู่บนขอบเตียง

"ไม่เอา ไม่ให้ไป" คอสมอสงึมงำ เสียงแหบพร่าและอู้อี้เหมือนเด็กน้อยถูกขัดใจ "นั่งอยู่ตรงนี้แหละ... ร้องเพลงกล่อมหน่อยสิ ฉันปวดหัว นอนไม่หลับเลย"

ลูซี่เบิกตากว้าง...มาเฟียหน้าโหดที่สั่งคุมคาสิโนทั้งลาสเวกัส กำลังอ้อนให้เธอร้องเพลงกล่อมเนี่ยนะ!? "ฮัดชิ้ว! ฟี้..."

เสียงจามเบาๆ ตามด้วยเสียงพ่นลมหายใจยาวพรืดไม่ได้มาจากคนป่วยบนเตียง แต่มาจากเจ้าลูลู่ ดัลเมเชียนตัวป่วนที่นอนหมอบอยู่บนพรมข้างเตียง มันส่งเสียงคราง "งื้ดดด... แฮ่..." คล้ายจะบ่นในภาษาหมา ประมาณว่า 'เจ้านายเลิกอ้อนสักทีเถอะ ฉันจะนอน!' ก่อนที่มันจะกลอกตา แล้วพลิกตัวหนีความรำคาญ

ลูซี่หลุดขำพรืดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจ้าลูลู่ เธอหันกลับมามองคนตัวโตบนเตียงที่ยังคงจับมือเธอไว้แน่น แววตาเว้าวอนของเขาทะลวงกำแพงน้ำแข็งในใจเธอจนละลายหมดสิ้น

"โอเคๆ ไม่ไปแล้ว ยอมแพ้นายจริงๆ เลย"

ลูซี่ดึงเก้าอี้บุนวมมานั่งชิดขอบเตียง ยอมปล่อยให้เขากุมมือเธอไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีดำสนิทของเขาอย่างแผ่วเบา เลดี้สาวเริ่มฮัมเพลงกล่อมเด็กภาษาฝรั่งเศสที่ท่านแม่เคยร้องให้ฟังตอนเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงหวานใสและนุ่มนวล

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ตีสี่

เพลงกล่อมจบลงไปนับสิบรอบ ลูซี่เริ่มสัปหงก ศีรษะเล็กผงกขึ้นลงก่อนจะสัปหงกฟุบลงไปกับขอบเตียงนุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนดูแลเขาทั้งคืนทำให้เธอทนฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหว

คนป่วยที่จริงๆ แล้วอาการดีขึ้นมากและไข้เริ่มลดลงเพราะการดูแลอย่างดีของเธอ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด นัยน์ตาสีรัตติกาลทอดมองร่างบางที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงด้วยความรู้สึกผิดปนหวงแหน

เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พิงพนักเตียง ก่อนจะรั้งท่อนแขนเล็กเบาๆ

"ลูซี่ ตื่นขึ้นมาก่อนครับ"

"อื้อ... เช้าแล้วเหรอ..." ลูซี่งัวเงียเงยหน้าขึ้นมา ตาปรือเยิ้มด้วยความง่วงจัด "นายไข้ขึ้นอีกแล้วเหรอ ปวดหัวไหม" สิ่งแรกที่เธอถามยังคงเป็นอาการของเขา

"เปล่า ฉันดีขึ้นแล้ว" คอสมอสส่ายหน้า เขากระเถิบตัวเว้นที่ว่างบนเตียงคิงไซส์ฝั่งหนึ่งให้เธอ "แต่เธอต่างหากที่ตาจะปิดแล้ว... ขึ้นมานอนบนนี้สิ นอนฟุบแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก"

ลูซี่เบิกตากว้าง ความง่วงกระเจิงไปครึ่งหนึ่งเมื่อได้ยินคำชวน "บะ... บ้าเหรอ! เตียงนายนะ! ฉันกลับไปนอนห้องตัวเองก็ได้"

"ไม่ได้!" คอสมอสรีบคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แกล้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด "ถ้าเธอไป แล้วฉันไข้กลับตอนเช้ามืดจะทำยังไง? ใครจะเช็ดตัวให้ ลูลู่มันทำไม่ได้นะ"

"แต่เตียงมัน..." ลูซี่อึกอัก หน้าเริ่มร้อนผ่าว "อีกอย่าง ฉันไม่อยากไปเบียดนาย เดี๋ยวนายอึดอัด นอนไม่สบายตัว แล้วเดี๋ยวฉันจะติดไข้นายด้วย"

"เตียงตั้งกว้าง เบียดที่ไหน" คอสมอสใช้ไม้ตาย เอนตัวลงไปนอนหงาย ทำหน้าตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาป่วย "ขึ้นมาเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่กวน จะนอนนิ่งๆ เลย นะครับเลดี้"

เจอสายตาอ้อนวอนกับน้ำเสียงแหบพร่าแบบนั้นเข้าไป เลดี้จอมหยิ่งก็ถึงกับพ่ายแพ้ราบคาบ

"ก็ได้ แค่นอนเฉยๆ นะ ถ้าขยับตัวมากวนฉัน ฉันจะถีบนายตกเตียงจริงๆ ด้วย"

ลูซี่ขู่ฟ่อเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน เธอถอดรองเท้าสลิปเปอร์ออก แล้วค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงกว้าง ทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้เขาโดยเว้นระยะห่างไว้เกือบฟุต ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงคอ

แต่กฎของการเว้นระยะห่าง ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของคอสมอส

ทันทีที่ลูซี่หลับตาลง วงแขนแกร่งก็ตวัดวาดสวมกอดจากด้านหลัง รั้งเอวบางให้ขยับเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ยังคงรุมๆ ด้วยพิษไข้

"อ๊ะ! คอสมอส! ไหนสัญญาของนาย คนเจ้าเล่ห์"

"ชู่ว ไม่ได้กวนสักหน่อย แค่ขอกอด ฉันหนาว"

คนป่วยอ้างหน้าด้านๆ ทั้งที่ตัวร้อนเป็นไฟ เขาซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอขาวเนียนของเธออย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนลูซี่ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบ

"นายมัน... จอมโกหก..." ลูซี่บ่นพึมพำเสียงแผ่ว แต่ร่างกายกลับผ่อนคลายลง ยอมปล่อยให้เขากอดรัดแต่โดยดี ความอบอุ่นจากอ้อมแขนที่คุ้นเคยทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งคืนมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอกระชับผ้าห่มให้คลุมตัวเขาเพิ่มขึ้นอีกนิด ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก

ในขณะที่บนเตียงคิงไซส์อบอวลไปด้วยความโรแมนติกและความคลั่งรักของเจ้านาย...

เมื่อมองต่ำลงไปที่พื้นห้อง ภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงคือเจ้าสุนัขดัลเมเชียนตัวโต ที่ตอนนี้กำลังนอนหงายท้องแอ้งแม้ง โชว์พุงลายจุดขาวดำอย่างหมดสภาพบนเบาะนอนหรูหราของมัน ขาทั้งสี่ชี้ฟ้า หลับลึกพร้อมกับกรนเสียงดังครอกฟี้อย่างสบายใจเฉิบ ไม่ได้รับรู้ถึงรังสีความหวานเลี่ยนที่ลอยวนอยู่เหนือหัวเลยแม้แต่นิดเดียว

นี่แหละนะ... ชีวิตหมาที่มีแฟนไปเข้าแคมป์ กับชีวิตเจ้านายที่มีเลดี้มานอนเฝ้า มันช่างแตกต่างกันจริงๆ