ประกาศิตซาตาน의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

“ป้าคะ หนูเอาน้ำเต้าหูกับปาท่องโก๋มาให้ค่ะ ส่วนนี่ค่าเช่าหน้าร้านนะคะ” ไม่เพียงแต่ให้ของกินยังยื่นเงินให้อีกต่างหาก ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับส่ายหน้าแล้วรับมาแค่ของกินเท่านั้น รู้ว่าอัญชิสากำลังลำบากในการหาเงินเพื่อเลี้ยงลูกลำพัง “ไม่เอา ป้าให้ขายฟรีจะมาเช่าอะไรล่ะ...แค่น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ทุกวันก็พอแล้วลูก” เธอจำต้องเก็บเงินเอาไว้แล้วยกมือไหว้คุณป้าที่ใจดีกับตนมากขนาดนี้ ไม่นึกเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองจะได้มิตรภาพที่ดี ถึงกับมองท่านน้ำตาซึม “ขอบคุณค่ะ...ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วจะมาช่วยขายส้มตำนะคะ” มองเวลาก็พบว่ายังไม่สายมากนัก เธอสามารถงีบหลับได้จึงรู้สึกดีมากกว่าเดิม “จ้า” ขึ้นไปบนห้องของตัวเองแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กินช้าวพอคลายหิวก่อนกินยาตามหมอสั่ง จากนั้นจึงพักผ่อนเกือบชั่วโมงครึ่งค่อยลงมาช่วยร้านขายส้มตำด้านล่าง คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ในช่วงเช้าเธอก็ปิ้งไก่และย่างปลาไปตามหน้าที่ สลับกับเดินไปรับออเดอร์ หญิงสาวไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาในร้าน ใส่หมวกกับเสื้อฮู้ดปิดบังใบหน้า กางเกงขายาวกับเสื้อแขนยาวที่ปิดบั

“ไม่ครับ...” ส่ายหน้ารวดเร็วเหมือนตุ๊กตา เขาเห็นก็รู้ว่าลูกคงทราบเรื่องระหว่างเราแต่ไม่แน่ใจจะรู้เยอะแค่ไหน อย่างไรก็เป็นเด็ก...หล่อนคงไม่ได้อธิบายอะไรมากนักหรอก “วันนี้พ่อมีธุระคงพาไปข้างนอกด้วยไม่ได้ อยู่โรงเรียนได้ไหม” ยกมือลูบหัวลูกชายไม่อยากแยกแม่ลูก เพราะรู้ว่าเธอรักเด็กชายมากแค่ไหน “ได้ครับ ผมจะอยู่โรงเรียน” ยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ไว้คราวหน้าพ่อมารับนะ” เขายกมือลูบศีรษะเล็กแล้วมองด้วยความเอ็นดู เหลือบมองร่างบางที่ซ่อนตัวอย่างแนบเนียน หากไม่เห็นก่อนก็คงไม่รู้ว่าหล่อนอยู่ที่นี่ด้วย “ครับ” “สวัสดีครับพ่อ เดินทางปลอดภัยนะครับ” โบกมือลากับร่างสูงที่เดินกลับไปยังรถยนต์ของตัวเอง ไม่ได้หันกลับไปมองว่าตอนนี้สองแม่ลูกทักทายกันด้วยรอยยิ้ม ส่วนเขากลับยิ้มขมขื่นยอมรับชะตากรรมในสิ่งที่ตัวเองเลือก “รวิ” “แม่!” หันมามองมารดาแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปไกลจนลับสายตา นึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่มารับลูกแต่ก็เลือกจะทิ้งเด็กชายไว้โรงเรียน แต่ความคิดของธนนท์ปภพยากจะคาดเดาจึงไม่อ

“ผมเป็นสามีของอัญชิสาครับ เมียผมเป็น...” บอกด้วยวาจาฉะฉานแต่คนฟังไม่อาจทนไหวจึงรีบรับยามาแล้วเซ็นที่ใบรับยาก่อนยิ้มให้เภสัชกร เดินออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็วทำเอาเขาตามแทบไม่ทัน “ขอบคุณค่ะ” “เดี๋ยวสิอัญ...อย่าเพิ่งรีบเดินได้ไหม บอกพี่ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรกันแน่” ใบหน้าหวานบูดบึ้งขณะที่พยายามไม่สนใจเสียงเรียกจากอีกฝ่าย เธอยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ก้าวเท้าให้เร็วกลัวเขาตามทันแต่ถึงจะทำอย่างนั้นก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องตามทันแน่นอน “ฉันจะเป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” เธอตอบโดยไม่หันไปมองหน้าเขา ออกจากโรงพยาบาลก็เดินไปยังป้ายรถเมล์เพื่อรอขึ้นรถสาธารณะกลับที่พักของตัวเอง “ทำไมจะไม่เกี่ยว พี่เป็น...พ่อของรวิ เป็นพ่อของลูกอัญ...” เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ ยังเดินตามเธอแล้วทวงสถานะของตัวเอง จนหล่อนโกรธหยุดเดินทันทีก่อนหันมามองอีกฝ่าย แววตาเต็มไปด้วยความโมโหไม่คิดว่าเขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยซ้ำ “เราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว เป็นแค่พ่อกับแม่ของรวิเท่านั้น เรื่องของฉันคุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งเพราะทุกวันนี้ฉันหาเงินใช้เองไม่ได้ไปขอเงินคุณใช้สักหน่อ

“ไปได้ยังไง...อัญยังไม่บอกพี่เลยว่าเป็นอะไร” เขายังคงไม่ทราบว่าหล่อนไปโรงพยาบาลเพราะอะไร แล้วดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมบอก ยังคงเลือกจะปิดเงียบเอาไว้เหมือนเดิม ทำให้ร่างหนายิ่งอยากรู้เข้าไปอีก แต่เขาก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่าคงไม่ได้อันตรายหรือรุนแรงถึงชีวิต ดูจากหน้าตาที่ผ่องใสของเธอก็พอจะทราบแล้ว “ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ รีบไปสักทีเบื่อหน้าคุณจะแย่แล้ว ไม่ได้อยากเห็นหน้าไม่อยากคุย ถ้าจะให้ดีก็ไม่ต้องเจอกันอีก” ผลักเขาออกห่างก่อนจะไขกุญแจเพื่อเปิดเข้าห้องตัวเอง กลับได้ยินเสียงเว้าวอนของเขาทำให้ต้องชะงักมือ “แต่พี่อยากเจออัญ” บอกตามความรู้สึกจริง เขาไม่สนใจอีกต่อไปว่าจะโดนไล่หรือถูกเกลียด ต่อจากนี้จะไถ่โทษกับสิ่งที่เคยทำผิดพลาดให้หล่อนเจ็บปวด อยากคว้าร่างบางมากอดเอาไว้แต่ก็ไม่กล้าทำได้เพียงมองหญิงสาวอยู่แบบนั้น จนเธอทนไม่ไหวตรงเข้ามาทุบเขาด้วยความโกรธแค้น ไม่สนใจว่าเสียงของตัวเองจะดังรบกวนห้องข้างเคียงหรือเปล่า เพียงแค่อยากระบายความอัดอั้นที่ผ่านมา ให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเธอก็ทนมาตลอดเหมือนกัน “คุณเป็นบ้าเหรอ หรือสมองกระทบกระเทือน ก่อนหน้านี้

มองเขาแล้วก็นึกหมั่นไส้ปนเอ็นดู ไม่คิดว่าหนุ่มรูปหล่อแล้วยังอยู่ในครอบครัวร่ำรวยจะต้องมาขายน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ ชุดที่เขาสวมมาก็ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ แต่เหมือนว่าธนนท์ปภพจะตั้งใจกับงานตรงหน้าพอสมควร “ทีงี้ยิ้มเก่งขึ้นมาเลยนะคะ” อดไม่ได้จะเอ่ยแซวเสือยิ้มยาก เขาเห็นอย่างนั้นก็หันมายิ้มให้เธอ “พี่ยิ้มการค้า แต่ถ้ายิ้มให้อัญพี่ยิ้มด้วยความจริงใจนะ” ไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนโหมดมาจีบตนได้เร็วขนาดนี้ จึงส่ายหน้าระอาแล้วยิ้มรับลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ พวกเขาช่วยกันขายของในช่วงเช้าจนทุกอย่างหมดในเวลาอันรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเพราะหน้าตาของเขาที่เรียกลูกค้าผู้หญิงด้วยหรือเปล่า จนหล่อนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองแล้วนึกหมั่นไส้คนตัวสูงที่พูดออกมาหน้าตาเฉย “หมดเร็วจังเลย ยังอยากขายต่ออยู่เลย” เขายังนึกสนุกในการขายของ ยิ่งมีหล่อนอยู่ด้วยก็มีความสุขมากกว่าเดิม เพราะคนส่วนใหญ่ที่เดินเข้ามาก็มักถามถึงสถานะของเรา คำตอบของเขาก็ยังคงเหมือนเดิมในทุกครั้ง คือเป็นสามีของอัญชิสา... “รีบเก็บของเถอะค่ะ ต้องเปิดร้านส้มตำอีก” เห็นแล้วก็นึกหมั่นไส้ จึงคิดจะ