๑๗ รู้สึกผิด (๒)

“ไม่ครับ...” ส่ายหน้ารวดเร็วเหมือนตุ๊กตา เขาเห็นก็รู้ว่าลูกคงทราบเรื่องระหว่างเราแต่ไม่แน่ใจจะรู้เยอะแค่ไหน

            อย่างไรก็เป็นเด็ก...หล่อนคงไม่ได้อธิบายอะไรมากนักหรอก

            “วันนี้พ่อมีธุระคงพาไปข้างนอกด้วยไม่ได้ อยู่โรงเรียนได้ไหม” ยกมือลูบหัวลูกชายไม่อยากแยกแม่ลูก เพราะรู้ว่าเธอรักเด็กชายมากแค่ไหน

            “ได้ครับ ผมจะอยู่โรงเรียน” ยิ้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง

            “ไว้คราวหน้าพ่อมารับนะ” เขายกมือลูบศีรษะเล็กแล้วมองด้วยความเอ็นดู เหลือบมองร่างบางที่ซ่อนตัวอย่างแนบเนียน หากไม่เห็นก่อนก็คงไม่รู้ว่าหล่อนอยู่ที่นี่ด้วย

            “ครับ”

            “สวัสดีครับพ่อ เดินทางปลอดภัยนะครับ” โบกมือลากับร่างสูงที่เดินกลับไปยังรถยนต์ของตัวเอง ไม่ได้หันกลับไปมองว่าตอนนี้สองแม่ลูกทักทายกันด้วยรอยยิ้ม ส่วนเขากลับยิ้มขมขื่นยอมรับชะตากรรมในสิ่งที่ตัวเองเลือก

            “รวิ”

            “แม่!” หันมามองมารดาแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปไกลจนลับสายตา นึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งที่มารับลูกแต่ก็เลือกจะทิ้งเด็กชายไว้โรงเรียน แต่ความคิดของธนนท์ปภพยากจะคาดเดาจึงไม่อยากคิดอะไรให้มากความ

            “ทำไมถึงไม่ได้กลับพร้อมพ่อล่ะ” จับจูงมือลูกแล้วพากันเดินออกจากโรงเรียน หันไปถามด้วยความอยากรู้ก่อนเด็กน้อยจะรีบตอบ

            “เห็นพ่อบอกว่าจะไปธุระน่ะครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน...” เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ก็เลือกจะทิ้งเรื่องของเขาไม่อยากเอามาคิดให้ปวดหัว

            อยู่กับลูกก็พอแล้ว...

            “เรากลับบ้านกันดีกว่า แม่เตรียมกับข้าวไว้ให้แล้ว”

            “ครับ!”

            สองแม่ลูกเดินไปตามทางโดยไม่รู้ว่าตกอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่ในรถยนต์คันหรู อยากเข้าไปหาหล่อนแต่ก็ไม่กล้า กำมือแน่นแล้วมองไปยังคนทั้งสองที่เดินไปจนสุดทางแล้วหายลับจากสายตา มือหนากำเข้าหากันแน่นแล้วพรูลมหายใจด้วยความอึดอัด

            “ตามไปไหมครับ” คนรถหันมาถามเพราะไม่เห็นเจ้านายเอ่ยสิ่งใดออกมา

            “ไม่ต้อง...กลับบ้านเลย” เลือกจะให้สองแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง

            ส่วนเขาก็อยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจ ไม่รู้ว่าจะชดเชยให้หล่อนอย่างไรจึงจะเพียงพอ เพราะที่ผ่านมาหล่อนโดนกระทำจากตนมามากแล้ว...

            วันหยุดของเด็กชายไม่ได้พักเหมือนเพื่อนคนอื่น เลือกจะมาช่วยแม่ทำงานที่ร้านส้มตำใกล้กับที่พัก ตอนเช้าก็เข็นรถมาขายน้ำเต้าหู้จนหมดในเวลาไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำ คนเข้ามาซื้อไม่ซ้ำหน้าแล้วยังมีคนมาเหมาไปทำบุญอีกต่างหาก หล่อนจึงได้พักเร็วกว่าปกติแล้วพาลูกไปอาบน้ำแต่งตัวลงมาช่วยรับเมนูที่ร้านป้าไก่

            คุณป้าเอ็นดูลูกชายของหล่อนเป็นอย่างมาก พอทราบว่าเรียนที่ไหนก็ยิ่งทึ่งมากกว่าเดิม จนอยากทราบเรื่องอดีตสามีของอัญชิสาแต่ไม่กล้าถาม เหมือนหล่อนไม่ค่อยอยากเอ่ยถึงฝ่ายชายเท่าไหร่

            “ไก่ย่างมาแล้วครับ” รับจานไก่ย่างมาจากแม่ก็รีบไปเสิร์ฟทันที

            พี่สาวหลายคนที่เข้ามากินส้มตำเจอกับหนุ่มหล่อก็พากันทักทายแล้วก็เอ่ยชมไม่หยุด หนุ่มน้อยวิ่งไปรับส้มตำมาเสิร์ฟอีกโต๊ะ ใบหน้าแย้มยิ้มมีความสุขคุยกับลูกค้าไม่มีความเคอะเขินเลยสักนิด เธอมองตามลูกชายแล้วยิ้มมีความสุข ค่อยหันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเอง

            “เก็บเงินหน่อยค่ะ” เสียงเรียกของลูกค้าทำให้หนูน้อยรีบวิ่งไปรับหน้าที่เก็บเงิน ใช้เครื่องคิดเลขแล้วบอกยอดต้องจ่ายทำให้นึกทึ่งกับความเก่งของเด็กชาย

            “ทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบบาทครับ”

            “นี่ครับ ไม่ต้องทอนนะถือเป็นทิป” แบงค์สีแดงสองใบยื่นมาตรงหน้า รวิกานต์ยกมือไหว้เป็นการขอบคุณแล้วยิ้มแฉ่งมีความสุขเป็นอย่างมาก

            “ขอบคุณครับ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความนอบน้อม

            รีบวิ่งกลับไปหามารดาแล้วยื่นเงินให้ทันที ทุกคนเห็นอย่างนั้นก็เอ็นดูเด็กชายมากกว่าเดิม ตอนแรกคิดจะเดินออกจากร้านแต่ชอบในความน่ารักของหนูน้อยจึงเดินเข้ามาถาม เพราะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่าเป็นแม่ลูกหรือพี่น้องกันแน่ เนื่องจากผู้หญิงค่อนข้างหน้าเด็กพอสมควร อาจจะไม่ใช่ลูกก็ได้

            “ลูกชายเหรอคะ” เธอพยักหน้ายิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

            “ใช่ค่ะ” พอได้ยินอย่างนั้นต่างหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ รีบพูดชมเด็กชายทันทีหลังจากมองใบหน้าของคนทั้งสองสลับกัน

            “น่ารักมากเลย หน้าตาไม่ค่อยเหมือนแม่คงจะหล่อได้พ่อใช่ไหมคะ” เธอยิ้มค้างไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร ไม่อยากอธิบายจึงทำได้แค่พยักหน้าตอบรับอย่างเดียว รู้ว่าลูกชายหน้าเหมือนเขาแต่ก็ไม่คิดว่าจะถูกคนอื่นทัก

            “ค่ะ” ยิ้มเจื่อนโดยไม่พูดอะไรอีก

            ลูกค้าคุยกับหนูน้อยอีกสองสามประโยคก่อนจะโบกมือลา เธอเห็นอย่างนั้นก็ไม่ลืมพูดลาเช่นเดียวกัน “ไว้มาอุดหนุนอีกนะคะ” ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อให้ลูกชายที่วิ่งวุ่นตลอดทั้งวันคอยช่วยงาน ผิวที่ขาวเมื่อโดนความร้อนก็ทำให้ตามตัวเริ่มแดง เห็นอย่างนั้นก็นึกเอ็นดูมากกว่าเดิม

            “เหนื่อยไหมเราน่ะ” คนเริ่มน้อยลงแล้วจึงพาลูกไปนั่งหน้าพัดลม เจ้าตัวยิ้มกว้างกว่าเดิมรู้สึกภูมิใจในตัวของลูกชายเป็นอย่างมาก

            “ไม่เหนื่อยครับ สนุกดี...อยากมาช่วยแม่ทุกวันเลย” ยิ่งพูดก็ยิ่งสนุกไม่มีความรู้สึกอับอายเลยสักนิด ตอนแรกหล่อนก็กังวลว่าลูกจะอายที่มีแม่เป็นแม่ค้าหรือเปล่า ต่างจากลูกชายตัวเองที่ดูมีความสุขจนนึกโล่งอก

            “ไว้มาตอนวันหยุดนะ”

            “ครับ” พยักหน้าขึ้นลงแล้วช่วยกันดูแลลูกค้าโต๊ะสุดท้ายที่เหลือในร้าน

            เมื่อถึงเวลาปิดร้านก็เก็บกวาดแล้วยกเก้าอี้วางซ้อนไว้ ทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินไปบอกลาป้าไก่ค่อยพากันกลับที่พัก โดยหล่อนไม่รู้ว่ามีคนแอบมองตลอดเวลา ทำได้เพียงนั่งมองนิ่งไม่กล้ากระทั่งจะเดินเข้าไปหาด้วยซ้ำ

            “คุณหนึ่งไม่เข้าไปเหรอครับ” เจตน์หันมาถาม นึกสงสารเจ้านายของตัวเองเพราะรู้หมดทุกเรื่อง ตั้งแต่อดีตที่รักมากจนถึงช่วงเวลาที่เกลียดยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนจนมาถึงปัจจุบันที่รักแต่เข้าใกล้ไม่ได้ เห็นใจธนนท์ปภพจนอยากเอาใจช่วย

            “ไม่ล่ะ ฉันเข้าไปอาจจะทำให้เสียบรรยากาศ ได้ดูแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว” พูดจบก็นั่งมองอีกสักต้องการซึมซับภาพตรงหน้า ค่อยตรงกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพราะยังมีงานคั่งค้าง เอาไว้คราวหน้าค่อยมาหาเธออีก

            เขายังมีเหตุให้เข้าเมืองหลวงอีกบ่อยครั้ง...