๑๗ รู้สึกผิด (๑)

๑๗

รู้สึกผิด

            อาหารที่ซื้อมาจากร้านส้มตำถูกยกลงจากรถเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ เสื้อฮู้ดถูกเปลี่ยนเป็นเชิ้ตคอปกสีขาวกับกางเกงเข้ารูป แว่นสีดำราคาแพงถูกถอดออกไปนานแล้ว ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉยต่างจากแววตาเจ็บปวดที่แสดงออกชัดเจน

            การเดินค่อนข้างเชื่องช้าเหมือนจะหมดแรงทุกขณะ นั่งลงที่โซฟาของห้องรับแขกก่อนมองคนสนิทที่หยุดยืนตรงหน้า เขาไม่มีแรงจะเอ่ยปากพูดด้วยซ้ำเมื่อได้พบกับคนที่หนีจากกันมาโดยไม่แม้กระทั่งจะเขียนคำบอกลาเอาไว้ คล้ายกับว่าเวลากว่าสามเดือนที่อยู่ด้วยกันไม่มีความหมายสำหรับเลยแม้แต่น้อย

            ทว่าพอลงย้อนกลับมาคิดก็แทบไม่มีเหตุการณ์ไหนให้หล่อนอาลัยอาวรณ์เขาด้วยซ้ำ ยิ้มเยาะตัวเองแล้วถอนหายใจเสียงเบา

            “ผมจัดขึ้นโต๊ะให้นะครับ” ชูอาหารที่ซื้อจากร้านที่เธอเป็นพนักงานเสิร์ฟให้เขาดู ถึงจะไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่แต่เห็นเธอเดินไปย่างไก่ให้สลับกับรับออเดอร์จากคนอื่นก็เลือกพยักหน้า ไม่คิดจะมองข้ามความใส่ใจของหญิงสาว

            เขาคิดถึงเธอ...คิดถึงอาหารฝีมือเธอมากจริงๆ

            “อือ”

            ใช้เวลาไม่นานแม่บ้านก็นำอาหารจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อย เขาเดินมานั่งลงที่หัวโต๊ะพร้อมมองอาหารตรงหน้าแววตาสั่นไหว ไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้นานพอสมควร ส่วนใหญ่จะเป็นมนัสกรที่มาอยู่ประจำตั้งแต่สมัยมัธยมศึกษาแล้ว ส่วนเขาจะมาแค่ช่วงส่งน้องสาวให้ถึงมือแฟนหนุ่มเท่านั้น

            เขาเริ่มลงมือกินส้มตำกับไก่ย่างซึ่งนานครั้งจะกินสักหน หากไม่ใช่ฝีมือของน้องสาวก็ไม่กิน แต่คราวนี้ไปเยือนถึงร้านที่เธอทำงานจึงพลาดจะลองรับประทานดูสักครั้ง ฉีกไก่มากินโดยคิดถึงภาพร่างบางเดินวนเวียนคอยถามไถ่ลูกค้าด้วยรอยยิ้มกว้าง

            รู้ที่อยู่เธอจากการให้คนตามหาทั่วบริเวณโรงเรียนของบุตรชาย จนพบว่าหล่อนขายส้มตำและขายน้ำเต้าหู้ในตอนเช้า แค่เห็นว่าเธอต้องสู้ชีวิตแค่ไหนก็ยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม ตนคือคนที่ผลักเธอให้เจอความโดดเดี่ยวไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน

            “คุณอัญไม่ได้คบกับใครเลยครับ เธอแค่ไปกินข้าวตามที่พ่อแม่สั่ง ทราบจากคุณเจมว่าเธอก็ไม่ได้เต็มใจไปเท่าไหร่ขัดพ่อกับแม่ไม่ได้ เรื่องโรงงานไม่ได้มาตรฐานเธอก็ไม่น่าจะทราบนะครับ” เพิ่งได้รับรายงานเกี่ยวกับเรื่องในอดีตของอัญชิสาจึงมาบอกเจ้านายระหว่างเขารับประทานอาหาร

            ร่างสูงพอจะคาดเดาได้จึงไม่แสดงอาการตื่นตกใจแต่อย่างใด ทำเพียงรับฟังด้วยความนิ่งเฉย ต่างจากแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อหล่อน

            “ส่วนเรื่องของคุณวินธาก็อย่างที่เขาบอกไป หลอกเอาเงินไม่มีคลิปหรือภาพลับอย่างที่บอกคุณอัญครับ เธอเข้าใจผิดไปเอง” พยักหน้าเป็นการรับทราบ นั่งกินไก่แล้วก็นึกโกรธตัวเองจนอยากคว่ำโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด

            เขาช่างใจร้ายกับหล่อนเหลือเกิน ผู้หญิงตัวเล็กที่ไม่มีทางเลือกมากนัก แต่โดนตนพรากหมดทุกอย่างทั้งพรหมจรรย์และทำลายหัวใจจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

            “ขอบใจมาก” ตัดบทเหมือนต้องการอยู่คนเดียวมากกว่า แต่หน้าที่ของอีกฝ่ายยังไม่หมด ยื่นเอกสารบางอย่างพร้อมอธิบายรายละเอียด

            “ส่วนนี่ที่อยู่ใหม่ของคุณอัญครับ เธอเช่าห้องอยู่ใกล้กับโรงเรียนของคุณรวิแล้วก็ทำงานอยู่ร้านขายส้มตำ ประวัติเจ้าของร้านเป็นคนอัธยาศัยดีอยู่ตัวคนเดียว สามีตายส่วนลูกชายก็ไปทำงานที่ต่างประเทศครับ” เมื่อทราบว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่คนเดียวก็พอเบาใจได้บ้าง แต่ดูจากรูปภายนอกห้องพักไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่

            ทว่าหากลองเทียบกับที่พักเก่าก็ค่อนข้างดูดีกว่า รู้ว่าหล่อนคงอยากประหยัดเงินเพื่อเก็บไว้ดูแลลูก ทั้งที่เขาก็บอกว่าเต็มใจจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายของรวิกานต์ทุกอย่าง

            “จัดการซื้อร้านแล้วก็ซื้อตึกทั้งหมด ทำให้เงียบที่สุดแล้วก็ห้ามเอ่ยถึงฉัน” คำสั่งเฉียบขาดทำให้ต้องรีบรับคำเสียงหนักแน่น

            “ครับคุณหนึ่ง”

            ห้องอาหารเหลือเพียงเขาคนเดียวที่กำลังนั่งกินข้าว ชายหนุ่มเลือกจะหยิบไก่เข้าปากแล้วคิดถึงผู้หญิงที่ตนทำร้ายจิตใจ รับรู้ถึงความเลวของตนจนไม่กล้าสู้หน้าเธอด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเจอกันครั้งแรกจะพูดอย่างไรกับหญิงสาว

            ถ้าเอ่ยขอโทษเธอจะยอมรับฟังกันหรือเปล่า บางทีหล่อนอาจเกลียดเขาไปแล้วก็เป็นได้...

            “ขอโทษนะอัญ...พี่ขอโทษ” พึมพำเสียงเบาคล้ายต้องการฝากลมพาประโยคนั้นให้ถึงหูหล่อน

            ตอนทำไม่เคยคิดว่าหล่อนจะเจ็บปวดแค่ไหน เพียงอยากระบายอารมณ์โกรธแค้นของตัวเองเท่านั้น มาตอนนี้รู้ว่าหล่อนไม่มีความผิดทั้งยังเป็นเหยื่อจากวินธาและเขา ก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจรู้สึกผิดท่วมท้นในใจ

            ต่อจากนี้เขาจะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษและรักหญิงสาวได้ตามที่หัวใจต้องการ

            ผ่านไปกว่าสองสัปดาห์ที่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เขาให้คนไปเฝ้าเธอที่หน้าร้านขายส้มตำแล้วก็หาคนไปเหมาะน้ำเต้าหู้ไปแจกเพื่อหญิงสาวจะได้ไม่ต้องเหนื่อยในการขายของ เพิ่มทิปให้ตลอดจนเธอยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ เขาเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย

            กลับไปทำงานก็ได้ดูรูปและคลิปวิดีโอของหล่อนจากการที่ให้คนไปเฝ้าแล้วส่งมาให้ดูทุกวัน เขายิ้มขณะดูภาพของหล่อน มีความสุขกับการได้รักโดยไม่ต้องหักห้ามใจอีกต่อไป แต่เขาก็กลัวว่าถ้าได้เผชิญหน้ากันแล้วแววตาของเธอจะเต็มไปด้วยความชิงชัง

            ยอมรับว่าเขาใจไม่แข็งพอจะถูกเธอเกลียด...

            ถึงวันที่ต้องมารับลูกชายจึงเดินทางจากต่างจังหวัดเข้าเมืองหลวง ก่อนชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นแผ่นหลังบางวิ่งเข้าไปหาลูกชาย กำลังจะหันหลังเดินกลับขึ้นรถเพื่อไม่ให้เธอต้องหนีเหมือนคราวก่อน แต่รวิกานต์ก็มองเห็นเขาจึงร้องทัก ทำให้อัญชิสารีบหลบอย่างรวดเร็ว

            “แม่!...พ่อ! สวัสดีครับ” ลูกชายยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ส่วนตนก็ทำเป็นไม่เห็นเธอทั้งที่เห็นเต็มสองตา ยังคงแสดงละครได้แนบเนียนแล้วเหลือบมองคนที่หลบในฝูงชน ทำราวกับว่าเขาจะไม่เห็นแต่ร่างสูงก็เลือกจะทำเมิน หันมามองลูกชายแล้วแสร้งถามเพื่อดูอาการของรวิกานต์

            “ทำไมถึงเรียกหาแม่ล่ะ ไปเจอแม่มาเหรอ”