๑๘ ยอมเธอแค่คนเดียว (๑)

๑๘

ยอมเธอแค่คนเดียว

            การแต่งงานของเขาถูกยกเลิกตั้งแต่ชายหนุ่มทราบความจริงหมดทุกอย่าง เดินเข้าไปขอโทษว่าที่เจ้าสาวอย่างตรงไปตรงมา บิดาของหล่อนชกหน้าเขาหนึ่งหมัดซึ่งตนก็ยอมเพื่อแลกกับการยกเลิกงานมงคลครั้งนี้ รู้ดีว่าอาจสร้างความเสื่อมเสียให้หล่อนแต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

            อยากใช้ชีวิตกับอัญชิสาและยอมรับหมดหัวใจว่ารักเธอมาตลอด ไม่เคยลืมหญิงสาวได้เลยสักครั้ง ยังคงเป็นเธอไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน รวมถึงอนาคตก็ยังเป็นหล่อนไม่เปลี่ยนแปลง

            แล้วอย่างนี้เขาจะแต่งงานกับใครได้อีก...

            หล่อนมองเขานิ่งไม่รู้ว่าชายหนุ่มต้องการอะไรจึงเข้ามาตามตอแยไม่เลิก แต่เธอก็คร้านจะถามให้มากความ จึงเลือกยัดถุงยาใส่ในกระเป๋าโดยหันหลังให้เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นว่านอกจากยาแล้วเธอยังมีสมุดฝากครรภ์ด้วย ไม่พร้อมจะบอกถึงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะถือกำเนิด

            ไม่อยากให้เขารู้เรื่องแล้วใช้ลูกเป็นเครื่องมือในการบีบบังคับ ยังไม่รู้จุดประสงค์แท้จริงของเขาด้วยซ้ำ

            “อัญจะไปไหน” รถเมล์ที่ผ่านซอยหน้าที่พักตรงเข้ามาจอดหน้าป้าย เธอจึงรีบก้าวไปยังประตูทางขึ้น โดยที่เขายังคงเดินตามไม่หยุดมาต่อแถวข้างหลังหล่อน จนต้องหันมามองด้วยความสงสัยแล้วตอบคำถามแบบของไปที

            “กลับบ้าน”

            “พี่ไปส่ง” ขันอาสาเสียงตื่นเต้น เธอกลับหันมาตวาดจนคนแถวนั้นสะดุ้งเป็นแถบ

            “ไม่ต้อง!” ต้องค้อมศีรษะขอโทษบุคคลแถวนั้นที่ทำให้ตกใจ แล้วขึ้นรถเมล์อย่างรวดเร็ว ดีที่มีเบาะว่างหล่อนจึงรีบเดินไปนั่งทันที ช่วงสายไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่เธอจึงนั่งอย่างสบายอุรา แต่จะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ก็ตรงที่ว่างข้างกันดันมีชายร่างสูงที่รู้จักเป็นอย่างดีมาจับจองพื้นที่เนี่ยแหละ

            ธนนท์ปภพเลือกขึ้นรถเมล์แล้วมานั่งข้างหล่อน โดยชุดที่เขาสวมคือเสื้อผ้าหรูหราช่างตรงข้ามกับรถสาธารณะอย่างสิ้นเชิง

            เหมือนประธานบริษัทที่อยู่ผิดที่ผิดทางไปหมด

            “คุณจะตามมาทำไม” หันมาเหวใส่เขาเสียงหงุดหงิด

            “พี่กลับด้วย” แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่สลดเลยสักนิด ยังคงยิ้มกว้างแล้วเอนกายนั่งพิงเบาะแข็งไม่นุ่มเหมือนรถราคาหลายสิบล้านของเขา

            “ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าไม่สบายตรงไหน” นึกหงุดหงิดที่ถูกตามและถามไม่หยุด เธอกอดกระเป๋าไว้แล้วผินใบหน้ามองนอกหน้าต่าง ไม่ได้สนใจคำถามของคนที่นั่งข้างกันแม้แต่น้อย นึกหงุดหงิดด้วยซ้ำที่เขาถามไม่หยุดสักที

            “อัญ...” เห็นเธอเงียบไม่ยอมตอบก็พยายามจะอ้อนเสียงหวาน กลับถูกขัดด้วยกระเป๋ารถเมล์ซึ่งมาเก็บค่าโดยสาร จึงต้องพับเก็บคำพูดเอาไว้ก่อน แล้วหันมาสนใจกับการจ่ายเงินเพราะอัญชิสาให้ครบเต็มจำนวนไม่ต้องถอน

            “ค่ารถจ้า”

            ส่วนเขาเปิดกระเป๋าออกมาพบเพียงแบงค์พันสี่ใบซึ่งเป็นจำนวนน้อยสุดที่พกแล้ว เขายื่นเงินไปให้โดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่กลายเป็นว่าถูกถามรวดเร็วด้วยจำนวนเงินที่มากกว่าค่ารถพอสมควร

            “โหคุณ แบงค์ใหญ่ขนาดนี้ไม่มีถอนหรอก ไม่มีเศษเลยเหรอ” เขาพอจะทราบโดยคร่าวถึงค่ารถหลักสิบ แต่ตนไม่มีเศษเหรียญจึงบอกออกไปเพื่อตัดปัญหา

            “ไม่ต้องถอนเอาไปเลย ถือว่าจ่ายให้คนอื่นด้วย” คนในรถได้ยินกันทั่วหน้าก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว ทำให้เธอนึกอับอายแล้วพยายามจะขยับออกห่างร่างสูงทำราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน แต่เขาก็ยังหันมามองเธอตลอดการเดินทาง

            “หา...รวยมาจากไหนวะ” สุดท้ายค่าโดยสารก็ถูกเก็บไปแล้วคืนเงินให้ผู้โดยสารคนอื่น เพราะถือว่าเขาเป็นคนจ่ายให้หมดแล้ว

            อัญชิสากอดกระเป๋าแล้วแสร้งหลับตลอดการเดินทาง กระทั่งถึงซอยที่พักของตัวเองจึงได้ลุกยืนแล้วเดินข้ามขาเขาเสียเลย รีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในซอยจนร่างสูงต้องก้าวเท้าตามพลางเอ่ยเรียกไม่ให้เธอเดินเร็วกลัวจะตามไม่ทัน

            “อัญรอพี่ก่อนสิ” เธอไม่ได้หยุดตามคำขอของอีกฝ่าย

            ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไปเหมือนเดิม ก่อนชะงักเมื่อเห็นป้าไก่ขนกระเป๋าใส่หลังรถแท็กซี่เหมือนกำลังจะเดินทาง หล่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบวิ่งเข้ามาถามท่านอย่างรวดเร็ว กลัวว่าตัวเองอาจจะตกงาน

            “ป้าจะไปไหนคะ” คนอายุมากกว่าหันมามองหลานสาวคนโปรดแล้วรีบบอกถึงธุระของตน

            “อ้าวหนูอัญมาพอดีเลย ป้าจะไปหาลูกที่เมกานะ...อยู่ประมาณสามสี่เดือนเนี่ยแหละ ไม่แน่ใจว่าจะอยู่นานแค่ไหนเลยจะฝากหนูดูแลร้านหน่อยสิ เงินทั้งหมดก็เอาให้หนูเลยแล้วกันไม่ต้องโอนให้ป้าหรอก ถือว่าช่วยป้าหน่อยนะลูก” ปิดบังอาการดีใจเอาไว้ไม่มิด

            ธนนท์ปภพที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ซ่อนรอยยิ้มไว้อย่างแนบเนียน เป็นแผนของเขาที่อยากอยู่กับเธอตามลำพังจึงให้คนจัดการเรื่องป้าไก่ จนมอบตั๋วเครื่องบินพร้อมค่าใช้จ่ายเกือบห้าล้านให้อีกฝ่ายนำไปหาลูกชายที่ต่างประเทศ

            จัดการซื้อตึกที่หล่อนอาศัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างดำเนินการอย่างเป็นความลับตามความต้องการของเขา กระทั่งร้านส้มตำที่ป้าไม่ยอมขายแต่ยอมให้เช่าสี่เดือนในการตามง้อคนรัก ท่านไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเพราะร่างสูงให้เจตน์เป็นคนจัดการ

            “ทำไมรีบนักล่ะคะ” เธอสับสนไปหมดเพราะเมื่อวานยังไม่เห็นท่านจะพูดอะไรสักอย่าง

            “ป้าทำเรื่องนานแล้วแต่เพิ่งผ่านวีซ่า ตอนแรกนึกว่าจะไม่ผ่านแล้ว...ป้าไปล่ะ ฝากหน่อยนะ” นึกข้ออ้างออกแล้วโบกมือลาหลานสาวซึ่งยืนส่งอยู่หน้าบ้าน

            “ค่ะ”

            เธอมองตามรถแท็กซี่ไปจนลับตา ก่อนเหลือบมองร่างสูงที่ยังไม่ยอมไปไหนสักที ถอนหายใจเสียงหนักใส่เขาแล้วเดินไปแสกนบัตรเพื่อเข้าห้องของตน อยากปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่มแต่ก็ไม่ทันเพราะอีกฝ่ายเดินตามเข้ามาเสียก่อน

            “อยู่ที่นี่เหรอ” ถามทั้งที่ทราบอยู่ก่อนแล้ว

            “ยังไม่ไปอีกเหรอ”