ประกาศิตซาตาน의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ถ้าเขาตัดสินใจแต่งงานแล้วทิ้งเธอไป ประวัติศาสตร์ก็จะซ้ำรอยรอบสอง โดยที่หญิงสาวเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว มองเธอน้ำตาซึมก่อนวางทุกอย่างไว้เหมือนเดิม รับรู้เรื่องทุกอย่างแต่คิดจะเก็บเงียบเอาไว้ คิดว่าวันไหนหล่อนพร้อม...ก็จะบอกเขาเอง หัวเรือใหญ่ของเฟื่องรัตน์ภักดีลางานเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี ทำให้คนในบ้านต่างตกใจเป็นอย่างมาก นำทีมด้วยมนัสกรที่อยากทราบเรื่องทุกอย่างจึงไปเค้นเจตน์จนสุดท้ายก็ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อีกฝ่ายไม่ได้บอกทั้งหมด พูดเพียงแค่พี่ชายกำลังตามง้องอนคนรักที่เคยคบกันเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน แล้วยังมีลูกชายที่เติบโตขึ้นจนเข้าโรงเรียนชายล้วนยังไม่ได้พบหน้าหลานชายเลยสักครั้ง ตอนนี้ขอเจอหน้าว่าที่พี่สะใภ้ก่อนแล้วกัน แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้คนที่แอบมาเมียงมองหน้าร้านขายส้มตำถึงกับอึ้งบ้านเฟื่องรัตน์ภักดีมากันครบโดยเฉพาะแฟนของน้องสาวที่ขอมาด้วย ทุกคนแอบอยู่หลังเสาขนาดใหญ่ โดยที่ย่อกายลงแล้วโผล่มาเพียงใบหน้าไล่จากมนัสกรที่นั่งแทบติดพื้น ถัดมาก็เป็นติณณภพ คีตภัทรและปิดท้ายด้วยน้องสาวคนเล็กอย่างหทัยวาริน ซึ่งหล่อนดูจะตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษที่เห็นพี่ชายตัวเ

“อ่า ค่ะ” เริ่มคุยกันอย่างถูกคอแต่ส่วนมากมนัสกรจะเป็นฝ่ายถาม ส่วนเธอก็ตอบบ้างแล้วก็ฟังเขาพูดเรื่องของธนนท์ปภพบ้าง กลายเป็นวงสนทนาที่มีเพียงเสียงหัวเราะและพูดคุยไม่ขาดสาย กระทั่งติณณภพเดินกลับมาพร้อมกับพี่ชาย หล่อนจึงสบโอกาสสละที่นั่งให้คนมาใหม่ “พี่หนึ่งพูดอะไรกับพี่สอง” น้องชายถามอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่เรื่องของนาย” แต่เขาเลือกจะปิดเงียบไม่ยอมบอก “ผมอยากรู้” “ไม่รู้สักเรื่องสิ” มนัสกรทำหน้าบึ้งแล้วหันไปทางอื่น เหมือนต้องการบอกว่าอยู่ในอาการงอน แต่เขาก็ไม่คิดจะง้อ เลือกหันมามองร่างบางด้วยความเป็นห่วง พยายามเก็บความลับเรื่องที่เธอท้องเอาไว้ อยากให้หล่อนพร้อมแล้วพูดอง “รอสามสิบนาทีเดี๋ยวอาหารทยอยมาเสิร์ฟ...อัญขึ้นไปพักเถอะเดี๋ยวพี่พาไปเอง อยู่ที่นี่เดี๋ยวก็ถูกพวกนี้ชวนคุยจนไม่ได้พักพอดี” ไม่พูดเปล่ารีบดันหลังเธอให้ขึ้นห้องทันที เขากลัวว่าปล่อยหล่อนไว้กับน้องจะรู้เรื่องแปลกๆ ที่มนัสกรสรรหามาเล่า “ค่ะ” นอมแต่โดยดีแล้วเขาก็จับจูงมือหล่อนออกจากร้าน คนที่เหลือต่างมองตามเมื่อสายตาของธนนท์ปภพไม่มีใครอ

เตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว ไม่ว่าจะห้องสำหรับเลี้ยงลูกหรือห้องนอนของบุตรชาย บ้านหลังใหญ่ที่กว้างเกินไปกำลังจะมีเสียงเด็กวิ่งเล่นและหัวเราะ ความสดชื่นกลับมาอีกครั้งจนบิดาเอ่ยปากว่าอาจกลับมาอยู่บ้านทำให้เขาดีใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่มารดาจากไป ท่านก็เสียใจจนไม่สามารถอยู่บ้านที่มีแต่ความทรงจำแสนสุขได้... “ถึงไหวพี่ก็เป็นห่วง อยากให้อัญพักผ่อนอยู่ในห้องมากกว่า ถือว่าทำเพื่อพี่เถอะนะ...ค่อยลงไปตอนเปิดร้านส้มตำก็ได้” พอเขาใช้เสียงหวานพูดกับเธอ หญิงสาวก็เลือกจะยอมแล้วพยักหน้าเชื่องช้า เอนกายลงนอนแล้วห่มผ้าคลุมกาย “ค่ะ” มองดูเธอจนพอใจเห็นว่าอีกฝ่ายหลับก็เดินไปทำน้ำเต้าหู้ที่มีส่วนผสมชัดเจน รสชาติไม่ต่างจากที่หล่อนทำ เมื่อมั่นใจก็นำไปใส่รถเข็น ส่วนปาท่องโก๋นวดแป้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเหลือแค่ทำเป็นคู่แล้วลงทอด ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเขาหรอก “ขายคนเดียวเหรอจ๊ะพ่อค้า” ลูกค้าเดินเข้ามาทักทาย เขาก็ยิ้มรับพลางพยักหน้า “ครับ เมียผมท้องน่ะครับไม่อยากให้ยืนนาน” ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งยามเอ่ยว่าเธอคือภรรยาเขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพี

ตกดึกก็เข้ามานอนในห้องรับแขกเพราะขอแยกห้องกับเขาจนกว่าจะแต่งงาน คุณอวัชไม่ขัดทำให้ลูกชายขัดใจเป็นอย่างมาก จำต้องแยกห้องกับภรรยาจนนอนไม่หลับ ต้องมาเคาะห้องเธอกลางดึกแล้วหญิงสาวก็เปิดออกมาดู “นอนได้ไหม” แค่เปิดประตูออกมาก็เจอเขายืนทำตาปริบแล้วถามเหมือนเหงา รู้ทันทีว่าจุดประสงค์ของชายหนุ่มคืออะไร แต่เธอก็ยังอยากจะแกล้งเขา “นอนได้ค่ะ” “ให้พี่นอนเป็นเพื่อนไหม” จะเดินเข้ามาแต่ถูกเธอดันเอาไว้ก่อน “ไม่ค่ะ” ส่ายหน้าทันที “แต่พี่อยากนอนด้วยนี่น่า นอนคนเดียวมันเหงา...ขอพี่นอนด้วยคนนะครับ” เขาอ้อนหล่อนเหมือนเด็กทำให้ยิ่งเอ็นดูชายหนุ่มมากกว่าเดิม เขาอาจจะชินเพราะเรานอนด้วยกันมาหลายสัปดาห์ แม้ว่าอีกฝ่ายจะนอนที่พื้นก็ตาม “ไม่ค่ะ คุณรีบไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปใส่บาตรอีก” รีบดันคนตัวสูงให้กลับไปนอนห้อง แต่เหมือนเขาจะไม่ยอม พรุ่งนี้คุณอวัชจะพาไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านเพื่อต้อนรับสะใภ้และหลานชาย ไปกันทั้งครอบครัวโดยคีตภัทรจะรีบขับรถมาจากเมืองหลวงเพื่อร่วมทำบุญเช่นเดียวกัน แม้ว่าธนนท์ปภพจะไม่ได้ชวนก็ตาม

“อัญเห็นว่ายังไง จะให้กฎหมายจัดการหรือว่าให้พี่เป็นคนจัดการ” น้ำเสียงกับแววตาของเขาเด็ดขาดจนเธอนึกกังวลแทนน้องสาว แม้ว่าจะถูกอีกฝ่ายเกลียดแต่ก็เติบโตมาด้วยกัน จึงเลือกจะถามถึงวิธีของเขาแล้วชายหนุ่มก็บอกไปตามตรง “พี่จะทำยังไง” “พี่ไม่ชอบความยุ่งยาก พี่คงส่งเขาไปอยู่เกาะสักแห่งแล้วทำงานในเกาะไม่ให้ออกมาข้างนอกอีก มันอาจจะดูโหดร้ายแต่พี่ถนัดแบบนี้มากกว่า กฎหมายมันยาวนานน่ารำคาญเกินไป...แต่พี่ให้อัญตัดสินใจ” เพิ่งรู้ว่าเขามีโหมดโหดเหมือนกัน ตนลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกลัว ไม่รู้ว่าวันหนึ่งหากเรามีเรื่องเข้าใจผิดแล้วเลิกรากันไป เขาจะทำแบบนี้กับเธอหรือเปล่า... แต่เชื่อว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนแบบนั้น เธอเห็นความอ่อนโยนในตัวเขาแล้วตนก็เชื่อมั่นในเรื่องของเราพอสมควร จึงตัดสินใจเลือกในให้เป็นไปตามวิถีของกฎหมาย ผิดอย่างไรก็ให้ศาลตัดสินซึ่งแน่นอนว่ามันคงกินเวลายาวนานพอสมควรอย่างที่เขากล่าว ชายหนุ่มคิดไว้แล้วว่าความผิดมีเท่าไหร่เขาจะเอาให้หนัก หล่อนจะไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกนานเลยล่ะ ทำกับเขาไม่เท่าไหร่ แต่มาทำกับผู้หญิงที่