๑๘ ยอมเธอแค่คนเดียว (๓)

“ออกไปได้แล้วค่ะ” ไล่อีกครั้งเพราะเขาไม่ยอมลุกไปไหน ยังปักหลักนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมลุกไปไหน เห็นอย่างนั้นก็ยิ่งหงุดหงิกกว่าเดิมเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังกวนประสาทกันอยู่หรือเปล่า

            “ขอพี่อยู่ด้วยไม่ได้เหรอ”

            “คุณต้องการอะไรกันแน่ อยากมาก็มาอยากไปก็ไป เล่นกับความรู้สึกคนอื่นมันสนุกนักเหรอ คุณคิดว่าหัวใจฉันเป็นหินที่จะไม่เจ็บปวดเลยใช่ไหม” นับเป็นอีกครั้งที่เธอพูดความรู้สึกของตัวเองให้เขาฟัง แล้วดูเหมือนร่างสูงก็รู้สึกผิดเช่นเดียวกันที่เป็นต้นเหตุให้หล่อนเสียใจ

            “พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษ”

            “พูดตามตรงว่าฉันไม่พร้อม ขอเวลาให้กันบ้างเถอะค่ะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับทุกอย่างในวันเดียว ตอนนี้ฉันต้องการอยู่ตามลำพัง รบกวนคุณช่วยออกจากห้องได้ไหม หรือถ้าคุณไม่ออกฉันจะเป็นคนออกไปเอง” แล้วเหมือนว่าหล่อนจะไม่ได้แค่ขู่แต่คิดจะเดินออกจากห้องจริง เขาจึงรีบลุกแล้วยอมเป็นฝ่ายไปเอง

            “ไปแล้ว...พี่ไปก็ได้” เห็นว่าเขายอมถอยก็นึกโล่งอก แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงประตู ธนนท์ปภพก็เลือกจะหันกลับมามองเธอพร้อมบอกด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง

            “พรุ่งนี้จะมาหาใหม่นะ”

            “ว่างเหรอคะ” ถามกลับแล้วขมวดคิ้ว คนที่งานล้นโต๊ะเช่นเขาจะมีเวลาว่างให้เธอได้อย่างไร

            “ไม่ว่างก็จะว่าง พี่อยากเจออัญ” พูดจบก็เปิดประตูแล้วออกจากห้องของหล่อน ปล่อยร่างบางยืนนิ่งในห้องเพียงลำพัง ยกมือทาบแก้มของตัวเองที่เริ่มร้อนผ่าว ไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มต้องการอะไรกันแน่จึงเล่นกับความรู้สึกกันขนาดนี้

            ไม่รู้ว่าจะใจแข็งกับเขาไปได้อีกนานแค่ไหน...

            “เขาเป็นอะไรของเขา...”

            แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้โล่งใจคือตนไม่ได้เกี่ยวข้องกับวินธา นึกโล่งอกอยู่เหมือนกัน ปมในใจเรื่องนี้ถูกคลายออกจนเธอสามารถกลับมายิ้มได้เต็มปากอีกครั้ง

           

            แอ๊ด

             ทุกเช้าเธอต้องต้มน้ำเต้าหู้แล้วนำไปขายที่หน้าร้านของป้าไก่ แต่วันนี้เนื่องจากป้าไม่อยู่แล้วเธอก็ต้องเตรียมของทุกอย่างเพียงคนเดียว จึงคิดจะเปิดร้านในช่วงสายแล้วตนก็ต้องวิ่งทำงานคนเดียวหมดทุกอย่าง นึกกังวลจนเมื่อคืนนอนไม่หลับ ไหนจะเรื่องของธนนท์ปภพอีก

            กลายเป็นว่าหล่อนต้องตื่นมาด้วยขอบตาที่ดำคล้ำกว่าปกติ คิดจะนำน้ำเต้าหู้ไปใส่รถเข็นกลับต้องชะงักเพราะเปิดประตูออกมาก็เจอกับชายหนุ่มที่ไม่คิดว่าเขาจะมาหาตนถึงห้องเช้าขนาดนี้ ดูนาฬิกาเพิ่งจะตีห้าครึ่งเท่านั้นเอง

            เขามารอตั้งแต่เมื่อไหร่...

            “คุณมาทำไมแต่เช้า”

            “มาช่วยขายของ” ส่งยิ้มให้เธอพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่ค่อยเชื่อเขาเท่าไหร่ สายตาก้มมองต่ำลงเห็นกระเป๋าราคาแพงวางอยู่บนพื้น

            “แล้วกระเป๋า?”

            “พี่โดนพ่อไล่ออกจากบ้านเลยว่าจะมาอยู่กับอัญ ขออยู่ด้วยนะ” เกือบหลุดขำกับคำอ้างที่ดูจะไม่เข้ากับความจริงเอาเสียเลย เพิ่งรู้ว่าเขาเก่งในการโกหกหน้าตาย จนนึกหมั่นไส้อีกฝ่ายที่ไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบันก็มีอิทธิพลกับใจของเธอเสมอ

            “คุณรวยจะตายจะมาอยู่กับฉันทำไม ไปอยู่กับคนอื่นสิ” ไล่อีกฝ่ายทันทีแต่เขาก็เลือกจะเดินเข้ามาหาเธอพร้อมโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนร่างบางต้องเอนกายหลบแล้วจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

            “อยู่ด้วย...อยากอยู่กับอัญ” เขากลับไปทำตัวคลั่งรักเหมือนสิบเอ็ดปีก่อนจนเธอตามไม่ทัน พอจะผลักออกห่างกลายเป็นว่าร่างสูงรีบเดินไปช่วยยกของทุกอย่างใส่รถเข็นเพื่อไปขายที่หน้าบ้านป้าไก่ เขาทำทุกอย่างรวดเร็วราวกับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าแต่ละวันเธอทำอะไรบ้าง

            “ไม่...คุณหนึ่ง!” เรียกเขาแล้วจ้องชายหนุ่มตาเขียว แต่มาถึงขั้นนี้เขาก็ไม่คิดจะอ่อนข้อให้หล่อนเช่นเดียวกัน

            “จะไปขายของใช่ไหม เดี๋ยวพี่ช่วยเข็นไปนะ” เตรียมของในเวลาไม่กี่นาทีก็ขันอาสาจะเข็นรถไปให้เธอถึงหน้าร้าน กลับถูกหล่อนค้านหัวชนฝาพร้อมจ้องเขานิ่งแต่ร่างสูงก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน เขาตั้งใจว่าจะช่วยเธอแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด

            “ไม่ต้อง...”

            “พี่ทำได้ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ตัวเล็กแค่นี้จะเข็นไปเองได้ยังไง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ดีกว่า” พูดจบก็เดินเข็นรถออกจากหน้าบ้านทันที เขามีความสุขเป็นอย่างมากเมื่อได้คอยบริการหญิงสาว แม้ว่าหล่อนจะเดินตามด้วยใบหน้าบูดบึ้งก็ตาม

            เป็นครั้งแรกที่ได้มาขายของแต่เหมือนทักษะของเขาจะดีกว่าที่คิดเอาไว้ สามารถขายน้ำเต้าหู้ได้อย่างชำนาญ โดยหล่อนไม่รู้ว่าเมื่อคืนธนนท์ปภพต้องเรียนหนักแค่ไหนในการตักน้ำใส่ถุงแล้วมัดยางให้สวยงาม เรียกว่าแทบไม่ได้นอนเพราะตื่นเต้นอยากมาช่วยเธอแต่เช้า

            ซึ่งผลออกมาก็ค่อนข้างน่าพึงพอใจสำหรับเขาทีเดียว คนที่เดินเข้ามาซื้อก็ทักทายชายหนุ่ม ส่วนใหญ่เป็นขาประจำที่ซื้อหล่อนตลอด แต่บางคนก็มาใหม่ไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไหร่ แน่นอนว่าคนที่เขาจ้างให้มาซื้อมักจะมราช่วงท้ายที่ของขายใกล้หมดแล้วมาเหมาประจำ โดยต้องเปลี่ยนคนตลอดกลัวอัญชิสาจำหน้าได้

            “โห วันนี้มีแฟนมาขายช่วยเหรอคะ” ลูกค้าเข้ามาซื้อของแล้วก็ทักด้วยแววตาล้อเลียน เธอเห็นอย่างนั้นก็พยายามปฏิเสธ

            “ไม่...” จากที่กำลังทอดปาท่องโก๋ก็หูผึ่งส่ายหน้าไปมา แต่ถูกเขาขัดเสียก่อนแล้วยังยอมรับหน้าชื่นตาบานอีกต่างหาก

            “สามีครับ ผมเป็นสามีของอัญมาช่วยเมียขายของน่ะครับ” ไม่คิดว่าร่างสูงจะพูดอย่างไม่เคอะเขินเลยสักนิด เอ่ยเต็มปากเต็มคำว่าเธอคือเมียของเขา แล้วยังดูภูมิใจมากอีกด้วยจนคนที่อายคือหล่อนเอง ร่างบางเม้มปากแน่นไม่กล้าพูดอะไรอีก นอกจากทอดปาท่องโก๋แล้วทดเอาไว้ในใจ

            ลูกค้าไปเมื่อไหร่เขาเจอดีแน่!

            “อุ้ย ดีจังเลย...เต้าหู้ธรรมดาสามถุงกับปาท่องโก๋ยี่สิบบาทค่ะ” สั่งของที่ต้องการเขาก็ยิ้มรับแล้วทำให้รวดเร็ว หันไปคีบปาท่องโก๋ใส่ถุงแล้วรับเงินมาอีกต่างหาก ทำเองทั้งหมดโดยหล่อนมีหน้าที่ทอดปาท่องโก๋อย่างเดียว เนื่องจากเขาทำไม่เป็นแล้วถ้าให้ทำดูท่าว่าน่าจะไหม้

            “ครับ”