ประกาศิตซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

๑๔นกต้องโบยบิน ร่างสูงสวมชุดทางการนั่งอยู่ในห้องอาหารของโรงแรม ดวงตาคมจ้องไปข้างหน้าอย่างไรจุดหมายเพราะตกอยู่ในภวังค์คิดเรื่องของอัญชิสาหลังจากบอกกับหล่อนว่าจะให้ออกจากบ้านหลังนั้น อยากยุติเรื่องทุกอย่างกลัวว่าตัวเองจะถลำลึกมากกว่านี้ ปิดเปลือกตาแล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเสียงหนักไล่ความกังวลแต่ก็ยังคิดมากเหมือนเดิม เรื่องที่กำลังเผชิญดูจะเกินกำลังแบกรับทั้งที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอสมควร เรื่องลูกชายไม่มีข้อใดโต้แย้งหลักฐานเป็นประจักษ์ เดินเอกสารทุกอย่างเพื่อรับรองบุตรเพราะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับหล่อน เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหญิงสาวอีก แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เกินกว่าจะแบกรับไหวแล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองเคยชอบอัญชิสา...เรียกว่าเป็นความรักเดียวก็ไม่ผิดนัก สิบเอ็ดปีที่ผ่านมาไม่เคยมีคนอื่น แต่ก็ไม่ได้รอคอยเธอเช่นเดียวกัน เขาใช้ชีวิตตัวเองโดยใช้ความสำเร็จเป็นที่ตั้ง จนตอนนี้ได้ทุกอย่างมาครองแล้วจึงหมดความท้าทายในอาชีพของตัวเอง เพียงแค่อยากประคองทุกอย่างไม่ให้ล่มเท่านั้น “ขอโทษที่มาช้านะคะ” ตื่นจากภวังค์เมื่อมีค

“มึงมีลูกชายหรือไง ขนาดเมียยังไม่มี...กำลังจะมีนี่หว่า” เพิ่งนึกได้ว่าธนนท์ปภพประกาศแต่งงาน จึงได้เปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว แต่คนที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กลับหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาคิดไม่ตกกับความรู้สึกของตัวเอง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เคยพูดเรื่องความรักกับใคร แต่ตอนนี้ไม่อาจเก็บไว้คนเดียวได้อีกต่อไป จึงเลือกจะถามเพื่อนที่น่าจะสันทัดเรื่องนี้มากกว่าตน “กูถามหน่อยสิ ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งเคยทำร้ายมึงในอดีต นอกใจ หลอกเอาเงิน ผลักสถานะชู้ให้มึง...เป็นมึงจะยอมยกโทษให้หรือเปล่า” คนฟังขมวดคิ้วมุ่นแล้วคิดตามคำพูดนั้น ก่อนตอบในทันทีตามความรู้สึกและอารมณ์ร่วมอันแสนรุนแรง “ไม่สิ ทำขนาดนั้นต้องตายกันไปข้าง ซึ่งคนที่ตายไม่ใช่กูแน่” เขาแสยะยิ้มร้ายทำให้คนมองยิ่งหนักใจมากกว่าเดิม เขาเลือกจะเดินออกมา คิดทบทวนแล้วว่าวิธีนี้ดีกับทุกฝ่าย เพราะเขาไม่มีทางลืมเรื่องในอดีต และไม่อาจยกโทษให้อัญชิสาได้ ถ้ากลับไปก็มีแต่จะทะเลาะกัน ไม่ส่งผลดีต่อบุตรชายอย่างรวิกานต์เป็นแน่ ที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใจเธอได้มากน้อยแค่ไหน... “เครียดมากเหรอวะ” เห็นหน้าเพื่

๑๕ปลดหินในใจ ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งส่วนเธอก็กระวนกระวายใจอยากเอาของไปเก็บในห้องให้ปลอดภัยกว่านี้ ไม่รู้ว่าสิ่งที่กังวลจะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า แต่หล่อนกลัวว่าหากเป็นอย่างที่นึกกลัวเขาจะไม่ยอมให้เธอได้จากไป คงถูกเก็บเป็นเมียน้อยในบ้านสักหลังของธนนท์ปภพซึ่งหล่อนไม่ต้องการเป็นที่สองของใคร ปกปิดความตื่นเต้นของตัวเองไว้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ร่างสูงดื่มน้ำหมดก็วางแก้วไว้บนโต๊ะตรงหน้า บรรยากาศระหว่างเราเต็มไปด้วยความเงียบ เขาไม่พูดอะไรส่วนเธอก็ไม่ได้ชวนคุยต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง เขานั่งไขว้ห้างแล้วเคาะนิ้วลงบนหน้าขาอย่างใช้ความคิด มองเธอนิ่งพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ผุดขึ้นมา ไม่อยากปล่อยหล่อนไป... นั่นคือความต้องการแท้จริงที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย มันทำให้รู้สึกอ่อนแอจนนึกรำคาญตัวเองที่กลับเข้าไปในวังวนเดิม การเจ็บปวดจากความรัก เพราะสิ่งที่เธอทำในอดีตไม่ใช่เรื่องจะให้อภัยได้ง่าย ทั้งยังความรู้สึกไม่ไว้ใจที่เขามีต่อหญิงสาว มันจะย้อนกลับมาทำลายเราสองคนอย่างแน่นอน ทางที่ดีคือต้องปล่อยหล่อนแล้วคงไว้แค่สถานะพ่อแม่ของลูก ถอ

“ไตร...” เรียกชื่อเพื่อนในลำคอ เจ้าตัวหันไปสั่งเครื่องดื่มก่อนมองคนตัวสูงที่มีอาการเพ้อ เห็นความชอกช้ำในดวงตาก็ยิ่งสงสารมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธนนท์ปภพแต่คิดว่าคงเป็นเรื่องที่มีผลต่อใจพอสมควร อีกฝ่ายถึงได้หม่นหมองขนาดนี้ “กู กูไม่รู้ว่ะ ตอนนี้กูไม่รู้อะไรเลยมึง” อดไม่ได้ที่จะระบายความในใจซึ่งอัดอั้นมานาน ไม่เคยบอกใครเลยสักคนกระทั่งครอบครัวตัวเอง เขาแบกรับทุกอย่างเอาไว้แล้วโยนความโกรธแค้นให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ทำร้ายและทำลายหล่อนทุกอย่าง จนตอนนี้เธอเดินจากไป เพิ่งตระหนักว่าตัวเองร้ายกาจเพียงใด แต่ก็เลือกจะโทษว่าสมควรกับสิ่งที่หญิงสาวเคยทำไว้ในอดีตแล้ว แม้ว่าหัวใจของเขาจะเจ็บปวดกับสิ่งที่เลือกลงไปก็ตาม... “เกิดอะไรขึ้น เล่าให้กูฟังได้นะ” เห็นอาการของเพื่อนดูท่าจะหนักพอสมควร จึงว่ามือลงบนบ่ากว้างแล้วถามด้วยความอยากรู้ เห็นแล้วก็นึกสงสารเพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะแบกความทุกข์ไว้เยอะกว่าที่เขาคิดเสียอีก ธนนท์ปภพถือแก้วเหล้าแล้วทำได้แค่มองน้ำสีอำพันซึ่งเติมไปครึ่งแก้ว ไม่ยอมยกขึ้นดื่มแววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น รู้สึกว่าทุกอย่างมั

๑๖กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เธอออกมาจากบ้านหลังนั้น แต่คิดเพียงอย่างเดียวคือไม่อยากจับขังในกรงอีกต่อไป เลือกจะออกมาอยู่คนเดียวในเมืองหลวงซึ่งเป็นหอพักใกล้กับโรงเรียนของรวิกานต์ เพื่อสะดวกในการแอบไปหาช่วงวันหยุด สัปดาห์นี้เธอไปยืนรอเพื่อรับลูกกลับมาอยู่ด้วยกันในห้องเช่า โดยยื่นบัตรประชาชนเมื่อเห็นว่าเป็นนามสกุลเดียวกันจึงยอมปล่อยเด็กออกมาด้วย ไม่ลืมให้ลูกชายโทรไปบอกเขาว่าต้องทำกิจกรรมที่โรงเรียนไม่ได้กลับบ้าน ธนนท์ปภพจึงไม่ได้มารับลูก เธอใช้โอกาสนี้อยู่กันตามลำพังสองคนแม่ลูกเหมือนในอดีต เดินกลับมายังห้องพักของหล่อนที่ราคาค่อนข้างถูก ยังดีที่มีการรักษาความปลอดภัยที่ดีกว่าหอพักเก่า อย่างน้อยก่อนเข้าอาคารก็ต้องมีบัตรเพื่อแสกนเข้าออกเสมอ ผนังห้องก็หนาไม่ค่อยได้ยินเสียงคุยของห้องใกล้กัน เธอจึงรู้สึกปลอดภัยที่จะอยู่คนเดียว ที่สำคัญคือตอนนี้ตนได้งานใหม่เป็นที่เรียบร้อย ได้เงินรายวันแล้วบางครั้งก็มีเงินพิเศษแถมให้อีกต่างหาก อยู่ใกล้หอพักไม่ต้องเดินไกล ช่วงนี้หล่อนต้องดูแลตัวเองเป็นพิเศษเพราะมีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิดใน