๑๗ รู้สึกผิด (๓)

กลับถึงบ้านก็เจอน้องชายที่ไม่ค่อยได้พบหน้าตรงเข้ามาทักโดยในมือของเขาถือขนมเอาไว้ กัดเข้าปากคำใหญ่แล้วมองหน้าธนนท์ปภพเหมือนต้องการจับผิด ไม่ค่อยมีเรื่องของพี่ใหญ่หลุดรอดมาถึงหูเขา กระทั่งช่วงนี้ที่เห็นการใช้ชีวิตของผู้นำครอบครัวเปลี่ยนแปลงไป

            จากอยู่ติดบ้านไม่เคยไปนอนที่อื่นหรือไปกรุงเทพฯ ชีวิตก็เปลี่ยนกลายเป็นนอนข้างนอกบ่อยครั้ง ทั้งยังลงเมืองหลวงบ่อยจนผิดสังเกต จะสืบจากใครก็ไม่ได้เพราะคนของพี่เก็บความลับเก่ง ง้างปากอย่างไรก็คงไม่หลุดความจริงออกมา

            ทำให้เลือกจะถามอย่างล้อเลียนเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาในบ้าน สีหน้าเหนื่อยล้าเหมือนมีเรื่องเครียดในใจ

            “ทำไมช่วงนี้พี่ไปกรุงเทพฯ บ่อยจังเลยครับ มีธุระอะไรเหรอ”

            “ธุระส่วนตัว” ตอบแล้วก็ตบไหล่น้อง แต่เหมือนว่ามนัสกรจะยังไม่ยอมปล่อยพี่ตัวเองให้หลุดรอดไปได้ ยังเลือกจะเซ้าซี้ถามเหมือนเดิมจนเขาหันมามองพลางถอนหายใจใส่น้องชาย คิดว่าถ้าไม่ยอมตอบก็คงไม่ถูกปล่อยให้เข้าบ้าน

            “บอกน้องนุ่งบ้างก็ได้ ผมอยากรู้ด้วย” กินขนมที่น้องสาวเป็นคนทำเข้าปากในคราวเดียว เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยพลางยิ้มกริ่มมองพี่ชายที่ทำหน้าเหม็นเบื่อ

            “ฉันจะลงทุนสร้างหอพักใกล้โรงเรียนเลยไปดูที่ทางเอาไว้ อีกอย่างพ่อก็มีที่ดินว่างหลายแห่งกะจะเอามาทำสนามกอล์ฟ นายว่างก็ไปช่วย...” พอพูดเรื่องงานก็ทำให้น้องชายยิ้มแหยะแล้วโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธ

            งานตอนนี้ก็กองท่วมหัวแล้วไม่อยากหางานเพิ่มอีก รู้ว่าถ้าคุยต่อไปพี่ชายต้องเอาเรื่องงานมาพูดเพื่อหลีกเลี่ยง ฉะนั้นทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงก่อนจะโดนหางเลขไปด้วย

            “ผมไม่ว่างเลยครับ งานผมเยอะ เชิญพี่หนึ่งตามสบายเลยดีกว่า” กำลังจะเดินหนีไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ตัวเองได้งานเพิ่ม

            “อย่างนี้ตลอด...” พึมพำแล้วหัวเราะระอาปนเอ็นดูอีกฝ่าย ยังไม่ทันจะได้เดินขึ้นชั้นสองกลับมีคนเดินแกมวิ่งเข้ามารายงานบางอย่าง เขาจึงชะงักฝีเท้ายืนนิ่งรอฟังว่าเกิดอะไรขึ้น เหนื่อยจากงานมาทั้งวันอยากขึ้นไปพักผ่อน

            “คุณหนึ่งครับ”

            “คุณอัญไปเข้าโรงพยาบาลครับ” เดินมากระซิบข้างหูเขาเสียงเบา กลัวว่ามนัสกรที่ยืนอยู่ไม่ไกลจะได้ยิน ใบหน้าที่เรียบเฉยฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อได้ยินอย่างนั้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหญิงสาวจึงต้องเข้าโรงพยาบาล

            “พี่ไปก่อนนะ” หันไปบอกน้องอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปยังรถยนต์ที่จอดคอยท่าอยู่ด้านหน้า เพราะทราบดีว่าเจ้านายจะต้องรีบไปเมืองหลวงอย่างแน่นอน

            “อ้าว เพิ่งมาถึงไปไหนล่ะพี่ พี่หนึ่ง!” ตะโกนถามเสียงดังแต่เหมือนว่าตัวเองจะไม่ได้คำตอบ พอมองไปยังคนสนิทของอีกฝ่ายก็ได้รับรอยยิ้มกลับมาโดยไม่ยอมปริปากบอกความลับของเจ้านาย ยิ่งทำให้เซ็งมากกว่าเดิม

            คนที่นั่งบนรถรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก ใจเขาโบยบินไปถึงหยิงสาวแล้วแต่การจราจรยังไม่ออกจากตัวจังหวัดเลยด้วยซ้ำ พยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นกว่านี้แต่กลายเป็นว่ายิ่งร้อนรุ่มในอกมากกว่าเดิม ไม่เคยแสดงออกถึงความร้อนใจแต่คราวนี้อาการชัดเจนจนคนขับถึงกับเหลือบมองเจ้านาย

            ธนนท์ปภพเก็บอารมณ์เก่งเสมอ...ยกเว้นเรื่องของอัญชิสาที่เขาไม่สามารถเก็บอารมณ์ไว้ได้เลย

            “เร็วกว่านี้” เร่งคนขับทันที

            “เร็วที่สุดแล้วครับ” ตอบกลับเพราะตนก็ร้อนใจเช่นเดียวกัน

            เขาถอนหายใจเหนื่อยหน่ายจำต้องเอนกายพิงเบาะรถ มือหนากำเข้าหากันแน่นแล้วเลือกจะหลับตาไม่ให้มองถนน เผื่อใจจะเย็นลงบ้าง เขาให้คนเฝ้าที่หน้าโรงพยาบาลแล้วพบว่าหล่อนยังไม่ออกมา แต่ไม่รู้หญิงสาวไปแผนกไหนเพราะคนเยอะจึงคลาดกัน

            ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงรถยนต์ก็จอดลงที่หน้าโรงพยาบาลรัฐ เขาไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังจุดที่เธออยู่ตามได้รับรายงานจากคนของตน หล่อนกำลังนั่งรอยาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว สายตากวาดไปทั่วบริเวณแล้วพบคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในโซนรอรับยาหลังกลับจากไปเข้าห้องน้ำ ไม่ทันสังเกตเห็นเขาด้วยซ้ำกระทั่งได้ยินเสียงทุ้มตะโกนเรียกดัง

            “อัญ...อย่าเป็นอะไรนะ...อัญ!” ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างบางถูกเขาคว้าไว้แล้วถามเสียงตระหนก แต่คนตกใจมากกว่าคืออัญชิสาไม่คิดว่าเขาจะโผล่มาตรงหน้า เธอจึงทำได้เพียงแค่จ้องชายหนุ่มแววตาฉงน

            “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงมาหาหมอ” เขาไม่ได้สนใจว่าหล่อนมีท่าทีตกใจ เลือกจะสำรวจตามร่างแบบบางว่ามีรอยขีดข่วนหรือเปล่า ทำไมเธอถึงต้องเข้าโรงพยาบาลแต่เมื่อเห็นว่าไม่มีรอยแผลก็พลอยทำให้โล่งอก เผลอถอนหายใจเสียงหนักจนลืมไปเสียสนิทว่าเขาคิดจะหลบหน้าเธอ

            แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ทันแล้ว...

            พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของคนในโรงพยาบาลที่จ้องเป็นตาเดียว เหมือนกำลังดูละครสมจริงที่พระเอกสูงหล่อนางเอกก็น่ารักจิ้มลิ้ม น่าจะเป็นฉากกำลังง้องอนเพราะดูฝ่ายหญิงจะทำหน้าบึ้งส่วนผู้ชายดูจากแววตาน่าจะกำลังออดอ้อน ซึ่งขัดกับลุคปกติของเขา

            “คุณ...ปล่อย บอกให้ปล่อยไง” มือที่ตรึงไหล่ของเธอเอาไว้ไม่ยอมให้ไปไหนจนเธอต้องบอกให้ปล่อย อุตส่าห์ออกจากที่ตรงนั้นมาได้แล้วกลับถูกเขาตามหาตัวจนเจอ หล่อนกลัวว่าต้องกลับเข้าไปในกรงอีกครั้ง

            ซึ่งตนไม่เต็มใจจะเป็นเมียเก็บหรือภรรยาน้อยของใคร...

            “ตอบมาก่อนว่าเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนหรือบาดเจ็บ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงมาอยู่โรงพยาบาล ตอบพี่มาสิ” ไม่ว่าจะแววตาห่วงใย น้ำเสียงอ่อนโยนกับประโยคที่แสดงความเป็นห่วง ทำให้คนฟังหัวใจสั่นไหวต้องเมินไปทางอื่น

            คำเรียกแทนตัวเองว่าพี่...นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยิน

            “ไม่ใช่เรื่องของคุณ ปล่อย” พยายามขืนตัวออกแต่กลับถูกเขารั้งไว้เหมือนเดิมไม่ยอมปล่อย แถมยังเรียกชื่อหล่อนคล้ายต้องการให้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอไม่เต็มใจและไม่มีทางจะบอกเขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเป็นอันขาด

            หากชายหนุ่มรู้เรื่องลูกในท้องจะต้องพาหล่อนกลับไปขังไว้ในบ้าน แค่คิดก็กังวลจนต้องพยายามผลักเขาออก

            “อัญชิสา” เรียกเสียงเว้าวอน ปล่อยไหล่บางเป็นอิสระแต่เลื่อนมากุมมือเธอเอาไว้แทน ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น อยากไล่เขาให้ออกห่างแต่มีสายตาหลายคู่จ้องมอง จึงไม่ต้องการทำตัวเหมือนนางเอกละครหลังข่าว

            “คุณอัญชิสาเชิญรับยาที่ห้องเบอร์หกค่ะ” นึกหงุดหงิดที่รอยาเกือบสามสิบนาทีแต่ไม่เรียก เพิ่งมาเรียกตอนอยู่กับเขา แล้วชายหนุ่มก็ไวเหลือเกิน ปล่อยมือเธอก่อนเร่งเดินไปยังหน้าเคาน์เตอร์ยาพร้อมบอกสถานะของตัวเองจนเธอเข้าไปห้ามแทบไม่ทัน