๑๘ ยอมเธอแค่คนเดียว (๔)

มองเขาแล้วก็นึกหมั่นไส้ปนเอ็นดู ไม่คิดว่าหนุ่มรูปหล่อแล้วยังอยู่ในครอบครัวร่ำรวยจะต้องมาขายน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ ชุดที่เขาสวมมาก็ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่ แต่เหมือนว่าธนนท์ปภพจะตั้งใจกับงานตรงหน้าพอสมควร

            “ทีงี้ยิ้มเก่งขึ้นมาเลยนะคะ” อดไม่ได้จะเอ่ยแซวเสือยิ้มยาก เขาเห็นอย่างนั้นก็หันมายิ้มให้เธอ

            “พี่ยิ้มการค้า แต่ถ้ายิ้มให้อัญพี่ยิ้มด้วยความจริงใจนะ” ไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนโหมดมาจีบตนได้เร็วขนาดนี้ จึงส่ายหน้าระอาแล้วยิ้มรับลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ พวกเขาช่วยกันขายของในช่วงเช้าจนทุกอย่างหมดในเวลาอันรวดเร็ว

            ไม่รู้ว่าเพราะหน้าตาของเขาที่เรียกลูกค้าผู้หญิงด้วยหรือเปล่า จนหล่อนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองแล้วนึกหมั่นไส้คนตัวสูงที่พูดออกมาหน้าตาเฉย

            “หมดเร็วจังเลย ยังอยากขายต่ออยู่เลย” เขายังนึกสนุกในการขายของ ยิ่งมีหล่อนอยู่ด้วยก็มีความสุขมากกว่าเดิม เพราะคนส่วนใหญ่ที่เดินเข้ามาก็มักถามถึงสถานะของเรา คำตอบของเขาก็ยังคงเหมือนเดิมในทุกครั้ง

            คือเป็นสามีของอัญชิสา...

            “รีบเก็บของเถอะค่ะ ต้องเปิดร้านส้มตำอีก” เห็นแล้วก็นึกหมั่นไส้ จึงคิดจะใช้เขาให้หนักไปเลย อยากทำงานดีนักเธอก็จะจัดให้เอง

            “ครับ”

            ร่างสูงมีความสุขยามได้อยู่ใกล้เธอ เขายิ้มกว้างอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน นำรถเข็นไปไว้หน้าห้องแล้วล้างของทุกอย่างโดยเธอแทบไม่ต้องขยับ ก่อนจะพากันไปบ้านของป้าไก่นำวัตถุดิบออกมาเตรียมสำหรับเปิดร้านขายส้มตำ สาละวนกันเป็นชั่วโมงกว่าจะได้เปิดร้าน

            ตอนแรกก็นั่งสบายไม่ค่อยได้ทำอะไร แต่ช่วงสายเป็นต้นมาเรียกว่าเดินไม่ได้พักเลยสักครั้ง ทั้งรับเมนูแล้วต้องไปเตรียมการย่างไก่ ไหนจะทำตามคำเรียกร้องของลูกค้าแล้วไปเก็บเงิน เดินขาแทบขวิดแต่ก็ยังยิ้มสู้เหมือนเดิม

            ขณะที่หล่อนก็ยืนอยู่หน้าครก ทำส้มตำตามสูตรของป้าไก่เพื่อให้เขานำไปเสิร์ฟ กว่าลูกค้าจะบางลงแล้วข้าวของทุกอย่างจะหมดไปคนขายก็หมดแรงพอดี

            “หึหึ หมดแรงเลยเหรอคะ” มองดูธนนท์ปภพที่นอนแผ่หราอยู่บนแคร่หน้าบ้านป้าไก่ก็อดหัวเราะไม่ได้ รู้ดีว่าชายหนุ่มไม่เคยทำงานเช่นนี้แน่นอน

            ชายผู้มีฐานะร่ำรวยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สามารถชี้นิ้วสั่งได้ ตอนนี้กลับต้องมาใช้แรงงานจนนอนไม่เหลือสภาพของประธานบริษัทเลยด้วยซ้ำ ใครเห็นจะเชื่อว่าชายหนุ่มมีตำแหน่งใหญ่โตแล้วคุมพนักงานนับพัน

            “ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้ล่ะ พี่ว่าเราต้องรับสมัครคนเพิ่มแล้วนะ ทำคนเดียวไม่ไหวหรอก” ลุกนั่งแล้วพูดเสียงจริงจัง เห็นเธอตัวเล็กนิดเดียวทั้งทำส้มตำแล้วต้องมาดูงานอื่นอีก นึกสงสารหญิงสาวและสงสารตัวเองด้วย

            ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงไม่มีโอกาสได้จีบเธอแน่

            เสร็จจากงานก็กินข้าวแล้วนอนหลับทันทีด้วยความเหนื่อย...แล้วจะเอาเวลาไหนไปหยอดคำหวาน

            ทางที่ดีคือต้องหาคนมาช่วยทำงาน!

            “ก็ทำจนชินแล้ว”

            “แต่พี่ไม่ชิน” โต้กลับทันควัน

            “กลับบ้านไปสิคะ ไม่ได้รั้งเอาไว้สักหน่อยจะอยู่ทำไม” เธอไม่สนใจไยดีเขาด้วยซ้ำ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ย่อท้อเลยสักนิด เขากลับมีแรงฮึดจะสู้มากกว่าเดิมอีก

            “พี่ต้องอยู่สิ พี่อยากอยู่กับอัญนี่น่า” เขาใช้คำอ้อนแสนหวานกับดวงตาแวววาวทำให้เธอต้องรีบหันไปมองทางอื่นกลัวว่าจะใจอ่อนให้ชายหนุ่ม นึกหงุดหงิดตัวเองเหมือนกันที่ยอมเขาไปหมดเสียทุกอย่าง แล้วกำแพงหนาที่เคยตั้งไว้ก็ใกล้จะพังลงทุกที

            “ไปล้างจานได้แล้วจะได้รีบไปซื้อของมาเตรียมไว้ขายพรุ่งนี้” ลุกยืนพร้อมสั่งเขาเสียงเข้ม คนที่เพิ่งได้พักถึงกับถอนหายใจด้วยความเหนื่อย ทั้งล้างจานแล้วยังต้องไปตลาดอีก รู้สึกท้อตั้งแต่ยังไม่ลุกเลยด้วยซ้ำ

            “เราต้องไปเองเหรอ”

            “แล้วต้องให้ใครไปแทนล่ะ” พอเธอถามอย่างนั้นเขาก็รู้สึกหัวใจห่อเหี่ยวทันที ก่อนมุ่งมั่นว่าตัวเองต้องปฏิวัติเสียแล้ว

            “พี่จะเปิดรับสมัครพนักงานอีกสองคน แม่ครัวอีกหนึ่งคนมาแบ่งเบาภาระเอง โอเคไหมครับ” เขาขยับเข้ามาใกล้เธอแต่หญิงสาวก็พยายามจะขยับออกห่าง ยกมือกอดอกแล้วมองเขานิ่งอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

            “ไม่ค่ะ ทำไมฉันต้อง...” พูดไม่ทันจบเขาก็โน้มหน้าลงมาจุมพิตที่แก้มนุ่มทั้งสองข้าง ฝังจมูกลงแล้วสูดกลิ่นหอมเต็มปอดจนเธอเผยอปากค้างด้วยความอึ้ง

            ฟอด

            “ตามนี้แหละ” พูดจบก็รีบเดินหนีออกจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ปล่อยหญิงสาวให้ยืนนิ่งค้างเบิกตากว้างมองเขาอยู่แบบนั้น ส่วนคนต้นเรื่องก็เดินหนีไปแล้วปล่อยเธอยืนแก้มแดงใบหน้าร้อนผ่าวอยู่เพียงลำพัง

            “คุณหนึ่ง!”

            เม้มปากแน่นทำท่าทีเหมือนโกรธแต่ความจริงคือเขินจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว...