๑๘ ยอมเธอแค่คนเดียว (๒)

“ไปได้ยังไง...อัญยังไม่บอกพี่เลยว่าเป็นอะไร” เขายังคงไม่ทราบว่าหล่อนไปโรงพยาบาลเพราะอะไร แล้วดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมบอก ยังคงเลือกจะปิดเงียบเอาไว้เหมือนเดิม ทำให้ร่างหนายิ่งอยากรู้เข้าไปอีก แต่เขาก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่าคงไม่ได้อันตรายหรือรุนแรงถึงชีวิต ดูจากหน้าตาที่ผ่องใสของเธอก็พอจะทราบแล้ว

            “ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ รีบไปสักทีเบื่อหน้าคุณจะแย่แล้ว ไม่ได้อยากเห็นหน้าไม่อยากคุย ถ้าจะให้ดีก็ไม่ต้องเจอกันอีก” ผลักเขาออกห่างก่อนจะไขกุญแจเพื่อเปิดเข้าห้องตัวเอง กลับได้ยินเสียงเว้าวอนของเขาทำให้ต้องชะงักมือ

            “แต่พี่อยากเจออัญ” บอกตามความรู้สึกจริง เขาไม่สนใจอีกต่อไปว่าจะโดนไล่หรือถูกเกลียด ต่อจากนี้จะไถ่โทษกับสิ่งที่เคยทำผิดพลาดให้หล่อนเจ็บปวด อยากคว้าร่างบางมากอดเอาไว้แต่ก็ไม่กล้าทำได้เพียงมองหญิงสาวอยู่แบบนั้น

            จนเธอทนไม่ไหวตรงเข้ามาทุบเขาด้วยความโกรธแค้น ไม่สนใจว่าเสียงของตัวเองจะดังรบกวนห้องข้างเคียงหรือเปล่า เพียงแค่อยากระบายความอัดอั้นที่ผ่านมา ให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเธอก็ทนมาตลอดเหมือนกัน

            “คุณเป็นบ้าเหรอ หรือสมองกระทบกระเทือน ก่อนหน้านี้เกลียดฉันยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนแล้วทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ลืมเรื่องทั้งหมดไปแล้วเหรอ” คนตัวสูงยืนนิ่งเป็นหินให้เธอทุบ ก่อนที่หล่อนจะหมดแรงทิ้งแขนลงข้างลำตัว เงยหน้ามองเขาน้ำตาคลอเบ้าเจียนจะไหลแต่ก็กลั้นเอาไว้

            “ไม่ได้ลืม แต่เพราะรู้ความจริงต่างหาก...พี่รู้แล้วว่าอัญไม่ได้เต็มใจ” เขารู้แล้วว่าเธอเองก็เป็นเหยื่อ แล้วดูเหมือนตอนนี้หญิงสาวก็ไม่ทราบความจริงเช่นเดียวกัน เขาจึงได้เอ่ยเรื่องของบุคคลที่ตนเพิ่งให้ลูกน้องนำไปทิ้งไว้บนเกาะร้างสักแห่งหลังจัดการทำร้ายร่างกายจนอีกฝ่ายช้ำไปทั้งตัว

            อาจมองว่าเขาโหดไร้มนุษยธรรม ซึ่งก็เป็นความจริงตามนั้น...

            เขาไม่คิดจะมีเมตตากับคนที่เข้ามาทำลายความสัมพันธ์อยู่แล้ว

            “แล้วเรื่องของวินธา...อัญก็ไม่ได้ผิด” เพียงแค่เขาเกริ่นก็ทำให้ความรู้สึกในอดีตหลั่งไหลเข้ามา ทั้งรู้สึกอับอายต่อคนตรงหน้าจนเผลอตวาดใส่เขาเสียงดังเพื่อเป็นการปรามไม่ให้ชายหนุ่มเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

            “หยุดพูดนะ!” เขารู้ว่ามันเป็นแผลในใจของเธอแต่เหมือนหญิงสาวจะไม่ทราบว่าทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องลวง เขาจึงดึงมือเธอมากุมไว้ทั้งสองข้าง เน้นประโยคต่อไปที่จะทำให้เธอได้หลุดพ้นจากความทุกข์สักที

            “พี่ต้องพูดเพราะอัญยังไม่รู้ความจริง วันนั้นวินธาไม่ได้ทำอะไรอัญเพราะมันเมาจนหลับไป มันเลือกจะโกหกอัญเพราะอยากได้เงิน มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น อัญยังบริสุทธิ์...เป็นพี่เองที่ทำร้ายอัญ” ยอมรับความผิดทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว

            แต่เมื่อหล่อนได้ยินอย่างนั้นแววตาก็สั่นระริก ท่าทีอ่อนลงจากเมื่อครู่เป็นอย่างมาก ย้อนคิดถึงช่วงเวลาที่โดนบังคับขู่เข็ญจากวินธาก็นึกกลัวตัวสั่น แต่เมื่อเขาบอกเช่นนั้นคล้ายสิ่งที่ถูกกดทับในอกโดนยกออกไปจนหมดสิ้น

            “จริงเหรอคะ” ถามย้ำอีกรอบ

            “จริง” เขาพยักหน้าบอกหล่อน

            ร่างบางได้ยินอย่างนั้นก็ไม่อาจทนต่อความรู้สึกในใจไหว ดีใจจนปล่อยโฮออกมาทันที อารมณ์อ่อนไหวมากกว่าปกติเพราะฮอร์โมนโดยที่ร่างสูงก็รีบคว้าเธอเข้ามากอดเพื่อเป็นการปลอบ เข้าใจอัญชิสาเป็นอย่างยิ่งว่าต้องอยู่กับความรู้สึกผิดและหวาดระแวงมานานแค่ไหน

            “ฮือ” เสียงร้องไห้ยังคงดังก้องจนต้องรีบเม้มปากตัวเองแล้วยอมให้เขากอดแต่โดยดี

            “พี่ขอโทษ...พี่ขอโทษ” ชายหนุ่มพึมพำคำนั้นซ้ำไปมาเพราะรู้ว่าตัวเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเหมือนกัน

            ถ้าเขาสืบทุกอย่างเร็วกว่านี้คงช่วยหญิงสาวให้หลุดพ้นได้ แต่ตอนกลับเลือกจะทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นคนผิดยิ่งกว่าวินธาเสียอีก...

            ไม่รู้ว่าหยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้อีกทีเธอก็เข้ามาอยู่ในห้องของตัวเองโดยมีร่างสูงตามเข้ามาด้วย เขามองสำรวจไปทั่วห้องแล้วพบว่าขนาดค่อนข้างเล็กพอสมควร แต่ข้าวของจัดไว้เป็นระเบียบตามนิสัยของเธอ มุมห้องข้างซ้ายที่ติดกับตู้เสื้อผ้ามีโต๊ะสำหรับนั่งทำงานและโซฟาตัวเล็กที่ค่อนข้างนุ่ม เพิ่งรู้ว่าเธอถักเสื้อผ้าตุ๊กตาขาย

            ทั้งทำงานร้านส้มตำ ไหนจะขายน้ำเต้าหู้ตอนเช้าตรู่ ยังมีงานถักเสื้อผ้าขนาดเล็กอีก นึกทึ่งกับความสามารถในการหาเงินของเธอพอสมควร ก่อนนั่งลงบนโซฟาเล็กเพราะถูกเธอปรายตามองคล้ายจะสั่งให้เลิกเดินสำรวจไปทั่วห้องสักที เขาเดินสามก้าวจากหน้าห้องก็ถึงระเบียงแล้ว

            “น้ำค่ะ” ตาดวงยังแดงช้ำจากการร้องไห้แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่

            หลังจากทราบความจริงหล่อนก็ค่อนข้างโล่งอกพอสมควร ไม่คิดว่าตัวเองจะรอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ ตอนนั้นน่าจะแอบดูคลิปว่ามีจริงหรือเปล่าจะได้หาวิธีโต้กลับ แต่พอมองย้อนกลับไปก็เข้าใจในทันทีเพราะเธอก็ยังเด็กจึงขาดความรอบคอบ ไม่ได้มองอะไรให้ถี่ถ้วนจนโดนหลอก

            “ห้อง...อยู่ได้เหรอ” ถึงห้องจะไม่ได้สกปรกและถูกจัดวางเป็นสัดส่วนแต่ก็อดจะถามไม่ได้

            บ้านที่เขาให้เธออยู่หลังใหญ่แล้วก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน กลัวว่าหญิงสาวมาอยู่ที่นี่แล้วจะไม่ได้รับความสบายเท่าที่ควร เธอเห็นเขาถามอย่างนั้นก็ถอนหายใจก่อนมองชายหนุ่ม ยื่นแก้วไปตรงหน้าเขาขณะที่อีกฝ่ายก็รับไปแต่โดยดี

            “ก็อยู่มาหลายเดือนแล้ว”

            “ไปอยู่บ้านพี่ไหม พี่มีบ้าน...” เขาเอ่ยถึงบ้านหลังใหญ่ในเมืองหลวงที่ไม่เคยมีใครได้ย่างกรายเข้าไปหากไม่ใช่คนในครอบครัว ชายหนุ่มมั่นใจแล้วว่าจะเปิดตัวเธอในฐานะแม่ของลูก และอีกไม่นานจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

            แต่ตอนนี้ขอแค่หล่อนยอมให้อภัยกันก่อน ซึ่งดูจะห่างไกลเหลือเกิน...

            “ไม่ค่ะ ฉันจะดวกจะอยู่ที่นี่ คุณดื่มน้ำหมดก็ออกไปได้แล้วฉันต้องการพักผ่อน” เขากำลังยกน้ำจะดื่มแต่เมื่อได้ยินหล่อนพูดอย่างนั้นก็ไม่กล้าดื่มสักหยด กลัวว่าตัวเองจะได้ออกจากห้องจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา

            “ตกลงเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนบอกพี่ได้หรือเปล่า”

            “ฉันสบายดี ออกไปได้แล้ว” หงุดหงิดที่เขาไม่ยอมออกสักที จึงพูดไล่อย่างตรงไปตรงมา

            “น้ำยังไม่หมดเลย” ชูแก้วที่มีน้ำเหลือเต็มให้เธอดู เขาพยายามหาข้ออ้างจะอยู่ในห้องต่อไป เพราะยังมองหน้าหล่อนได้ไม่เต็มอิ่ม แต่หญิงสาวกลับเลือกจะคว้าแก้วน้ำในมือเขามาถือเอาไว้เสียเอง

            พรวด

            เดินไปที่ระเบียงแล้วเทน้ำออกจากแก้วจนหมด พร้อมชูให้ชายหนุ่มดูว่าตอนนี้ไม่มีน้ำเหลือในแก้วสักหยด ข้ออ้างของเขาที่จะอยู่ในห้องนี้ต่อไปจึงถูกปัดตกทันที สร้างความเสียดายแก่ประธานบริษัทเป็นอย่างมาก