ประกาศิตซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

วันที่ต้องไปเมืองหลวงมาถึงอย่างรวดเร็ว งานทุกอย่างเขาจัดการเคลียร์จนหมดแล้ว ศักดิ์ชัยเดินมาเปิดประตูเบาะหลังให้เจ้านายก่อนจะอ้อมไปขึ้นด้านหน้า เขามักจะมาเตรียมตัวที่บ้านเฟื่องรัตน์ภักดีเสมอเพื่อไปทำงานพร้อมอีกฝ่าย ขึ้นรถก็ต้องรายงานตารางในแต่ละวันว่าทำอะไรบ้าง สร้างความสะดวกสบายแก่ท่านประธานเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เคยปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์แม้ว่าจะไม่อยากไปก็ต้องทำเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีเอาไว้ อาณาจักรที่บิดารับช่วงต่อมาเขาก็ดูแลจนขยายใหญ่และมั่นคง มีน้องชายอย่างติณณภพคอยช่วยอีกแรง เขายกโรงแรมให้น้องเป็นผู้ดูแล ซึ่งทำได้ดีพอสมควรจนไม่ต้องห่วง ส่วนตนก็ดูแลเรื่องห้างสรรพสินค้าและสนามกอล์ฟ พร้อมทั้งช่วยสนับสนุนเงินทุนสำหรับคนที่กำลังจะลงการเมือง เป็นอีกหนึ่งช่องทางของการสร้างอำนาจที่ทำให้เขาก้าวขึ้นมาจุดนี้ได้ “ช่วงบ่ายไม่มีงานใช่ไหม ผมต้องไปส่งคนเล็กที่กรุงเทพฯ” รถเคลื่อนออกจากบ้านพ้นรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ไปตามเส้นทางในหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนอาศัย เพราะเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลของเขาแทบจะทั้งหมดด้วยซ้ำ คนที่ทำงานร่วมกับชายหนุ่มต่างรู้ดีว่าเขาเอาคร

“ไม่แนะนำตัวเลย ชื่ออะไรน่ะเรา” เขาก้มมองหน้าเด็กชาย ขณะที่อีกฝ่ายดีใจจนยิ้มแก้มปริที่เป็นฝ่ายถูกถามชื่อ เด้งตัวขึ้นนั่งแล้วขยับเข้าไปใกล้บิดา พร้อมแนะนำตัวด้วยวาจาฉะฉานด้วยความภาคภูมิใจกับชื่อของตัวเอง “ผมชื่อรวิกานต์ครับ ชื่อเล่นรวิ” ชื่อเพราะดีแต่ไม่มั่นใจว่าความหมายคืออะไร เหมือนมันติดอยู่ในหัวจนกระทั่งเขาคิดออกว่ารวิแปละว่าดวงอาทิตย์ ไม่รู้ทำไมหญิงสาวจึงตั้งชื่อนี้ให้ลูก อาจจะอยากให้เป็นแสงอาทิตย์ในชีวิตของตนก็ได้ แต่มันกลับทำให้เขานึกถึงดินเนอร์ครั้งแรกของเราที่ได้นั่งมองพระอาทิตย์ตกด้วยกัน จนต้องสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกให้หมด “รวิ...” เป็นครั้งแรกที่ชื่อของตนออกมาจากปากคนเป็นพ่อ ทำให้เด็กน้อยยิ้มกว้างมีความสุข ก่อนจะเอ่ยเจื้อยแจ้วเล่าให้ฟังว่ารู้จักบิดาได้อย่างไร “พ่อชื่อพ่อหนึ่ง ผมเคยอ่านข่าวพ่อหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ พ่อหล่อมากๆ เลยครับ” แอบดูรูปที่แม่เก็บไว้อย่างดี แล้วตามหาประวัติจนรู้ว่าเป็นนักธุรกิจมากความสามารถในจังหวัดซึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง อยากเจอหน้าพ่อสักครั้งแต่รู้ว่าทั้งสองแยกทางกันจึงไม่ค

ส่วนโรงเรียนของเด็กน้อยก็ไม่ต้องสงสัยเลย คงเรียนโรงเรียนวัดแถวนี้นั่นแหละ... “ทำไมต้องเก็บคะ ฉันจะอยู่ที่นี่...” ยืนกรานไม่ยอมโอนอ่อน เธอคิดว่าเรื่องของเราจบลงไปตั้งแต่สิบเอ็ดปีก่อน เขาไม่มีสิทธิ์เข้ามาออกคำสั่งจึงจ้องตาอีกฝ่ายไม่ยอมหลบ สรรพนามที่เรียกก็ห่างเหินซึ่งเขาค่อนข้างพอใจ หากหล่อนเรียกตนว่าพี่หนึ่ง...คงสะอิดสะเอียนมากกว่า “เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหรือต่อรอง เด็กคนนี้บอกว่าเป็นลูกฉัน สิ่งที่ทำได้คือต้องตรวจดีเอ็นเอแล้วรอผลสองเดือน จนกว่าผลจะออกเธอกับเด็กคนนี้ต้องอยู่ในสายตาฉัน” ชี้ไปที่ลูกชายซึ่งยืนมองพ่อแม่สลับกันไปมา หล่อนเห็นอย่างนั้นก็เม้มปากแน่นไม่ได้เถียงเขาต่อ “ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะรั้งเธอไว้หรอก ฉันไม่ได้พิศวาสเธออยู่แล้ว แค่อยากให้แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกของฉันหรือบรรดาผู้ชายที่เธอมั่วกันแน่” ขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวแต่เธอกลับเลือกถอยหนี จนเขาต้องคว้าแขนเรียวแล้วกระชากเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน ไม่อยากให้เด็กรู้ว่าคนเป็นแม่ส่ำส่อนแค่ไหน! “รวิเป็นลูกฉันค่ะ” ใบหน้าหวานเหยเกจากแรงบีบของเขาที่

กระทั่งล่วงเข้าวันที่แปดจึงเห็นรถยนต์คุ้นตาขับมาจอดหน้าบ้าน ไม่รอช้าคนเป็นลูกก็รีบวิ่งไปกอดบิดาอย่างรวดเร็ว เขาทำเพียงแค่ยิ้มให้เด็กน้อยแล้วจับจูงมือเข้ามาในบ้าน หล่อนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเมียเก็บที่เขาจะมาหายามว่างเท่านั้น ยิ้มขมขื่นให้ตัวก่อนพรูลมหายใจเสียงเบา เดินเข้าครัวเพื่อนำเครื่องดื่มและขนมมาเสิร์ฟคนทีเพิ่งเข้ามานั่งในบ้าน เขาเงยหน้ามองเธอพลางขมวดคิ้วเหมือนสงสัย แต่ก็เลือกไม่ถามหรือเอ่ยสิ่งใดนอกจากหยิบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย เด็กชายเล่นกับบิดาครู่เดียวก็ถูกไล่ให้ขึ้นไปอาบน้ำเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยด้วยซ้ำ จึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง ปล่อยผู้ใหญ่ให้นั่งคุยกันตามลำพัง ซึ่งเป็นโอกาสเหมาะให้เขาได้พูดเรื่องจริงจังกับหล่อนเป็นครั้งแรก หลายวันมานี้กลับไปเคลียร์งานทั้งยังไปเมืองหลวงบ่อยครั้งเพื่อจัดการธุระเรื่องโรงเรียนให้เด็กน้อย เขายังไม่ทราบผลการตรวจเลือดแต่คิดว่าถึงไม่ใช่พ่อก็อาจจะอุปการะเรื่องการเล่าเรียน ถือว่าทำบุญทำทานไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่ แม้ว่าจะไม่ชอบแม่ของเด็กก็ตาม... “ระหว่างที่รอผล

“ถ้าเด็กเป็นลูกของฉันจริง ฉันจะรับผิดชอบส่งเสียเลี้ยงดูเอง แต่ถ้าไม่ใช่เธอก็ต้องออกไปให้พ้นหน้าฉัน ส่วนเด็กคนนั้นฉันจะส่งให้เรียนแค่เทอมนี้แล้วจะพากันไปไหนก็ไป” เห็นแววตาแข็งกร้าวของหล่อนที่ไม่ยอมลงให้เขาก็นึกโมโห จึงได้พูดเพื่อให้หญิงสาวได้เจ็บปวดบ้างแต่เหมือนว่าเธอแทบจะไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ นอกจากตอบรับคำพูดของเขา เพราะตัวเองก็ไม่ได้เป็นฝ่ายขอร้องจะมาที่นี่เหมือนกัน ถึงผลตรวจออกมาหล่อนก็จะออกไป ตนไม่อยากถูกกักขังไว้ในบ้านหลังใหญ่ เหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ของเขา “ค่ะ” สบดวงตาคมก่อนกลืนน้ำลายหนืดลงคอ สั่งตัวเองไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา แล้วโต้กลับเขาบ้างไม่ใช่เป็นฝ่ายตั้งรับอย่างเดียว “ความจริงฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าใครเป็นพ่อเด็ก อย่างที่คุณคิดนั่นแหละว่าฉันมันเอาไม่เลือกเป็นผู้หญิงหลายใจ ความจริงเราไม่ควรกลับมาเจอกันเลยด้วยซ้ำ” คำพูดของเธอทำให้เขาหงุดหงิดมากจนเริ่มหัวร้อน รู้ว่าหญิงสาวทำทุกอย่างเพื่อเงิน แต่พอได้ยินจากปากของเธอกลับเป็นตนที่รับไม่ได้ “หึ ปากเก่งดีนะ สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอด” “ติดเงินฉันหลายแสน แล้วยังเอ