๑๖ กว่าจะรู้ว่ารักแค่ไหน (๔)

“ป้าคะ หนูเอาน้ำเต้าหูกับปาท่องโก๋มาให้ค่ะ ส่วนนี่ค่าเช่าหน้าร้านนะคะ” ไม่เพียงแต่ให้ของกินยังยื่นเงินให้อีกต่างหาก ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับส่ายหน้าแล้วรับมาแค่ของกินเท่านั้น รู้ว่าอัญชิสากำลังลำบากในการหาเงินเพื่อเลี้ยงลูกลำพัง

            “ไม่เอา ป้าให้ขายฟรีจะมาเช่าอะไรล่ะ...แค่น้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ทุกวันก็พอแล้วลูก” เธอจำต้องเก็บเงินเอาไว้แล้วยกมือไหว้คุณป้าที่ใจดีกับตนมากขนาดนี้ ไม่นึกเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองจะได้มิตรภาพที่ดี ถึงกับมองท่านน้ำตาซึม

            “ขอบคุณค่ะ...ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วจะมาช่วยขายส้มตำนะคะ” มองเวลาก็พบว่ายังไม่สายมากนัก เธอสามารถงีบหลับได้จึงรู้สึกดีมากกว่าเดิม

            “จ้า”

            ขึ้นไปบนห้องของตัวเองแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า กินช้าวพอคลายหิวก่อนกินยาตามหมอสั่ง จากนั้นจึงพักผ่อนเกือบชั่วโมงครึ่งค่อยลงมาช่วยร้านขายส้มตำด้านล่าง คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ในช่วงเช้าเธอก็ปิ้งไก่และย่างปลาไปตามหน้าที่ สลับกับเดินไปรับออเดอร์

            หญิงสาวไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาในร้าน ใส่หมวกกับเสื้อฮู้ดปิดบังใบหน้า กางเกงขายาวกับเสื้อแขนยาวที่ปิดบังเนื้อตัว หล่อนไม่ได้สังเกตว่าอีกฝ่ายมองเธอผ่านแว่นตาสีดำแทบตลอดเวลา แต่เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามารับเมนูกลับหลบหน้า

            “รับอะไรดีคะ”

            “ตำป่า ไก่ย่าง ต้มแซ่บแล้วก็ข้าวเหนียวสองกล่อง” ผู้ชายอีกคนเป็นฝ่ายเอ่ยสั่ง ตอนนี้งานค่อนข้างยุ่งทำให้ตนจดเมนูอย่างเดียวไม่ได้มองหน้าลูกค้า

            “น้ำบริการตัวเองได้เลยนะคะ” ผายมือไปยังส่วนของน้ำเปล่าที่ให้อีกฝ่ายเดินไปบริการตัวเอง เขาเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าแล้วยิ้มรับ

            “ครับ” เธอเลือกจะเดินกลับไปทำอาหารให้ลูกค้า สาละวนอยู่หน้าเตาจนไม่สนใจว่าชายใส่ฮู้ดกำลังจ้องตนทุกอิริยาบถ เขาเม้มปากแน่นเพื่อข่มความเสียใจที่เคยกระทำร้ายกาจต่อผู้หญิงตรงหน้า

            เธอที่อยู่ในบ้านหลังใหญ่มีคนอำนวยความสะดวกทุกอย่างแต่แววตากลับเศร้าหมองหดหู่

            ต่างจากเวลานี้ที่เดินเหนื่อยสายตัวแทบขายกลับแย้มยิ้มแววตาเป็นประกาย...

            “อาหารมาแล้วค่ะ ตำป่า ต้มแซ่บแล้วก็ไก่ย่าง ทานให้อร่อยนะคะ” รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟทีล่ะอย่าง จนครบแล้วจึงยิ้มให้คนทั้งสองแล้วชะงักเมื่อรู้สึกว่าคุ้นกับคนที่สวมฮู้ดแล้วก้มหน้าตลอดเวลา อยากเอ่ยถามแต่ถูกเรียกเสียก่อนจึงต้องไปบริการโต๊ะอื่น

            “ขอช้อนใหม่หน่อยค่า”

            “ค่ะ!” เธอเดินไปหยิบช้อนใหม่ให้ลูกค้า

            แม่ค้ายังเดินวนเวียนไปมาเพื่อบริการลูกค้า แย้มยิ้มมีความสุขกับสิ่งตรงหน้า เหมือนว่าการได้เงินเพิ่มจะทำให้เธอกับลูกมีความสุข หนูน้อยในท้องไม่งอแงเลยสักนิดทั้งยังกระปรี้กระเปร่าอีกต่างหาก

            “ขอโทษครับ ห่อให้หน่อยได้ไหม ผมกับเพื่อนมีธุระต้องไปที่อื่นน่าจะกินไม่ทัน” เธอเดินเข้ามามองอาหารที่ยังไม่ได้แตะสักอย่าง ก่อนพยักหน้าพร้อมโปรยยิ้มการค้า

            “ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” เธอนำอาหารทั้งหมดออกจากโต๊ะแล้วห่อใส่ถุงเรียบร้อยเพื่อจะได้นำไปให้ลูกค้าที่สั่งกลับไปกินบ้านโดยไม่บ่นสักคำว่าเพิ่มหน้าที่ให้ตัวเอง

            “ครบแล้วค่ะ” กลับมาอีกครั้งพร้อมอาหารเต็มมือ คนที่สวมชุดไปรเวทธรรมดาหยิบของไปจากมือเธอ พร้อมกับจ่ายเงินค่าอาหารเป็นแบงค์ใหญ่จนเธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะจ่ายเยอะขนาดนี้

            “นี่ค่าอาหารครับ ไม่ต้องทอนนะเอาไปหมดนั่นแหละถือเป็นทิป” หล่อนนิ่งอึ้งไม่กล้ารับเงิน ขณะสบตาคนจ่ายที่พยายามดันเงินให้หล่อนเช่นเดียวกัน

            “อ่ะ แต่มันเยอะ...ขอบคุณค่ะ” พูดไม่ทันจบสองหนุ่มก็เดินออกจากร้านอย่างรวดเร็ว ปล่อยเธอเอาไว้กับความมึนงงที่ได้รับทิปเยอะขนาดนี้

            “อะไรเหรอลูก” เดินไปหาป้าไก่แล้วยื่นเงินให้ท่าน

            “เขาให้เงินค่าอาหารเยอะมากเลยค่ะ อาหารแค่สองร้อยเจ็ดสิบแต่เขาให้มาตั้งหนึ่งพัน จะทอนเงินก็ไม่เอาบอกว่าเป็นทิป พวกมิจฉาชีพหรือเปล่าป้า” นึกกังวลจนคิ้วแทบขมวดเป็นปม ท่านเห็นอย่างนั้นก็อดจะเอ็นดูหล่อนไม่ได้

            “ไม่หรอก เขาคงรีบนั่นแหละ ไว้เขามารอบหน้าเราค่อยคืนก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็ทำกับข้าวให้เขาเยอะหน่อย”

            กลัวว่าจะจำอีกฝ่ายไม่ได้น่ะสิ...

            “ค่ะ”

            แต่เธอก็เก็บเงินเอาไว้แล้วไปบริการลูกค้าคนอื่น ไม่สังเกตว่ามีคนแอบมองตัวเองอยู่ในรถยนต์ซึ่งจอดหน้าร้าน ดวงตาคมมีน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคิดถึง

            คิดถึงเธอมากเหลือเกิน...