LOGIN“ข้าเองก็เชื่อนาง...” เสียงทุ้มทว่าแหบพร่า ดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายหนุ่มรูปงามผู้มีใบหน้าละม้ายมู่หรงฉางชิง ทว่าซูบซีดกว่าเล็กน้อย ปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มยามนี้ถูกองครักษ์เข็นเข้ามาด้วยรถเข็นไม้ช้าๆ
“ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ”
“ตามสบายเถิด น้องสี่มาที่นี่เพราะเรื่องสุขภาพของข้าใช่หรือไม่” ร่างบางพยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง ท่าทางของนางไม่เหมือนคนที่กำลังล้อเล่น
“เพคะ...”
“เช่นนั้นมั่นใจกี่ส่วนว่าจะได้ผล”
“หม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจ อย่างไรให้หมอหลวงตรวจดูโอสถเม็ดนี้ก่อนก็ได้ แต่หม่อมฉันขอรับรองด้วยชีวิตว่ามันจะต้องได้ผลไม่มากก็น้อย” หญิงสาวมองตรงไปยังองค์ชายใหญ่ด้วยดวงตากระจ่างใส และเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“เปิ่นไท่จื่อเองก็ขอรับรองด้วยชีวิต...”
ทุกคนในห้องโถงต่างหันมองไปยังจุดเดียว เมื่อชายหนุ่มสวมหน้ากากหยกรูปร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาภายในห้อง เซี่ยหรงเหยาไม่คิดว่าเขาจะตามนางมาที่นี่ ทั้งที่ทั้งสองพึ่งแยกจากกัน
แววตาคมกริบกวาดมองทุกคน ก่อนจะหยุดลงที่พี่ชายร่วมสายเลือดที่นั่งบนรถเข็น
“น้องรอง...”
“คารวะพี่ใหญ่” มู่หรงฉางชิงค้อมกายให้พี่ชายด้วยท่าทีสุภาพ
“ลมอันใดหอบน้องชายของข้ามาที่นี่” มู่หรงชิงยี่เอ่ยทักทายน้องชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายกลับมาเมืองหลวงในรอบสิบปี แต่กลับไม่ยอมมาเยี่ยมเยียนตนเอง แม้จะถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ยังคงแฝงความน้อยใจอยู่ในที
“ลมคิดถึง...” ชายหนุ่มตอบกลับเบาๆ พี่ชายผู้เจ็บป่วยตลอดชีวิต มองน้องชายด้วยดวงตาเบิกโพลง ไม่คิดว่าเทพสงครามผู้เย็นชาแห่งเป่ยหมิง จะมีคำพูดอ่อนโยนกับเขาได้
ทว่า...เมื่อมองตามสายตาของมู่หรงฉางชิง กลับพบว่า น้องชายของตนกำลังมองน้องภรรยาด้วยแววตาหวานหยด
“อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมไอของมู่หรงชิงยี่ดังขึ้นเบาๆ เรียกสติของรัชทายาทหนุ่มให้กลับคืนมา
“เลิกพูดจาที่ไม่สมกับเป็นเจ้าสักทีเถอะ พูดเรื่องจริงมา เหตุใดถึงได้มาเยือนที่นี่” ท่าทีหวงน้องภรรยาขององค์ชายใหญ่ ทำเซี่ยมู่หว่านอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เพราะทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ ไปมาหาสู่มิได้ขาด จึงมีความรู้สึกผูกพันกับเซี่ยหรงเหยาอย่างแรงกล้า ราวกับตนเองคือบิดามารดาของนาง
“เรามาเข้าเรื่องเดิมกันดีหรือไม่” พระชายาคนงามสงบศึกระหว่างพี่น้อง พลางเข็นรถของสวามีมายังจุดที่นั่งของเจ้าของเรือน
“โอสถเม็ดนี้ เป่าหนิงเป็นผู้ลำบากหามาได้ และก่อนจะส่งมาที่นี่ เราได้ให้หมอทหารฝีมือดีในตำหนักทดสอบดูแล้ว นี่เป็นโอสถแก้พิษร้อยชนิดของจริง” มู่หรงชิงยี่เหลือบมองน้องชายร่วมมารดา ดวงตาคมแฝงความสงสัย
“เหตุใดต้องทำเพื่อข้า...”
“ผิดแล้ว” มู่หรงฉางชิงตอบเสียงเรียบ
“คนที่ต้องการให้ท่านแข็งแรงคือนาง ส่วนเปิ่นไท่จื่อ...เพียงต้องการปลดภาระที่หนักอึ้งบนบ่าลงเท่านั้น” คำพูดนั้นทำบรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ
เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...ภาระที่ชายหนุ่มกล่าวถึงคือบัลลังก์มังกร และตำแหน่งรัชทายาทแห่งเป่ยหมิง
เป็นเรื่องจริงที่ในอีกสองปีข้างหน้า ชายหนุ่มตรงหน้าจะสละตำแหน่งรัชทายาท และเดินทางกลับไปยังแดนเหนือ กระทั่งก่อนสิ้นลมหายใจของนาง เซี่ยหรงเหยายังไม่เคยได้ยินข่าวว่าเขากลับมาเยือนที่นี่อีกเลย
มู่หรงชิงยี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับ เป็นพี่น้องกันมาหลายปี ย่อมรู้ดีถึงนิสัยรักอิสระของน้องชาย เขาไม่เคยยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาผูกมัด โดยเฉพาะบ่วงที่เรียกว่าบัลลังก์
ทว่าความรักต่อราษฎรในใจของชายหนุ่มนั้น กลับเต็มเปี่ยมยิ่งกว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์คนใดในเป่ยหมิง ดังนั้น...มู่หรงฉางชิงจึงทอดทิ้งแดนเหนืออันแร้นแค้นไม่ได้
“เช่นนั้น เรามาเริ่มกันเลยเถอะ” มู่หรงชิงยี่รับโอสถเม็ดนั้นใส่ปากโดยไม่ลังเล
เพียงครู่เดียว ทั่วร่างก็พลันร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น ทั้งเจ็ดทวารมีเลือดสีดำคล้ำไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
มู่หรงฉางชิงรีบพุ่งเข้าประคองพี่ชาย ที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เซี่ยมู่หว่านและเซี่ยหรงเหยากอดกันร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว
“พี่ใหญ่! ท่านต้องอดทน! หลังจากนี้ชีวิตที่เหลือของท่านจะได้ทำในสิ่งที่ต้องการ นึกถึงความรักที่ท่านมีต่อพี่สะใภ้ ท่านต้องอดทนให้ได้” เสียงกระซิบของมู่หรงฉางชิงดังข้างหูผู้เป็นพี่ชาย
น้ำเสียงนั้นทั้งหนักแน่นและอบอุ่นราวกับเป็นแรงยึดเหนี่ยวสุดท้ายของชีวิต คนที่ต่อสู้กับอาการเจ็บป่วยมายี่สิบกว่าปี ร่างกายไม่ต่างจากหม้อต้มยา เกือบจะปล่อยวางทุกสิ่งและจากไปอย่างสงบ
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของน้องชาย กำลังใจของมู่หรงชิงยี่ได้หวนกลับมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกัดฟันแน่น กอดน้องชายเพื่อระบายความเจ็บปวดที่แทบฉีกกระชากดวงวิญญาณ
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ความทรมานที่สามารถพรากชีวิตของเขาได้พลันมลายหายไป เหลือเพียงความโล่งสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เลือดสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นค่อยๆ หยุดไหล ใบหน้าที่เคยซีดขาวราวกระดาษ เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย
“พวกเจ้าพาองค์ชายใหญ่กลับห้อง ชำระกายและเปลี่ยนชุดใหม่ให้เขา” มู่หรงฉางชิงออกคำสั่งเสียงเรียบ
แม้ตนเองจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสกปรกไม่ต่างกัน แต่กลับไม่สนใจสิ่งใดนอกจากพี่ชายที่อยู่ตรงหน้า น้ำใจของมู่หรงฉางชิงในยามนั้น เซี่ยหรงเหยาจดจำไว้ในใจอย่างไม่มีวันลืม
“ท่านไม่รอให้องค์ชายใหญ่ได้สติกลับมาก่อนหรือ” ร่างบางรีบวิ่งตามชายหนุ่มออกมาที่ด้านหน้าจวน ร่างสูงหยุดยืนรอหญิงสาว ก่อนส่ายหน้าเบาๆ
“เปิ่นไท่จื่อและเขาต่างเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว บางเรื่องไม่จำเป็นต้องกล่าว อีกหน่อยเป่าหนิงก็จะรู้ว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดเพื่อใครกันแน่”
คำพูดนั้นแฝงความลึกซึ้งและอบอุ่นในคราเดียว ก่อนชายหนุ่มจะโน้มตัวลง กดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน แล้วผละจากไปในทันที
ร่างบางยืนนิ่ง มองตามแผ่นหลังชายหนุ่มจนลับสายตา แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนัก แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเขามิได้คิดร้าย อีกทั้งยามนี้ทั้งสองต่างเป็นคนรักลับๆ ของกันและกัน นางเชื่อว่าเขาจะไม่มีวันหลอกลวงตนเอง
ในเวลาต่อมา เซี่ยหรงเหยาได้สั่งให้ข้ารับใช้ไปแจ้งต่อมารดายังจวนตระกูลเซี่ย ว่านางจะขอพักกับพี่สาวที่จวนองค์ชายใหญ่ เพราะที่นั่นคือบ้านอีกหลังที่นางคุ้นเคย ตั้งแต่เล็ก นางเข้าออกที่นี่จนเคยชิน
เช้าตรู่ของอีกวัน มู่หรงฉางชิงได้มาเยือนตำหนักองค์ชายใหญ่อีกครั้ง เพื่อติดตามดูอาการ ยามนี้ชายหนุ่มที่เคยนั่งรถเข็นตลอดทั้งปี กลับสวมชุดองค์ชายเต็มยศ นั่งรับประทานอาหารเช้าพร้อมพระชายาและน้องสาว
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
ทางด้านจ้าวเค่อ แม้จะได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลวง แต่พระราชโองการจากฮ่องเต้ก็มีคำสั่งให้กักตัวอยู่ภายในจวนเป็นเวลาครึ่งปี เพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำลงไป...ส่วนชินอ๋องผู้เป็นบิดา ก็ถูกตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าเหล่าขุนนาง ที่สั่งสอนบุตรชายให้ดีมิได้เซี่ยหรงเหยาหลังได้รับเงินชดเชยห้าแสนตำลึง นางก็วา
บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านความทุกข์ยากมานาน ในที่สุดโชคชะตาก็เริ่มหันกลับมามอบความสงบสุขให้พวกนางอีกครั้งร่างบางหลับตาลงพร้อมเอ่ยในใจ ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้ข้าได้เกิดใหม่...ทำให้ได้พบผู้คนเหล่านี้อีกครั้งยามราตรีมาเยือน แสงจันทร์สาดลอดผ่านหน้าต่างกระทบพื้นห้อง
เมื่อเสียงแรกของกู่ฉินดังขึ้น ท่วงทำนองอ่อนโยนราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่เสียงนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ซึ่งสามารถทิ่มแทงหัวใจและความรู้สึกผู้ฟังได้ทุกคนว่านหนิงอวิ๋นนั่งที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ ข้างกายคือชายหนุ่มสองคน...ว่านอวิ๋นเซี่ยวและเซี่ยชิงสือ ที่ทำหน้าที่เป็นราชทูตจากเป่ยหมิง ทั้งสามนั่ง
“ซื่อจื่อ เหตุใดถึงมาเยือนยังเรือนของอนุได้เล่าเจ้าคะ” จ้าวเค่อก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองหญิงสาว“เจ้ามีส่วนรู้เห็นกับการหายตัวไปของเซี่ยหรงเหยาหรือไม่!” หลินซินหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดปาก แววตาแฝงความตกใจ“ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าน้อยไม่รู้เลยจริงๆ ไม่รู้ใครเป็นคนใส่ร้ายข้าเ







