Share

ใครคือคนที่นอนกับข้ากันแน่

Author: zuey
last update publish date: 2026-03-22 19:32:16

ทางด้านมู่หรงจ้าน หลังได้สติกลับมา คำถามแรกที่หลุดจากปากคือ ชื่อของเซี่ยหรงเหยา ทว่า...ข้ารับใช้ทุกคนกลับตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า นางมิได้มาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

คำยืนยันที่ตรงกันทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่งงัน ความทรงจำเลือนรางจากค่ำคืนก่อนแล่นกลับมาในหัว เช่นนั้นแล้ว...หญิงสาวที่อยู่กับเขาคือใคร

ความสงสัยผุดขึ้นใจ ชายหนุ่มสั่งองครักษ์ข้างกายไปสืบหา และในที่สุดก็ได้รู้ความจริงว่า...เป็นหลินเสวี่ยถงมาที่จวนในคืนนั้น ก่อนนางจะจากไปอย่างรีบร้อนในยามดึก

ทั่วร่างมู่หรงจ้านพลันชาวาบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีที่ตนมีความสัมพันธ์ด้วยจะเป็นหลินเสวี่ยถง

ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่า นางคือคู่รักวัยเด็กของเขา และสักวันหนึ่ง ทั้งคู่ย่อมต้องแต่งงานกัน แต่เหตุใดนางถึงต้องหนีไปเช่นนั้น

หลายวันผ่านไป มู่หรงจ้านยังคงครุ่นคิดอยู่เงียบๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้า เดินทางไปยังจวนเสนาบดีหลิน เพื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตนได้ก่อไว้ ทว่า...

“ท่านว่าอย่างไรนะ! นางจากไปแล้วอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มลุกพรวดพราดขึ้นพร้อมสีหน้าตกใจ

“เพคะ” ฮูหยินใหญ่หลินตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“นางบอกว่าตนไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่ออีกแล้ว หม่อมฉันห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ” คำพูดนั้นทำหัวใจของชายหนุ่มบีบรัดแน่น

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา ทั้งหมดเป็นเพราะความไม่ยั้งคิดของตน แต่หลินเสวี่ยถงกลับไม่ซัดทอด ไม่แม้แต่จะกล่าวโทษเขา ในอกของอ๋องหนุ่มอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด

ชายหนุ่มเริ่มหวั่นไหว และพึ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตนเองมัวแต่วิ่งตามเงาของเซี่ยหรงเหยาในจินตนาการ จนละเลยสตรีที่รักเขาด้วยหัวใจที่แท้จริง

“ช่างน่าตายนัก...” ชายหนุ่มกัดฟันแน่น

“ฮูหยินหลิน ท่านรู้หรือไม่ว่านางไปที่ใด”

“อารามชีเพคะ บนเขาเม่ยอวิ๋น” คำตอบนั้นทำมู่หรงจ้านถึงกับหน้าถอดสี

“ไม่ได้! นางจะบวชชีได้อย่างไร ในเมื่อนางรักเปิ่นหวางเพียงนั้น!” ร่างสูงพุ่งทะยานออกจากจวนอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้ฮูหยินใหญ่หลินยืนมองตามจนลับสายตา ก่อนที่มุมปากของนางจะค่อยๆ คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์

“เป็นอย่างที่ถงเอ๋อพูดจริงๆ ...องค์ชายผู้นี้ช่างซื่อตรงและง่ายต่อการคาดเดา” หญิงวัยกลางคนเดินกลับมานั่งยังที่ของตน ละเลียดชิมชาหอมกรุ่นช้าๆ รอคอยผลลัพธ์ที่บุตรสาววางเอาไว้

มู่หรงจ้านบัดนี้ เร่งร้อนควบม้าไปยังเขาเม่ยอวิ๋น เพียงครึ่งวันก็ถึงตีนเขาที่มีอารามชีตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บันไดหินหนึ่งร้อยขั้นทอดตัวยาวขึ้นไปยังยอดเขา ท่ามกลางสายหมอกบางเบา ที่ลอยคลอเคลียอยู่รอบๆ

“ถงเอ๋อ! รอก่อนนะ! ข้ามารับเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุม ก่อนใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงลานกว้างเบื้องหน้าอาราม เสียงสวดมนต์แผ่วเบาดังสะท้อนอยู่ในอากาศ พิธีปลงผมกำลังเริ่มขึ้น

และหลินเสวี่ยถงกำลังคุกเข่านิ่งอยู่กลางลาน ดวงหน้างามยามนี้ดูเรียบสงบ แต่ในแววตากลับแฝงความเศร้าโศก

ก่อนที่กรรไกรในมือแม่ชีเฒ่าจะสัมผัสเส้นผมของนาง ลมแรงวูบหนึ่งพลันพัดผ่าน กรรไกรในมือนั้นกระเด็นหลุดออกไปไกลหลายจั้ง

แรงฝ่ามือของมู่หรงจ้านยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในอากาศ

“หยุดนะ!” เสียงของชายหนุ่มดังก้องสะท้อนทั่วหุบเขา

“ถงเอ๋อ!...พี่ขอโทษ! พี่มารับเจ้าแล้ว!”

ทุกสายตาต่างหันมององค์ชายหนุ่มเป็นตาเดียว ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่กลางลานหินพร้อมดวงตาแดงก่ำ และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว หวาดกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป

“ท่านไปซะ! ข้าไม่ต้องการพบท่านอีก!” เสียงของหลินเสวี่ยถงสั่นเครือ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว นางยังคงคุกเข่านิ่งอยู่กลางลานพร้อมดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้

“ไม่ได้! เปิ่นหวางไม่อนุญาต!” มู่หรงจ้านตะโกนออกไปอย่างไม่ยินยอม

“หากใครในที่นี้กล้าปลงผมให้นาง เปิ่นหวางสัญญาจะทำลายที่นี่ให้สิ้นซาก!”

คำขู่ขององค์ชายทำให้เหล่าแม่ชีต่างถอยห่างอย่างหวาดกลัว ความเงียบพลันปกคลุมทั่วลานหิน เหลือเพียงเสียงลมที่สั่นระรัวพัดผ่านหุบเขา

“ทำไม!...ทำไมท่านต้องห้ามข้า!” หลินเสวี่ยถงตะโกนออกไปอย่างเหลืออด หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา

“ถงเอ๋อ เปิ่นหวางผิดไปแล้วจริงๆ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ หัวใจของข้ามันทนไม่ได้” หญิงสาวก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“คืนนั้น...ท่านเอาแต่ร่ำร้องหาเซี่ยหรงเหยา ท่านทำร้ายทั้งร่างกายและหัวใจของข้า ตอนนี้ยังต้องการสิ่งใดอีก หรือจะให้ข้ากลับไปดูพวกท่านรักกันอย่างนั้นหรือ!” หญิงสาวตะโกนเสียงดัง

“ไม่นะ! ถงเอ๋อ...ข้า”

“มู่หรงจ้าน กลับไปเถิด” น้ำเสียงของนางสั่นเทาเล็กน้อย

“ที่นี่ไม่มีหลินเสวี่ยถงอีกต่อไปแล้ว มีเพียงสตรีที่เจ็บปวดจากความรัก และยามนี้...นางกำลังจะปล่อยวางต่อทุกสิ่ง” หญิงสาวกลับไปคุกเข่าที่เดิม พร้อมพนมมือขึ้น หลับตาลงอย่างสงบ ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก

มู่หรงจ้านมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน ความมุ่งมั่นในแววตาของนางทำให้เขาหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มทรุดกายลงคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาว

“ถงเอ๋อ ข้ายอมแล้ว! ยอมแล้วทุกสิ่ง! ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด เปิ่นหวางยอมรับปาก กลับไปด้วยกันเถอะนะ” หลินเสวี่ยถงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นยังคงมีหยาดน้ำใสเอ่อคลอ

“ท่านพูดจริงหรือ” มู่หรงจ้านพยักหน้าช้าๆ

“จริงทุกถ้อยคำ”

“เช่นนั้น...ถ้าข้าขอให้ท่านไม่รับอนุชายาอื่นใดเข้าจวนอ๋อง ท่านจะทำได้หรือไม่” คำขอนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ

เพราะในประวัติศาสตร์เป่ยหมิง ยังไม่เคยมีเชื้อพระวงศ์คนใดที่เรือนหลังมีสตรีเพียงคนเดียว อีกทั้งเรื่องของเซี่ยหรงเหยา...ความลังเลวาบผ่านในดวงตา

แต่เมื่อเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้า ผู้ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา มู่หรงจ้านหลับตานิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“เปิ่นหวางรับปาก”

ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น หลินเสวี่ยถงพลันโผเข้ากอดเขาแน่น

“ข้ารู้...ข้ารู้ว่าท่านจะต้องรักข้ามากที่สุด”

เสียงสะอื้นของนางดังสะท้อนอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดผ่านยอดเขาเม่ยอวิ๋น ราวกับสวรรค์เองก็ยังมิอาจตัดสินว่า ความรักครั้งนี้...จุดสิ้นสุดอยู่ที่ใด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 7

    “ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 6

    หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 5

    ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 4

    ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 3

    ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ตอนพิเศษ 2

    ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   เจ้าจับตัวไป๋ไช่ไปใช่หรือไม่

    สัญชาตญาณเตือนให้ชายหนุ่มอย่าพึ่งเผยตัวตน จ้าวเค่อรีบถอยกลับอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับอีกสายหนึ่งหลบหนีออกจากบริเวณนั้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาเมืองเพื่อสืบข่าวสารเกี่ยวกับการศึกในครั้งนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวปะปนกันหากฝ่ายบิดาของเขาพ่ายแพ้จริง ตนเองในฐานะบุตรชายจะต้

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ก่อกบฏ

    ในขณะเดียวกัน...สถานการณ์ในราชสำนักได้เริ่มสั่นคลอน เพราะข่าวจากวังหลวงประกาศออกมาว่า ฮ่องเต้ทรงประชวนอย่างกะทันหัน ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหลจ้าวหนิงอวิ๋นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องพระบิดาทรงประชวน ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที รีบรุดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อดูพระอาการจนกระทั่งมาถึงตำหนักเทียน

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   จะต้องตามหาลูกของเราให้พบ

    “นางคลอดลูกแล้ว...ข้าต้องพบหน้านางให้ได้” เขาพึมพำกับตนเองราวกับคนเสียสติ ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม แม้จะรู้ว่าการฝ่าฝืนคำสั่งคือความผิดร้ายแรง แต่จ้าวเค่อก็ไม่อาจห้ามใจได้กลางดึกสงัด ชายหนุ่มสวมชุดดำปิดบังใบหน้า แอบปีนกำแพงออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังตำหนักรัชทายาท ที่มีแสงโคมไฟสลัวส่องอยู่ไก

  • เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม   ผิดที่เราไม่กำจัดมัน

    ทางด้านค่ายทหารของชินอ๋อง ที่เขาซ่องสุมไว้เพื่อเตรียมโค่นล้มราชบัลลังก์ ยามนี้กลับถูกรบกวนโดยผู้ไม่ทราบที่มาอยู่หลายครั้ง ทั้งเสบียงที่ถูกเผา ทั้งข่าวลับที่รั่วไหลสิ่งนั้นยิ่งทำให้ความหวาดระแวงของฮ่องเต้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อรัชทายาทได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ความไว้วางใจที่เคยมีต่อชินอ๋

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status