ไม่พอใจ

ทว่า...แม้ชายหนุ่มจะเหี้ยมโหดเพียงใด แต่องค์ฮ่องเต้กลับไม่เคยสั่งลงโทษต่อการกระทำที่ตามใจตนเองของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมู่หรงฉางชิงคือ คมมีด คือความหวาดกลัว ที่ฝังรากลึกในใจเหล่าขุนนางเป่ยหมิง

ยิ่งเขาโหดเหี้ยมเท่าใด ความจงรักภักดีของผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยิ่งมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น...

หลังเหตุวุ่นวายสงบลง และทุกอย่างกลับคืนสู่ความเรียบร้อย มู่หรงฉางชิงเดินนำสองสตรี พร้อมกับว่านอวิ๋นเซียวขึ้นไปยังห้องพิเศษชั้นสอง

ในเวลาเดียวกัน ตวนอ๋องที่อยู่ในห้องพิเศษอีกฝั่งหนึ่งก็มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยเช่นกัน ยิ่งเห็นองค์รัชทายาทปกป้องเซี่ยหรงเหยาเท่าใด ความอยากครอบครองในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เมื่อการประมูลเริ่มต้น เสียงเคาะไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะ มู่หรงฉางชิงที่กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ได้เหลือบมองหญิงสาวที่กำลังให้ความสนอกสนใจเวทีเบื้องล่าง พร้อมแววตาเป็นประกาย

“คุณหนูสี่เซี่ย เจ้ามีสิ่งใดในใจที่อยากได้หรือไม่” คำถามที่เหมือนจะเป็นเพียงคำถามผ่านๆ แต่สำหรับสืออีที่ติดตามชายหนุ่มมาเนิ่นนาน นั่นหมายความว่า...

ความสำคัญของหญิงสาวในใจนายของตน หนักแน่นดั่งขุนเขา เพราะคำถามเช่นนี้...แม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่เคยได้รับจากชายหนุ่มสักครั้ง

“ก็...มีบางอย่างที่อยากได้จริงๆ เพคะ เพียงแต่ยังมิได้นำออกมาประมูล”

“มันคือสิ่งใดรึ” คำถามที่สอง และน้ำเสียงขององค์รัชทายาทที่มีต่อหญิงสาว แฝงความสนใจอย่างเห็นได้ชัด จนเซี่ยชิงสือที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับนั่งไม่ติด

“เป่าหนิง น้องเล็งสิ่งใดเอาไว้ บอกมาพี่สามจะซื้อให้เอง”

“ท่านมีเงินหรือ วันก่อนยังขอหยิบยืมจากข้าอยู่เลย”

ร่างบางหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยล้อเลียนพี่ชาย คำพูดล้อเล่นของนาง ทำให้บรรยากาศภายในห้องพิเศษ ดูครึกครื้นขึ้นทันตา

“พี่ชิงสือ ท่านไม่มีเงินหรือ ข้ามีเงินเก็บอยู่สองสามพันตำลึง ท่านยืมข้าก่อนดีหรือไม่” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ทุกคนในห้องต่างหันมองนางเป็นตาเดียว

“น้องหก ถ้าเจ้ามีเงินเก็บมากมายขนาดนั้น ให้พี่ห้ายืมไม่ดีกว่าหรือ ให้เซี่ยชิงสือยืม...ข้าเกรงว่าจะไม่ได้คืน” ว่านอวิ๋นเซียวพูดพลางหัวเราะร่วน

“พูดอะไรของเจ้า! ข้าคือบุรุษอกสามศอก จะยืมเงินสตรีได้อย่างไร” เซี่ยชิงสือโต้กลับทันควัน

เสียงหัวเราะประสานพลันดังขึ้นทั่วห้อง ไม่บ่อยนัก...ที่จะได้เห็นชายหนุ่มทั้งสองแสดงท่าทีเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาเช่นนี้ ปกติแล้วต่างมักทำตัวเคร่งขรึม ราวกับขุนนางวัยกลางคน

เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองพี่ชาย ก่อนจะหันไปมองสหายรัก เห็นว่านหนิงอวิ๋นจ้องหน้าพี่ชายคนที่สามของตนแล้วอมยิ้ม ในหัวของนางพลันคาดเดาเรื่องราวบางอย่างขึ้นมาในใจ

“ท่านอ๋อง นั่นมิใช่เซี่ยหรงเหยาหรือเพคะ ท่าทางของนางดูสนิทสนมกับองค์รัชทายาทยิ่งนัก เมื่อก่อนตามติดท่านเพียงนั้น แต่พอองค์รัชทายาทกลับเมืองหลวง นางถึงกลับเปลี่ยนเป้าหมายตนเอง ช่างเป็นคน...” ที่ห้องพิเศษฝั่งตรงข้าม หลินเสวี่ยถงที่กำลังอิงแอบมู่หรงจ้าน เอ่ยขึ้นอย่างจงใจ

คำพูดของนางกำลังชักจูงชายหนุ่มเพื่อให้เห็นว่า เซี่ยหรงเหยาเป็นคนโลเลมักใหญ่ไฝ่สูง ต้องการปีนป่าย เป็นพระชายารัชทายาท แทนที่จะอยากเป็นหวางเฟยของเขา

แม้จะรู้ว่าชายหนุ่มเห็นภาพนั้นกับตาอยู่แล้ว แต่เมื่อมีโอกาสใส่ร้ายเพื่อทำลายคู่แข่งหัวใจ นางย่อมไม่ยอมปล่อยผ่าน

มู่หรงจ้านนั่งนิ่งราวกับหุ่นปั้น ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยังหน้าต่างฝั่งตรงข้ามที่มีม่านบางเบาปิดไว้ สายลมยามบ่ายพัดผ่านเบาๆ ทำให้ผ้าม่านเปิดออกเพียงครู่

แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอให้เขาได้เห็นภาพของหญิงสาวที่กำลังหัวเราะสดใส รอยยิ้มของนาง...หาใช่ท่าทีเสแสร้งยามอยู่ต่อหน้าตน หากแต่เป็นความอ่อนโยนที่เผยออกมาจากใจจริง

หลินเสวี่ยถงเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับมีเพลิงโทสะลุกไหม้อยู่ภายใน

นางเข้าใจผิด...คิดว่าความเงียบของชายหนุ่มคือความโกรธเกลียดที่มีต่อเซี่ยหรงเหยา จึงรีบเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

“วันก่อนหลังแข่งขันยิงธนู พวกเขาได้จัดงานเลี้ยงที่หอว่านเซียง ได้ยินว่าเป็นองค์รัชทายาทเป็นผู้ไปส่งด้วยตนเอง เพราะพวกเขาเมามายแทบไม่ได้สติ...”

แม้นางจะมิได้เอ่ยชื่อผู้ใด แต่มู่หรงจ้านก็รู้ได้ทันทีว่าหมายถึงใคร นิ้วมือทั้งสิบกำเข้าหาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยายามข่มกลั้นโทสะที่ค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้น

เบื้องล่าง...เสียงขานราคาจากเวทียังคงดังอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่มีสิ่งใดสามารถดึงความสนใจจากชายหนุ่มได้ ดวงตาคมยังคงจับจ้องหน้าต่างฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ละสายตา

ในอกของเขายามนี้ มีทั้งความโกรธ ความหึงหวง และความเจ็บปวดปะปนกันจนแทบระเบิดออกมา ทว่าภายนอกกลับยังคงนิ่งสงบ ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวเงียบๆ รอเวลาพัดถล่มทุกสิ่งให้พังพินาศในคราวเดียว

หลินเสวี่ยถงฉลาดพอจะรู้ว่าเมื่อใดควรหยุด เมื่อเห็นมู่หรงจ้านมีโทสะวาบผ่านในดวงตา ยามเมื่อมองไปยังเซี่ยหรงเหยา แผนการของนางก็ถือว่าสำเร็จสมบูรณ์ หญิงสาวจึงหันกลับไปให้ความสนใจยังเวทีประมูลเบื้องล่างแทน

ยามนี้สิ่งของล้ำค่ามากมายถูกนำออกมาประมูลทีละชิ้น เสียงขานราคาดังขึ้นต่อเนื่อง

จนกระทั่งผู้ดำเนินงานประกาศชื่อสิ่งของชิ้นต่อไป โอสถแก้พิษร้อยชนิด ยาเม็ดเดียวในใต้หล้าที่สามารถล้างพิษได้ทุกชนิด

ดวงตาของเซี่ยหรงเหยาพลันเปล่งประกาย นางจำได้ดี...ในชาติก่อน ตวนอ๋องคือผู้ที่ประมูลโอสถเม็ดนี้ไปในราคาสูงลิ่ว และสองปีต่อมา มันก็กลายเป็นหลักประกันสำคัญที่ทำให้เขาได้ขึ้นนั่งในตำแหน่งรัชทายาทอย่างมั่นคง

นางจะปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมไม่ได้ แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น ในใจก็ยังหวาดหวั่น เพราะรู้ดีว่ากำลังทรัพย์ของตน มิอาจเทียบกับตำหนักตวนอ๋องได้เลย

“เจ้าต้องการโอสถแก้พิษเม็ดนี้หรือ” เสียงทุ้มของมู่หรงฉางชิงดังขึ้นข้างหู ร่างบางที่กำลังจ้องเวทีเบื้องล่างพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

“สืออี จุดโคม” คำสั่งนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที

การจุดโคม หมายถึง ไม่ว่าผู้ใดจะให้ราคาสูงเพียงใด ผู้ที่จุดโคมจะเพิ่มราคาเป็นสองเท่า แตกต่างจากการจุดเทียน ที่หมายถึง การเหมาซื้อสินค้าทั้งหมด โดยไม่เปิดให้ใครแข่งประมูลอีก

เซี่ยหรงเหยาหันไปมองรัชทายาทหนุ่มด้วยสีหน้างุนงง เมื่อเห็นผู้ดำเนินงานหยุดการประมูลกลางคัน

“พระองค์ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเพคะ โอสถเม็ดนั้นคือสิ่งที่หม่อมฉันหมายตาไว้” ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เปิ่นไท่จื่อก็ต้องการโอสถเม็ดนี้เช่นกัน” เพียงคำพูดเดียวทำเอานางพูดไม่ออก

เงินเก็บทั้งชีวิตของนาง มีหรือจะสู้กับตำหนักรัชทายาทได้ ร่างบางถอนหายใจอย่างปลงตก แม้จะไม่พอใจต่อการกระทำของชายหนุ่มแต่อย่างน้อย...เขาได้ไปก็ดีกว่าปล่อยให้มู่หรงจ้านได้ไป

เอาไว้วันหน้า ค่อยหาทางขอซื้อจากเขาก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่า...โอสถเม็ดนี้นอกจากจะสามารถแก้พิษได้ทุกชนิด