ANMELDEN“องค์ชาย! ท่านทานยาแก้พิษเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” สืออีรีบประคองร่างสูงไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความกังวล
“เรา...ไม่เป็นไร เจ้าก็รู้ว่าร่างกายนี้ ต่อให้ถูกพิษที่ร้ายแรงยิ่งกว่านี้ ก็ไม่สามารถทำอันตรายได้” “แต่นั่นจะทำให้พระองค์ต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสนะพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น มู่หรงฉางชิงก็พลันทรุดลงกับพื้น กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาจากริมฝีปาก สืออีมองภาพนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว เขาอ่อนใจในความดื้อรั้นของนายเหนือหัว ไม่คิดเลยว่าองค์ชายผู้เย็นชาประดุจน้ำแข็ง จะยอมทนเจ็บปวดเพื่อความพอใจของสตรีนางหนึ่ง ในยามที่เลือดสีดำหยดลงบนพื้นหิน ดวงตาคมของชายหนุ่มยังคงมีเพียงภาพของเซี่ยหรงเหยา สตรีผู้ที่เขามิอาจลืมได้ แม้ในห้วงสุดท้ายของสติสัมปชัญญะ ทางด้านเซี่ยหรงเหยา หลังกลับถึงเรือนของตน ภายในใจยังคงรู้สึกร้อนรุ่มและไม่มั่นคง นางเดินวนไปมาภายในห้องอย่างกระสับกระส่าย ปากก็พึมพำบ่นไม่หยุดถึงการกระทำของมู่หรงฉางชิงในวันนี้ ในใจทั้งความขุ่นเคือง โมโห และความรู้สึกบางอย่างที่นางเองก็ไม่อาจอธิบายได้ “หึ! กล้ามาแย่งของที่ข้าหมายตาเอาไว้...” เสียงบ่นของนางแผ่วลงเมื่อความเหนื่อยล้าเริ่มเข้าครอบงำ ร่างบางเอนตัวลงบนเตียง หลับไปทั้งที่โทสะยังคุกรุ่นด้วยอารมณ์ที่ไม่อาจระงับ รุ่งอรุณของวันใหม่ แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาบางเบา หญิงสาวขยับกายเล็กน้อยพร้อมเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ และสิ่งที่เห็นในคราแรกกลับทำให้นางต้องชะงักงัน บนโต๊ะข้างหัวเตียง มีกล่องไม้เล็กๆ วางอยู่ กล่องใบนั้นทำจากไม้จันทน์หอมขัดเงาอย่างประณีต ข้างกันมีจดหมายฉบับหนึ่งวางแนบเอาไว้ หัวใจของเซี่ยหรงเหยาเต้นแรงอย่างประหลาด เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกระดาษแผ่นนั้น นางค่อยๆ เปิดผนึกออก ข้อความที่ปรากฏบนกระดาษถูกเขียนด้วยลายมือทรงพลัง เส้นหมึกคมชัดแต่แฝงความอ่อนโยน“เลิกขุ่นเคืองเปิ่นไท่จื่อได้แล้ว นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกสำหรับเจ้า” เพียงประโยคสั้นๆ กลับทำให้หัวใจของนางสั่นไหวอย่างไม่อาจห้ามได้ เซี่ยหรงเหยาวางจดหมายลง ก่อนจะเปิดกล่องไม้จันทน์หอมออกอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้ลอยออกมาแตะปลายจมูก ภายในกล่องคือยาลูกกลอนเม็ดเล็กสีดำสนิท เพียงแค่เห็น นางก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคืออะไร โอสถแก้พิษร้อยชนิด “เหตุใดเขาถึงได้มอบมันให้ข้า ทั้งที่เมื่อวาน...” เสียงของนางแผ่วเบา ราวกับพูดกับตนเอง ความสงสัยและความอบอุ่นบางอย่างผสมปนเปกันอยู่ในแววตา โดยที่นางไม่รู้เลยว่า...ในค่ำคืนเดียวกันนั้น มู่หรงฉางชิงต้องแลกกับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เพื่อมอบของขวัญชิ้นนี้ให้กับนาง หญิงสาวรีบอาบน้ำชำระกายแล้วออกจากจวนไปทันที เซี่ยชิงสือที่กำลังไปสำนักศึกษา มองน้องสาวที่มีท่าทีเร่งรีบด้วยสีหน้างุนงง “นางจะออกไปไหน” ร่างสูงหันไปถามบ่าวรับใช้ข้างกาย “ได้ยินสาวใช้ของคุณหนูสี่ สั่งคนขับรถม้าไปที่ตำหนักรัชทายาทขอรับ” ดวงตาคมพลันเบิกโพลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น “รีบตามไปเร็วเข้า” ครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าของเซี่ยหรงเหยาหยุดลงตรงหน้าตำหนักรัชทายาท เสียงล้อไม้บดกับพื้นหินดังแผ่วเบา ก่อนที่ม่านจะถูกเปิดออก หญิงสาวร่างบางก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทันทีที่สาวใช้ของของนางรายงานว่า คุณหนูสี่จากจวนเซี่ยโสวฝู่มาขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท เหล่าข้ารับใช้ต่างรีบเชิญนางเข้าไปด้านในโดยไม่รอคำสั่งอนุญาตจากเบื้องบน เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า...นางคือสตรีที่องค์รัชทายาททรงให้ความสนใจเป็นพิเศษ “นางเข้าไปแล้ว!” เสียงของเซี่ยชิงสือดังขึ้นจากภายในรถม้าที่พึ่งมาถึง ชายหนุ่มไม่ได้บุ่มบ่ามพุ่งเข้าไป หากแต่สั่งให้คนของตนจอดรออยู่ด้านนอก ดวงตาคมจับจ้องไปยังประตูตำหนักด้วยความกังวล องครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่รอบๆ มองชายหนุ่มด้วยสีหน้าขบขัน พวกเขาเข้าใจดีว่า...พี่ชายของคุณหนูสี่กำลังร้อนใจเพียงใด เพราะในสายตาของเขา น้องสาวกำลังจะกลายเป็น เนื้อเข้าปากเสือ อย่างแท้จริง ภายในตำหนัก สืออีรีบเข้าไปคุกเข่ารายงาน “คุณหนูสี่มาเยือนพ่ะย่ะค่ะ” มู่หรงฉางชิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอมชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนร่างสูงจะรีบพุ่งไปยังเตียงนอนทันที เพราะพิษที่ได้รับเมื่อคืนยังไม่สลายดี เลือดที่เสียไปมากทำให้ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มนอนลงบนเตียง แสร้งทำท่าหมดสติ ใบหน้าที่ยามปกติจะถูกปกปิดด้วยหน้ากากหยก บัดนี้กลับเผยให้เห็นเค้าหน้าคมคายไร้ที่ติ ราวกับองค์เทพที่ถูกสลักจากหยกขาว และไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ก็พลันดังขึ้นจากหน้าห้อง “ข้าขอเข้าพบองค์รัชทายาทได้หรือไม่” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ หลังเดินตามหญิงรับใช้มาหยุดอยู่ตรงหน้าสืออีที่ยืนเฝ้าด้านนอกห้อง องครักษ์หนุ่มแสร้งทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย คล้ายไม่กล้าเอ่ยกับนาง “เกิดอะไรขึ้นหรือ...หรือว่าองค์รัชทายาทไม่สะดวกพบข้า เช่นนั้นข้ากลับมาวันหลังก็ได้” หญิงสาวเอ่ยพร้อมทำท่าจะหันหลังจากไป “ปะ...เปล่าขอรับคุณหนูสี่ อย่าได้เข้าใจผิด ข้าว่าท่านเข้าไปดูด้วยตาตนเองดีกว่า!” สืออีรีบเอ่ยรั้งนางไว้ด้วยท่าทีลนลาน เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ บางคนถึงกับยกมือขึ้นตบหน้าผากตนเองเบาๆ เจ้าเด็กน้อยนี่เกือบทำเรื่องดีๆ ของนายเหนือหัวพังไม่เป็นท่า เซี่ยหรงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปภายในห้องอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก กลิ่นยาสมุนไพรจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ และเมื่อสายตาของนางทอดไปยังเตียงนอนเบื้องหน้า ภาพชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังนอนนิ่ง ทำให้นางถึงกับชะงักงัน ใบหน้าที่เคยถูกปิดบังด้วยหน้ากาก บัดนี้เผยออกมาอย่างชัดเจน เขาช่างหล่อเหลาจนแทบทำให้คนรู้สึกริษยา “เกิดอะไรขึ้นกับองค์รัชทายาทหรือ!” หญิงสาวรีบดึงสติกลับมา เมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง สืออีที่เดินตามเข้ามาในภายหลัง ก้มศีรษะลงเล็กน้อย “คือ...เมื่อคืน มีมือสังหารบุกเข้ามาในตำหนัก พวกมันต้องการเอาชีวิตองค์ชาย แม้พระองค์จะไม่ได้รับบาดเจ็บภายนอก แต่พวกมันกลับอาศัยจังหวะที่พวกเราเผลอ ซัดลูกดอกอาบยาพิษใส่พระองค์” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง “เช่นนั้นแล้ว...เหตุใดพระองค์ถึงได้ส่งสิ่งนี้มาให้ข้า!” ร่าบางชี้ไปยังกล่องไม้จันทน์หอมในมือ“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
สัญชาตญาณเตือนให้ชายหนุ่มอย่าพึ่งเผยตัวตน จ้าวเค่อรีบถอยกลับอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับอีกสายหนึ่งหลบหนีออกจากบริเวณนั้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาเมืองเพื่อสืบข่าวสารเกี่ยวกับการศึกในครั้งนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวปะปนกันหากฝ่ายบิดาของเขาพ่ายแพ้จริง ตนเองในฐานะบุตรชายจะต้
ในขณะเดียวกัน...สถานการณ์ในราชสำนักได้เริ่มสั่นคลอน เพราะข่าวจากวังหลวงประกาศออกมาว่า ฮ่องเต้ทรงประชวนอย่างกะทันหัน ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหลจ้าวหนิงอวิ๋นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องพระบิดาทรงประชวน ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที รีบรุดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อดูพระอาการจนกระทั่งมาถึงตำหนักเทียน
“นางคลอดลูกแล้ว...ข้าต้องพบหน้านางให้ได้” เขาพึมพำกับตนเองราวกับคนเสียสติ ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม แม้จะรู้ว่าการฝ่าฝืนคำสั่งคือความผิดร้ายแรง แต่จ้าวเค่อก็ไม่อาจห้ามใจได้กลางดึกสงัด ชายหนุ่มสวมชุดดำปิดบังใบหน้า แอบปีนกำแพงออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังตำหนักรัชทายาท ที่มีแสงโคมไฟสลัวส่องอยู่ไก
ทางด้านค่ายทหารของชินอ๋อง ที่เขาซ่องสุมไว้เพื่อเตรียมโค่นล้มราชบัลลังก์ ยามนี้กลับถูกรบกวนโดยผู้ไม่ทราบที่มาอยู่หลายครั้ง ทั้งเสบียงที่ถูกเผา ทั้งข่าวลับที่รั่วไหลสิ่งนั้นยิ่งทำให้ความหวาดระแวงของฮ่องเต้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อรัชทายาทได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ความไว้วางใจที่เคยมีต่อชินอ๋



![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



