โอสถช่วยชีวิต

“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร เราสองคนยังมิได้...” หญิงสาวรีบเอ่ยปฏิเสธด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“แต่งงาน...” ชายหนุ่มเอ่ยต่อท้ายประโยคด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“แม้ยังมิได้แต่งงาน แต่เปิ่นไท่จื่อถือว่าเป่าหนิงคือภรรยาแล้ว”

“ท่าน!...” ร่างบางก้มหน้าซุกกับซอกคอของชายหนุ่มอย่างเขินอาย และหลบสายตาเว้าวอนที่กำลังมองมาอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้ง

ทางด้านตวนอ๋อง หลังการหมั้นหมายของตนถูกเผยแพร่ออกไป ชายหนุ่มก็ยังคงเฝ้ารอให้เซี่ยหรงเหยามาอาละวาดที่จวนของตนอย่างเช่นที่นางเคยกระทำ

แต่ผ่านไปแล้วหลายวัน กลับไร้แม้เงาเคลื่อนผ่าน การแสดงออกของนางทำให้ชายหนุ่มโมโหยิ่งนัก ทั้งที่เมื่อก่อนคอยตามติดเขาไม่ต่างจากเงา แต่บัดนี้กลับแสดงท่าทีห่างเหินราวกับคนไม่รู้จักกัน

“ไปสืบมาว่าช่วงนี้นางทำอะไรอยู่” ชายหนุ่มหันไปสั่งองครักษ์ข้างกายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“พ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลงรีบทำตามคำสั่งนายเหนือหัวของตนทันที

ผ่านไปไม่ถึงชั่วยาม องครักษ์หนุ่มก็กลับมาพร้อมข่าวที่ทำให้โทสะของมู่หรงจ้านพลุ่งพล่าน

“เจ้าว่าอย่างไรนะ! นางไปตำหนักรัชทายาทอีกแล้ว และยังอยู่ที่นั่นทั้งวัน สารเลว! กล้าแย่งชิงสตรีกับเปิ่นหวางอย่างนั้นหรือ!”

ชายหนุ่มกวาดถ้วยชาลงจากโต๊ะด้วยความโกรธ เสียงแตกของเครื่องกระเบื้องสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ท่าทีของเขายามนี้ดูรุนแรงยิ่งกว่าปกติ

“ท่านอ๋อง โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ บางทีคุณหนูเซี่ยอาจมีธุระบางอย่าง จึงได้ไปที่ตำหนักองค์รัชทายาท” ชิงหลง องครักษ์คนสนิทรีบคุกเข่าลง กล่าวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ” มู่หรงจ้านหอบหายใจแรง ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ยังไม่มอดดับ

“กระหม่อมแน่ใจพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูเซี่ยพึ่งรู้จักองค์รัชทายาทได้เพียงไม่นาน มีเหตุผลใดที่ทำให้ทั้งสองต้องสนิทสนมกัน ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์” ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นออกจากกัน

“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า...ไปสืบมาว่าเซี่ยหรงเหยาต้องการอะไรจากพี่รองของข้า” น้ำเสียงชายหนุ่มกลับมาสุขุมดังเดิม

แต่ในแววตายังคงมีประกายแห่งความหึงหวงและความไม่พอใจหลงเหลืออยู่ และภายในใจยังคงหลอกตนเองว่า...ไม่ว่านางจะทำสิ่งใด สุดท้ายหัวใจของนางก็ยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เซี่ยหรงเหยาที่แอบมาเที่ยวเล่นอยู่กับมู่หรงฉางชิง ยามนี้กำลังนั่งรถม้ากลับจวน

อีกเพียงไม่นานก็จะถึงวันที่เหล่าเชื้อพระวงศ์ต้องเดินทางไปยังอุทยานหลวง สถานที่ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงราวห้าสิบลี้ ทุกปีก่อนหิมะตก ที่นั่นจะถูกใช้เป็นสถานที่ล่าสัตว์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนาง

องค์ชายใหญ่นับแต่ประสูติ ก็ร่างกายอ่อนแอมาตลอด จึงไม่เคยได้ไปเยือนที่นั่นสักครา แต่เซี่ยหรงเหยาคิดจะสร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคน วันนี้นางจึงให้คนขับรถม้าพาตนไปยังตำหนักองค์ชายใหญ่ แทนที่จะเป็นจวนตระกูลเซี่ย

“รบกวนท่านองครักษ์ ช่วยเรียนพระชายาฉินอ๋อง ว่าคุณหนูสี่เซี่ยมาเยือนโดยมิได้นัดหมาย เพราะมีเรื่องสำคัญต้องการสนทนา”

ไป๋ไช่ สาวใช้คนสนิทของหญิงสาว กล่าวกับองครักษ์ผู้เฝ้าประตูด้วยน้ำเสียงสุภาพ เพียงไม่นาน...แม่นมที่ติดตามพระชายาจากตระกูลเซี่ย ก็ออกมารับหน้า

“คุณหนูสี่ ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่หรือเจ้าคะ” หญิงชราค้อมกายให้เด็กสาวอายุน้อยกว่าหลายรอบด้วยท่าทีอ่อนโยน อนึ่ง...นางก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่เคยเลี้ยงเซี่ยหรงเหยามากับมือ

“แม่นมฟู่ ท่านสุภาพเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป่าเอ๋อแค่มาเยี่ยมพี่หญิงใหญ่เท่านั้น”

หญิงสาวรีบเข้าไปประคองแม่นมชรา น้ำเสียงของนางอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเคารพ นางก็เป็นเช่นนี้เสมอ มักแสดงความน่ารักและอ่อนโยนต่อคนในครอบครัว ซึ่งแตกต่างจากการแสดงออกยามเมื่ออยู่นอกจวน

“เช่นนั้นเราเข้าไปข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ พระชายาทรงรอคุณหนูอยู่ที่ห้องโถงใหญ่” ทั้งผู้ต้อนรับและผู้มาเยือนต่างก้าวเข้าสู่ประตูใหญ่พร้อมกัน ท่ามกลางสายลมหนาวต้นฤดูที่พัดผ่านอย่างแผ่วเบา

ด้านในห้องโถงใหญ่ เซี่ยหรงเหยาเมื่อได้พบหน้าพี่สาวเป็นครั้งแรกหลังเกิดใหม่ นางพลันรีบพุ่งเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายทันทีด้วยความคิดถึง ภาพในอดีตผุดขึ้นในห้วงความทรงจำเป็นฉากๆ

หลังองค์ชายใหญ่ ผู้ได้รับการแต่งตั้งเป็นฉินอ๋องสิ้นพระชนม์ พี่สาวของนางก็ผูกคอตายตามในเวลาไม่นาน เพราะความรักที่ทั้งสองมีต่อกันนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะอยู่โดยปราศจากอีกฝ่ายได้

และครั้งนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของผู้อื่น นางก็จะไม่ยอมให้พี่สาวและพี่เขยต้องพบจุดจบเช่นเดิมอีก ในเมื่อไม่มีใครยอมลงนรก เช่นนั้นนางเองก็จะเป็นผู้ลงนรกแทนทุกคนเอง

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเด็กหน้าเหม็นคนนี้กัน ไยทำตัวออดอ้อนราวกับเด็กน้อยที่ยังมิทันโต”

ว่ากันว่าพี่สาวคนโตก็ไม่ต่างจากมารดา เซี่ยมู่หว่านรักและเอ็นดูเซี่ยหรงเหยายิ่งกว่าน้องคนอื่นๆ อาจเพราะอายุห่างกันหลายปี และเป็นคนที่เฝ้ามองหญิงสาวเติบโตมากับตา จึงรักและห่วงใยราวกับลูกในไส้

“พี่หญิง ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” ร่างบางออดอ้อนพี่สาวราวกับเด็กน้อยสามขวบ

“เอาล่ะ เอาล่ะ ปักปิ่นแล้วแท้ๆ ยังทำตัวออดอ้อนเป็นเด็กเล็ก มาที่นี่เร่งด่วนเช่นนี้ คงมีเรื่องสำคัญใช่หรือไม่” ร่างบางถอยห่างจากพี่สาวคนโต ดวงตางามเปล่งประกายแน่วแน่ ยามเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะทำต่อจากนี้ไป

“ย่อมมีแน่นอนเจ้าค่ะ และเป็นเรื่องที่สำคัญต่อพี่หญิงมากด้วย” ท่าทีลับลมคมในของนาง ทำเซี่ยมู่หว่านมองน้องสาวด้วยความสงสัย เซี่ยหรงเหยาหันไปพยักหน้าให้ไป๋ไช่ สาวใช้คนสนิทให้นำกล่องไม้จันทน์หอมที่เตรียมมา ออกมามอบให้พี่สาว

“สิ่งนี้คือ...” เซี่ยมู่หว่านรับมาเปิดดู

“โอสถที่สามารถรักษาอาการถูกพิษได้ร้อยชนิด และยังสามารถฟื้นฟูร่างกายที่อ่อนแอให้กลับมาแข็งแรงดุจเดิมได้ในเวลาไม่นาน” คำพูดของน้องสาว ทำเซี่ยมู่หว่านตกใจจนเผลอขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าหมายความว่า...”

“เจ้าค่ะ...” ร่างบางพยักหน้า

“พี่เขยถูกวางยาพิษตั้งแต่เมื่อครั้งฮองเฮาทรงพระครรภ์ ที่เห็นว่าร่างกายอ่อนแอมิได้เกิดจากการคลอดก่อนกำหนด หากแต่เพราะถูกวางยาพิษต่างหาก”

คำพูดนั้นสามารถทำให้ตระกูลเซี่ยถูกตัดหัวได้ทั้งตระกูล เซี่ยมู่หว่านรีบเข้าไปปิดปากน้องสาวทันที

“พูดอะไรของเจ้ากัน! คิดว่ามีกี่หัวให้ตัด ถึงได้กล้าเอ่ยเช่นนี้!”

เซี่ยหรงเหยารีบแกะมือพี่สาวออก

“ข้าพูดความจริงนะเจ้าคะ โอสถเม็ดนี้มีเพียงเม็ดเดียวในโลก และมันสามารถช่วยชีวิตพี่เขยได้แน่นอน” แม้น้องสาวจะเคยทำตัวเหลวไหล แต่ก็ไม่เคยพูดโกหก ทว่า...เซี่ยมู่หว่านยังลังเลว่าจะเชื่อนางดีหรือไม่

“น้องพูดจริงหรือ เป่าหนิง” ร่างบางพยักหน้าจริงจัง

“ได้...พี่เชื่อน้อง แต่สำหรับพี่เขยของเจ้านั้น...”