LOGINShare
พระราชโองการสมรส
publish date:
2026-03-22 19:32:52ไม่กี่วันต่อมา ข่าวลือที่ตวนอ๋องขอพระราชทานพระราชโองการสมรสกับหลินเสวี่ยถงจากฮ่องเต้ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว รวมถึงสำนักศึกษา สถานที่รวมตัวของเหล่าบุตรหลานขุนนาง
วันนี้เซี่ยหรงเหยากลับมาเรียนที่สำนักศึกษาตามปกติ หลังจากหายหน้าไปหลายวัน ทว่าก้าวแรกยามเมื่อนางเดินเข้าสู่ลานกว้าง ก็ได้พบกับลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิงยืนรอ ราวกับตั้งใจมาดักรออยู่ก่อนหน้า
สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“เจ้าได้ยินหรือยัง วันก่อนตวนอ๋องเข้าวังหลวงขอพระราชทานสมรสกับฝ่าบาทเพื่อหลินเสวี่ยถง” ลู่หลานหลิงก้าวออกมาขวางทาง พลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
“น่าสงสารใครบางคนที่ต้องแห้งเหี่ยวลำพัง เพราะไม่มีใครต้องการ” ไป๋เสี่ยวอิงรีบกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ในแววตาของสตรีทั้งสองยามนี้ เต็มไปด้วยความสะใจ
ที่ทำเช่นนั้นเพราะพวกนางยังคงผูกใจเจ็บ เรื่องที่เคยถูกอาจารย์หวงสั่งลงโทษให้ล้างห้องน้ำ เมื่อเห็นเซี่ยหรงเหยาเพลี่ยงพล้ำ จึงคิดจะซ้ำเติมให้สาแก่ใจ
ทว่า...พวกนางหารู้ไม่ว่า ข่าวการแต่งงานของมู่หรงจ้านกลับทำให้เซี่ยหรงเหยารู้สึกสุขใจยิ่งกว่าสิ่งใด
เพราะหลังจากนี้...หากเขายังมาตามราวีนางไม่เลิก นางก็จะใช้พระราชโองการที่เขาขอจากฮ่องเต้เป็นเกราะกำบังเพื่อข่มขู่ ให้เขาไม่กล้าเข้าใกล้นางอีก
“เจ้าสองคนไม่ต้องกังวลว่าข้าจะแห้งเหี่ยวไม่มีใครสนใจ” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเรียบ
“แต่ควรกังวลเรื่องของตนเองจะดีกว่า ว่าควรทำตัวยังไง หากหลินเสวี่ยถงได้กลายเป็นพระชายาตวนอ๋อง นางจะยังญาติดีกับพวกเจ้าสองคนอยู่หรือไม่” สิ้นคำ ร่างบางพลันผลักสตรีทั้งสองออกจากเส้นทางเดินอย่างไม่ลังเล ก่อนจะก้าวผ่านไปอย่างสง่างาม
“นี่! เจ้า!”
ลู่หลานหลิงชี้นิ้วตามหลังอีกฝ่ายด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว พวกนางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ที่ตนทำอะไรเซี่ยหรงเหยาไม่ได้
ทางด้านว่านหนิงอวิ๋นเองก็ได้ข่าวแล้วเช่นเดียวกัน หญิงสาวรีบวิ่งกระหืดกระหอบมายังห้องเรียน ใบหน้างามยามนี้แดงระเรื่อจากการเร่งฝีเท้า ในใจเต็มด้วยความกังวล หวังเพียงว่าครานี้จะไม่ต้องเห็นสหายรักของตน ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่ผ่านมา
“เซี่ยเป่าหนิง! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” นางวางตำราในมือลงอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เซี่ยหรงเหยาที่กำลังก้มหน้าอ่านตำราอยู่ พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามทอประกายอบอุ่นและสงบนิ่ง เมื่อเห็นว่าสหายรักยังคงเดือดเนื้อร้อนใจแทนตนเอง ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของนางแม้แต่น้อย
“ไยต้องร้อนรนเช่นนั้น พวกเขาแต่งงานกันแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า” น้ำเสียงของหญิงสาวเรียบนิ่ง ทว่ามีแววอ่อนโยนแฝงอยู่ในที ว่าน หนิงอวิ๋นเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูของตน
“จะ...เจ้าทำใจได้จริงหรือ ไม่รู้สึกอะไรกับตวนอ๋องแล้วจริงๆ”
เซี่ยหรงเหยายิ้มบาง ไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายตรงๆ แต่แววตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างนั้น สงบเกินกว่าจะมีร่องรอยของความเศร้าหลงเหลืออยู่
“ข้าดีใจเหลือเกินสหายรัก ในที่สุดเจ้าก็ฉลาดเสียที!”
ว่านหนิงอวิ๋นพูดพลางยกมือทาบอก แสร้งทำท่าทางราวกับโล่งใจเป็นที่สุด ท่าทีเล่นใหญ่ของนางทำให้เซี่ยหรงเหยาหลุดหัวเราะออกมา ความอ่อนโยนในแววตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา
ไม่กี่วันต่อมา
หลังข่าวพระราชทานสมรสได้แพร่กระจายในหมู่ชนชั้นสูง ตวนอ๋องได้ส่งของหมั้นไปยังจวนเสนาบดีหลิน ความยาวของขบวนสินสอดทำให้สตรีหลายคนต่างพากันอิจฉา เพราะไม่บ่อยนักที่ครอบครัวขุนนางจะได้รับพระราชโองการพระราชทานสมรส อย่างบุตรีตระกูลหลิน
“พระราชโองการ!...ด้วยพระเมตตาแห่งใต้หล้า องค์จักรพรรดิทรงเห็นชอบในความจงรักภักดีและความสามารถของตวนอ๋อง ผู้ทรงปฏิบัติราชการด้วยความซื่อสัตย์และเปี่ยมด้วยคุณธรรม”
“อีกทั้ง บุตรีแห่งเสนาบดีหลิน ผู้มีความอ่อนโยน เรียบร้อย และเปี่ยมด้วยกิริยางดงาม สมควรครองคู่ บัดนี้...จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ตวนอ๋อง มู่หรงจ้าน อภิเษกสมรสกับคุณหนูหลินเสวี่ยถง แห่งจวนเสนาบดีหลิน เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตระกูล และเป็นแบบอย่างในรักอันมั่นคง...”
ขันทีเฒ่าเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย
“กำหนดการ ให้จัดพิธีอภิเษกขึ้นในวันที่สิบห้า เดือนหน้า ณ จวนตวนอ๋อง โดยให้ทุกฝ่ายเตรียมการตามพระราชประเพณี”
“พระราชโองการมีเพียงเท่านี้ คุณหนูหลิน จงรับพระราชโองการเถิด!” ขันทีจาง ข้ารัชใช้คนสนิทของฮ่องเต้ ทำหน้าที่เป็นคนนำขบวน และผู้อ่านพระราชโองการด้วยตนเอง
ที่ด้านหลังยังมีแม่นมข้างกายของหวังกุ้ยเฟย พระมารดาของมู่หรงจ้านติดตามมาด้วย ซึ่งมาทำหน้าที่ถ่ายทอดพระราชเสาวนีย์ เพื่อให้หลินเสวี่ยถงเข้าเฝ้าในวันถัดไปพร้อมตวนอ๋อง
เซี่ยหรงเหยาที่นั่งรถม้าผ่านขบวนสินสอด มองตามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชาติก่อนของนาง...แม้ฐานะตระกูลเซี่ยจะสูงศักดิ์กว่าตระกูลหลิน แต่นางกลับต้องนั่งเกี้ยวหลังเก่าซอมซ่อเข้าประตูข้าง
ไร้บิดามารดาหรือพี่น้องคอยหนุนหลัง ทั้งหมดนั้นเพราะความดื้อรั้นของนางที่มีต่อมู่หรงจ้าน จนทำให้ทุกคนในตระกูลเซี่ยต้องอับอาย บัดนี้นางรู้ผิดแล้ว และไม่คิดจะเหยียบย่างเข้าไปในที่แห่งนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง
“คิดสิ่งใดอยู่หรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังแผ่วเบาข้างใบหู ทำให้หญิงสาวที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อย ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเข้ามาในรถม้าของนางตั้งแต่เมื่อใด
“องค์รัชทายาท พระองค์มาทำอันใดที่นี่เพคะ” นางเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกใจ
“เปิ่นไท่จื่อเพียงแวะมาดูเรื่องสนุก”
“ที่นี่หรือ”
ร่างบางชี้ไปยังจวนเสนาบดีหลิน ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ
“ใช่...ที่นี่แหละ และมาดูด้วยว่า...เป่าหนิงของเปิ่นไท่จื่อจะยังรู้สึกเจ็บปวด ที่ตวนอ๋องแต่งงานกับสตรีอื่นหรือไม่” คำพูดของชายหนุ่มแม้จะฟังดูสบายๆ ทว่ากลับแฝงความน้อยใจบางเบาในน้ำเสียง
“จะเป็นไปได้อย่างไร ชาตินี้...ต่อให้ต้องอยู่เพียงลำพังตลอดชีวิต หม่อมฉันก็ไม่ยอมแต่งให้เขา” คำพูดยืนยันหนักแน่นของนาง ทำมู่หรงฉางชิงยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายอย่างพึงพอใจ
“มานี่สิ เปิ่นไท่จื่อมีบางอย่างอยากจะมอบให้กับเจ้า” หญิงสาวขยับเข้าใกล้ชายหนุ่ม ทว่าในตอนนั้นเอง มู่หรงฉางชิงพลันดึงร่างบางเข้าหาตน จากนั้นจับนางยกขึ้นให้นั่งบนตักแข็งแรง
“องค์รัชทายาท ที่นี่ในรถม้านะเพคะ”
หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นด้วยความตกใจ
“ก็ในรถม้าน่ะสิ แล้วเป่าหนิงคิดว่าเป็นที่ใด” ชายหนุ่มกดจมูกโด่งลงบนแก้มนุ่ม ทำหญิงสาวขนลุกชูชันไปทั้งกาย ใบหน้างามร้อนผ่าวแดงระเรื่อจนถึงปลายหู
“เปิ่นไท่จื่อชอบยามที่เป่าหนิงเขินอายยิ่งนัก” ชายหนุ่มเอื้อมมือทัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าหญิงสาวขึ้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะวางกุญแจดอกใหญ่ลงบนฝ่ามือเล็กของนาง
“นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ”
ร่างบางมองกุญแจในมือด้วยความสงสัย
“เดาดูสิ” เซี่ยหรงเหยายกกุญแจดอกนั้นขึ้นสำรวจ สุดท้ายก็ไม่เข้าใจความหมาย
“นี่คือกุญแจคลังสมบัติของเปิ่นไท่จื่อ รับรองว่ามีมากมายหลายเท่ายิ่งกว่าคลังส่วนตัวของตวนอ๋อง” นิ้วเรียวยาวลูบไล้หลังมือนุ่มนิ่มของนางแผ่วเบา
“และ...เมื่อใดที่เป่าหนิงต้องการ ก็สามารถใช้เงินทองทั้งหมดในคลังของเปิ่นไท่จื่อได้โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า” ชายหนุ่มกลาวโดยที่ไม่แม้แต่จะหยุดคิด
Latest chapter
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 7
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 6
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 5
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 4
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 3
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 2
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ตอนพิเศษ 1
ร่างสูงโปร่งแบกกวางตัวเขื่องเดินลงจากเขาราวกับไม่มีน้ำหนัก เลือดจากเหยื่อยังคงหยดลงเป็นจุดสีแดงเข้มตามทาง ใบหน้าที่มีรอยแผลยาวเป็นทางจากหว่างคิ้วลงมาที่ข้างใบหู ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัว แสงแดดยามบ่ายสาดส่องทำให้รอยแผลนั้นยิ่งชัดเจนชาวบ้านที่พบเห็นชายหนุ่มต่างรีบถอยห่าง เพราะรอยแผลเป็นทำให้พวกเขาต่างคา
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม บทส่งท้าย ครอบครัวอันสมบูรณ์
เสียงล้อรถม้าบดกับพื้นหินดังแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทิ้งไว้เพียงภาพของจักรพรรดินีและพระราชสวามีที่ยังคงยืนส่งอยู่หน้าประตูเมือง ภาพแห่งมิตรภาพ ความผูกพัน และคำอวยพรที่อบอุ่นเหนือสิ่งใดในโลกเมื่อขบวนรถม้าของตระกูลมู่หรงแล่นเข้าสู่ประตูเมืองหลวงแห่งแคว้นเจา ผู้คนต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดี เสียงกลองและขล
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ลูกน้อยของข้าเจ้ากลับมาแล้ว
“จ้าวเหลยขอรับ” ทันทีที่ชื่อของจ้าวเหลยหลุดออกจากปากเด็กน้อย เซี่ยหรงเหยาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างราวกับพึ่งเข้าใจบางสิ่ง“เด็กน้อย เข้ามาใกล้ๆ ให้ข้าดูหูของเจ้าได้หรือไม่” มู่หรงจ้านหันไปมองมู่หรงจื่ออิง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้หญิงงามตรงหน้าเซี่ยหรงเหยา
เกิดใหม่ทั้งที ไม่เอาแล้วสามีคนเดิม ม้าพยศ
แม้แต่มู่หรงฉางชิง ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความสามารถในการฝึกสัตว์ ยังต้องยอมรับว่ามันดื้อรั้นเกินไป แต่เพราะเซี่ยชิงสือเอ่ยปากขอร้องให้น้องเขยช่วยปราบพยศ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องทำตามคำขอ และท้ายที่สุด แม้แต่มู่หรงฉางชิงก็ยังไม่อาจทำให้มันยอมจำนนได้วันนี้...ที่มู่หรงจื่ออิงพาเด็กชายตัวเล็กมาที่ลานฝึกม้าด้
