เผยความในใจ

“นั่นเป็นความตั้งใจแรกที่องค์ชายต้องการทำเพื่อคุณหนูขอรับ” สืออียังคงแสร้งเล่นตามน้ำ

“แม้เขาต้องได้รับความทรมานจากพิษเช่นนั้นหรือ...” เซี่ยหรงเหยาพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตางามไหวระริก

“ช่างไม่รู้จักรักตนเองเอาเสียเลย” แม้จะเอ่ยอย่างไม่พอใจ แต่ในอกกลับอบอุ่นอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของนาง

ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มผู้แสร้งถูกพิษ กลับหลับตาฟังการสนทนาด้วยสีหน้าสบายอารมณ์ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจ มิได้มีท่าทีของผู้เจ็บป่วยเลยแม้แต่น้อย

“เช่นนั้นแล้ว...พิษในร่างขององค์รัชทายาทจะทำเช่นไร องครักษ์สืออี นำยาเม็ดนี้ให้พระองค์แก้พิษเถิด” เซี่ยหรงเหยาวางกล่องโอสถไม้จันทน์หอมไว้เบื้องหน้า สืออีรีบยกมือขึ้นห้าม

“ไม่ได้นะขอรับ! เรื่องนี้ข้าน้อยตัดสินใจเองมิได้ หากคุณหนูเซี่ยต้องการให้องค์ชายใช้โอสถเม็ดนี้ เช่นนั้นก็รอให้พระองค์ได้สติกลับมาก่อน แล้วค่อยหารืออีกครั้งจะดีกว่า”

“แล้วเมื่อใดองค์รัชทายาทจะฟื้นเล่า”

“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ อย่างไรคุณหนูก็รออีกสักหน่อย หากยังไม่ฟื้น ค่อยกลับไปดีหรือไม่” สืออีรีบโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ หญิงสาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบาๆ

“เช่นนั้นก็ได้”

“ดีขอรับ ข้าจะสั่งให้บ่าวนำของว่างมาให้ท่าน คุณหนูเซี่ยรอที่นี่สักครู่” สืออีรีบพุ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เหล่าองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

เพียงไม่นาน ข้ารับใช้ต่างก็ลำเลียงของว่างนานาชนิดมาวางเรียงรายตรงหน้าหญิงสาว ทั้งขนมอบ ผลไม้ และชาอุ่นหอมกรุ่น

“ตำหนักรัชทายาทช่างร่ำรวยเสียจริง เพียงของว่างสำหรับแขก ผู้มาเยือน ก็ทำมาหลากหลายเพียงนี้” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยพลางหยิบขนมชิ้นเล็กขึ้นมาชิม สีหน้าของนางดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เหล่าองครักษ์เงาที่เฝ้ามองอยู่ ได้แต่บ่นอุบในใจ

คุณหนู...มีเพียงท่านเท่านั้น ที่ทำให้คนขี้เหนียวอย่างองค์รัชทายาทยอมควักเงินในกระเป๋าได้ ในยามปกติ...มีแต่เขาที่คอยหาวิธีเอาเงินจากผู้อื่นเสียมากกว่า

เซี่ยหรงเหยาดื่มด่ำกับรสชาติหอมหวานของขนมตรงหน้าอย่างเชื่องช้า กลิ่นชาอุ่นลอยคลุ้งในอากาศ ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน เจ้าของตำหนักก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง

ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ร่างบางจึงลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้เตียงทีละก้าว ดวงตาคู่งามจับจ้องใบหน้าชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงหน้า

“ช่างเป็นบุรุษที่รูปงามยิ่งนัก...ในบรรดาเหล่าพี่น้องของพระองค์ ท่านหล่อเหลาที่สุดรู้หรือไม่”

ปลายนิ้วเรียวเอื้อมเข้าหาชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว นางลูบไล้แนวสันกรามที่ราวกับถูกสลักจากหยกเย็น ความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดขึ้นในอกโดยไม่ทันตั้งตัว

แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มก็พลันเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แววตาเยือกเย็นฉายประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเซี่ยหรงเหยาแทบหยุดเต้น

“เอ๊ะ!...”

หญิงสาวอุทานเบาๆ พร้อมกับรีบก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

ทว่าความเร่งรีบทำให้เหยียบชายกระโปรงของตนจนเสียหลัก ร่างบางล้มไปด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ทับเข้ากับร่างของมู่หรงฉางชิงเต็มแรง

ริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันโดยบังเอิญ ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องในชั่วขณะ ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

แขนแข็งแรงที่เคยวางนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มพลันขยับขึ้น ตวัดโอบรัดรอบเอวบางไว้แน่นพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง ร่างสูงขยับเล็กน้อยเพื่อประคองนางเอาไว้ ลมหายใจของทั้งคู่สัมผัสกันในระยะใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง

ระหว่างที่หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มพลันดังขึ้นแผ่วเบาใกล้ใบหู

“เจ้าอาศัยโอกาสที่เปิ่นไท่จื่อบาดเจ็บ คิดจะลวนลามถึงบนเตียงเชียวหรือ...คุณหนูสี่เซี่ย” น้ำเสียงนั้นทั้งเย้าหยอก ทั้งอบอุ่น ทำใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นในทันที

“ขออภัยเพคะ!” ร่างบางลนลานลุกขึ้น ทว่าแข้งขากลับอ่อนแรง ทำให้ล้มลงบนตักของมู่หรงฉางชิงอีกครั้ง

“เปิ่นไท่จื่อไม่เคยรู้เลยว่า คุณหนูสี่เซี่ยจะใจกล้าเพียงนี้”

เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู

ร่างบางในอ้อมแขนสั่นสะท้านเล็กน้อย สองชาติที่ได้เกิดมา เป็นครั้งแรกที่ถูกเกี้ยวพาเช่นนี้ เพียงได้อยู่ในอ้อมแขนบุรุษเพียงครู่ ร่างกายกลับร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก

“มะ...ไม่ใช่นะเพคะ เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น” นางรีบเอ่ยปฏิเสธเสียงสั่น

“อย่างนั้นหรือ แล้วบุตรสาวขุนนางใหญ่แห่งเป่ยหมิง มาทำอันใดในห้องนอนของบุรุษกัน” คำถามนั้นทำหญิงสาวพูดไม่ออก ร่างบางก้มหน้างุด เอ่ยตอบเสียงเบา

“หม่อมฉัน...นำโอสถแก้พิษมาคืนพระองค์” นางพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่กลับถูกแรงที่มากกว่ารั้งเอาไว้

“สิ่งใดที่เปิ่นไท่จื่อให้ไปแล้ว ก็ไม่คิดรับกลับคืน”

“แต่ยามนี้ร่างกายของพระองค์ทรงต้องพิษ”

“เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ในใต้หล้านี้ ยังไม่มีพิษใดที่ทำอันตรายเปิ่นไท่จื่อให้ถึงแก่ชีวิตได้” คำพูดกำกวมของชายหนุ่ม ทำเซี่ยหรงเหยางุนงง

“เช่นนั้นแล้ว...หม่อมฉันขอถามสักอย่างจากพระองค์ได้ไหม”

มู่หรงฉางชิงพยักหน้าเล็กน้อย เซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนขยับกายด้วยความอึดอัด เพราะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่แข็งขืน กำลังทิ่มตำด้านหลังของนาง

เสียงทุ้มต่ำพลันเอ่ยเตือนเบาๆ

“อย่าขยับ...ไม่อย่างนั้น เปิ่นไท่จื่อไม่รับประกันว่าเจ้าจะได้กลับออกไปอย่างเช่นปกติ” ร่างบางชะงักทันที ใบหน้างามแดงซ่านจนถึงปลายหู นางมิใช่คนใสซื่อเพียงนั้น จะไม่รู้เชียวหรือว่าเขาหมายถึงสิ่งใด

“แล้ว...ทำไมท่านต้องมอบโอสถเม็ดนี้ให้หม่อมฉัน” ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกันจนลมหายใจอุ่นรินรดแก้มอีกฝ่าย มู่หรงฉางชิงสบตาหญิงสาวนิ่ง ก่อนเอ่ยตอบช้าๆ

“เพราะอยากให้...ไม่มีเหตุผลใด ในใต้หล้านี้ หากเจ้าต้องการสิ่งใด เปิ่นไท่จื่อพร้อมจะมอบให้”

คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางใจของนางอย่างแรง ทั้งที่เคยสัญญากับตนเองว่าจะไม่หวั่นไหวต่อชายใดอีก แต่สุดท้ายกลับต้องผิดคำพูดของตน

“ทำไมหรือเพคะ สตรีงามในใต้หล้าล้วนมีมากมาย เหตุใดต้องเป็นหม่อมฉัน” มู่หรงฉางชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วชี้ชี้ไปยังหน้าอกของตนเอง

“เปิ่นไท่จื่อเองก็ไม่รู้เช่นกัน รู้เพียงว่าในนี้...มันร่ำร้องว่าต้องเป็นเจ้าเท่านั้น...เป่าหนิง” ชื่อเล่นของหญิงสาวดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ

เซี่ยหรงเหยาชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มยกนิ้วขึ้นเกลี่ยหยาดน้ำตาที่กำลังหลั่งรินอาบแก้ม