มือสังหาร

“ไม่ใช่แค่เจ้า ข้าเองก็เย็นต้นคอไม่ต่างกัน” สองพ่อลูกพูดคุยเสียงเบา ความรู้สึกในตอนนี้...คล้ายตัวกับหัวกำลังไม่สามัคคี ต้องการแยกจากกัน

มู่หรงฉางชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ขอตอบตามตรง เปิ่นไม่จื่อไม่มีความสนใจต่อบัลลังก์”

คำตอบนั้นทำให้เซี่ยหรงเหยาที่นั่งอยู่ด้านข้าง แอบยกยิ้มบางเบา นางคาดเดาไว้แล้วว่า เขาจะต้องตอบเช่นนี้

ชายชราลูบเคราขาวพลางพยักหน้าเบาๆ

“เช่นนั้น...เจ้าเล่า สนใจหรือไม่” คำถามนั้นตกลงบนหัวของมู่หรงชิงยี่ เซี่ยมู่หว่านได้ยินถึงกับสะดุ้งตกใจ

“ท่านปู่ ไยถามเช่นนี้เล่าเจ้าคะ คนที่เป็นรัชทายาทในตอนนี้คือน้องรอง อีกอย่าง...ฝ่าบาทก็ยังทรงแข็งแรง...ยังสามารถนั่งบนบัลลังก์ได้อีกหลายปีเจ้าค่ะ”

หญิงสาวเหลือบมองน้องสามีที่อาจกลายเป็นน้องเขยในอนาคตของตน สีหน้าของมู่หรงฉางชิงยังคงเรียบเฉย แต่ในแววตากลับมีแววขบขันวาบผ่าน

“ไยต้องตกใจ” ชายชรากล่าวเสียงเรียบ

“ทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกันมิใช่หรือ” คำว่าครอบครัวเดียวกัน ทำให้มู่หรงฉางชิงแอบยกยิ้มมุมปาก ร่างบางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รีบใช้เท้าเตะเขาเบาๆ เพื่อเตือนให้ชายหนุ่มรีบเก็บสีหน้า

ชายชราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกล่าวต่อ

“ที่ข้าถาม มิใช่เพราะข้าอยากรู้ความคิดของพวกเจ้าพี่น้อง แต่เป็นเพราะบิดาของพวกเจ้าต้องการรู้”

“ฝ่าบาทหรือขอรับ” บิดาของเซี่ยหรงเหยาอุทานเสียงดัง ชายชราพยักหน้า

“ที่องค์ฮ่องเต้ยังไม่ลงจากบัลลังก์ นั่นก็เพราะ...พวกเจ้าพี่น้องคนหนึ่งไม่สนใจราชกิจ อีกคนป่วยกระเสาะกระแสะ บัลลังก์นี้...หากต้องให้ใครนั่ง แต่จะต้องมิใช่บุตรชายของหวังกุ้ยหลาน”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องถึงกับนิ่งงัน หวังกุ้ยหลานที่โสวฝู่ผู้เฒ่าเอ่ยถึง ย่อมต้องเป็นหวังกุ้ยเฟย พระมารดาของมู่หรงจ้าน สตรีผู้มีอำนาจและอิทธิพลในวังหลัง

ครอบครัวของนางหยั่งรากลึกในราชสำนักมาหลายชั่วอายุคน และความทะเยอทะยานของนางก็เป็นที่รู้กันดี

คำพูดของโสวฝู่ชรา ทำบรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง ท่ามกลางความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ...

หลังพูดคุยจนดึกดื่น แสงตะเกียงในเรือนใหญ่ของตระกูลเซี่ยค่อยๆ มอดดับลง มู่หรงฉางชิงลุกขึ้นคำนับลาผู้เฒ่าและผู้ใหญ่ในเรือน ก่อนออกเดินทางกลับตำหนักของตน

แม้เรื่องการคบหาของเขาและเซี่ยหรงเหยาจะผ่านพ้นไปด้วยดี แต่เรื่องราวระหว่างพี่น้องยังคงมีหลายสิ่งที่ต้องสะสาง

เซี่ยมู่หว่านเลือกจะพักอยู่ต่อที่จวนตระกูลเซี่ยเพื่ออยู่เป็นเพื่อนมารดา ส่วนมู่หรงชิงยี่กลับยังมีเรื่องต้องการสนทนากับน้องชาย จึงนั่งรถม้ากลับตำหนักรัชทายาทด้วยกัน

ค่ำคืนอันหนาวเย็นจากหิมะที่กำลังโปรยปราย ลมเหนือพัดแรงจนผ้าม่านรถม้าโบกสะบัด เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์เลือนรางส่องลอดลงมารำไร

“น้องรอง” มู่หรงชิงยี่เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบมานาน

“เจ้าคิดจะวางมือจริงๆ หรือ” มู่หรงฉางชิงเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง คล้ายมิได้มีจุดสนใจที่จริงจัง

“เป็นเรื่องจริง แม้ทุกคนจะสรรเสริญว่าเราเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจ แต่เรื่องการบริหารบ้านเมือง...ไม่รู้เลยสักนิด อีกทั้ง...หากต้องขึ้นนั่งบนบัลลังก์ ย่อมต้องมีเรื่องการแต่งงานเพื่อคานอำนาจจากเหล่าขุนนางเข้ามาเกี่ยวพัน เปิ่นไท่จื่อมิอาจตัดใจปล่อยให้เป่าหนิงต้องเจ็บช้ำ”

คำพูดของน้องชายทำชายหนุ่มเข้าใจทันที และมั่นใจว่าในใจของมู่หรงฉางชิงมีเซี่ยหรงเหยาอยู่เต็มหัวใจ

“ได้ยินเจ้านึกถึงเจ้าสี่มาเป็นอันดับแรกพี่ก็วางใจ จำเอาไว้ แม้เจ้าสี่จะมิใช่สายเลือดเดียวกันกับข้า แต่นางก็ไม่ต่างจากน้องสาวแท้ๆ หากเจ้าทำนางเจ็บช้ำ ข้ารับรองจะทวงนางคืนมา และหาชายหนุ่มหล่อเหลา เพื่อให้นางบรรเทาความเสียใจแทนเจ้า”

“ไม่มีทางมีวันนั้นแน่...” มู่หรงฉางชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ

ในระหว่างที่พี่น้องพูดคุยเสียงเบาภายในรถม้า เสียงหวีดของลูกธนูก็พลันดังขึ้นจากความมืด

“ฟิ้ววว! ฉึก!” ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเฉียดใบหน้าทั้งสองไปเพียงคืบ ทะลุออกด้านนอกหน้าต่าง ก่อนจะปักเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทาง

“ระวัง!”

องครักษ์ด้านนอกตะโกนลั่น ทันใดนั้น...เสียงม้าร้องและเสียงเหล็กกระทบกันพลันดังระงมทั่วบริเวณ เงาดำหลายสิบร่าง พุ่งทะยานออกมาจากสองข้างทางราวกับปีศาจในยามราตรี

บริเวณนี้เป็นจุดรกร้าง ไร้บ้านเรือนผู้คน จึงเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในการซุ่มโจมตี

เหล่าคนชุดดำสวมผ้าปิดหน้า ถือดาบยาวในมือชี้มายังรถม้า มู่หรงฉางชิงผลักบานประตูเปิดออก ร่างสูงกระโดดลงสู่พื้นหิมะอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงจันทร์วาววับ

“ปกป้ององค์ชายใหญ่!” ร่างสูงตะโกนลั่น

เสียงดาบปะทะกันดัง เคร้ง! เคร้ง! ไปทั่วบริเวณ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นบนพื้นขาวโพลนของหิมะ

มู่หรงชิงยี่ถูกองครักษ์สองนายคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่จำนวนศัตรูมีมากเกินไป พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วและเป็นระเบียบราวกับได้รับการฝึกมาอย่างดี

มู่หรงฉางชิงคว้าดาบจากมือศัตรูที่พุ่งเข้ามา ฟันสวนกลับอย่างแม่นยำ ดาบในมือของชายหนุ่มเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับสายลม และเฉียบคมในทุกจังหวะ

“พวกมันไม่ใช่มือสังหารธรรมดา” ร่างสูงกล่าวเสียงต่ำ

“แต่เป็นมือสังหารจากแคว้นเจา!”

คำพูดนั้นทำมู่หรงชิงยี่ชะงักงัน

แคว้นเจา คือแคว้นเล็กๆ ที่อยู่กลางทะเล ข่าวลือที่ได้ยินมาคือฝึกฝนนักฆ่าฝีมือดี รวมถึงองครักษ์เงาส่งไปขายยังต่างแคว้น และยังมีขุมอำนาจจากหลายฝ่ายที่พัวพัน จึงไม่มีแคว้นใหญ่แคว้นใด กล้าตีเอาเกาะนี้มาเป็นของตน

ในตอนนั้นเอง เสียงระเบิดพลันดังขึ้น

“ตูม!”

ด้านหลังรถม้าถูกเพลิงลุกไหม้ทันที แสงไฟจากกองเพลิงสะท้อนบนหิมะราวกับเปลวเพลิงจากนรก มู่หรงฉางชิงหันกลับไปมอง ด้วยดวงตาแข็งกร้าว

“พี่ใหญ่ ท่านรีบไปก่อนเถิด เราจะถ่วงเวลาเอาไว้เอง!” ชายหนุ่มฟันเชือกที่พันธนาการม้าสองตัวจนขาดสะบั้นจากตัวรถม้า ที่กำลังถูกพระเพลิงกลืนกิน

“ไม่! ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้เบื้องหลัง!” ร่างสูงรั้งแขนน้องชาย

“ฟังนะ...ท่านต้องไปจากที่นี่! เปิ่นไท่จื่อจะได้หมดกังวล!”

มู่หรงฉางชิงรู้ดีว่าร่างกายของพี่ชายแม้จะหายจากอาการป่วย แต่ก็ยังไม่แข็งแรงดี อีกทั้งเขายังไม่มีวรยุทธเหมือนตน อยู่ที่นี่ก็รังแต่จะทำให้เขาพะวง

แต่ยังไม่ทันที่การสนทนาของทั้งสองจะจบลง เงาดำอีกกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นท่ามกลางรัตติกาล หิมะที่เคยขาวโพลนเริ่มถูกย้อมด้วยสีแดงเข้มของโลหิต...

เมื่อเห็นจำนวนมือสังหารเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มู่หรงชิงยี่ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า สถานการณ์นี้...หากตนยังอยู่ต่อ คงกลายเป็นตัวถ่วงให้น้องชายเป็นแน่

“ดะ...ได้! น้องรอง เจ้าต้องรักษาตัวเองให้ดี พี่ใหญ่จะไปตามคนมาช่วย!” ชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างรวดเร็ว ม้าอีกสองตัวมีองครักษ์ขี่ตามเพื่อคอยคุ้มกัน

สองพี่น้องสบตากันอย่างแน่วแน่ ก่อนที่เสียงเกือกม้าจะดังก้องหายไปในความมืดมิด

เมื่อร่างขององค์ชายใหญ่หายลับไปจากสายตา มู่หรงฉางชิงหันกลับมายังเหล่ามือสังหารตรงหน้า ใบหน้าที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น

“เอาล่ะ...เรามาเริ่มยกสองกันเถอะ”