LOGIN“น้องเสียใจหรือไม่” เซี่ยมู่หว่านเอ่ยหยั่งเชิง
“เสียใจเรื่องอะไรหรือ ลูกก็ลูกของนาง เกี่ยวอันใดกับข้า หากรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ ก็ไม่ควรมาร่วมการเดินทางตั้งแต่แรก สงสารก็แต่เด็ก ยังไม่ทันลืมตาดูโลกก็ต้องมาจากไปเพราะมีแม่ไร้หัวคิด”
คำพูดของน้องสาวทำเซี่ยมู่หว่านนิ่งไปชั่วครู่ นางมองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น และมีเหตุมีผลมากกว่าในอดีต สายตาของหญิงสาวเลื่อนลงมาที่หน้าท้องแบนราบของตน
ความว่างเปล่าทำให้นางรู้สึกหนักหน่วงในใจ สามีของนางเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ ทั้งปี จนไม่สามารถมีทายาทได้ บางครั้ง...นางก็อดคิดไม่ได้ว่า ชะตาของตนคงไม่อาจสมหวังดั่งเช่นหญิงอื่น
“ท่านพี่...” เซี่ยหรงเหยาเอื้อมมือไปจับมือพี่สาวมากุมไว้
“ข้าเชื่อว่าอีกไม่นาน ท่านเองก็จะสมหวังเช่นเดียวกัน”
น้ำเสียงอ่อนโยนของน้องสาว และแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ความหวังที่ส่งต่อให้ตนเอง ทำเซี่ยมู่หว่านน้ำตารื้น นางสวมกอดเด็กน้อยในวันวานที่เติบโตขึ้นแล้วของตน เพื่อเติมเต็มกำลังใจจากนาง
มู่หรงจ้านหลังกลับจากการล่า ยังไม่ทันได้พักหายใจ ข้ารับใช้คนสนิทก็รีบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง! คุณหนูหลิน...คุณหนูหลิน! เกิดอุบัติเหตุพ่ะย่ะค่ะ นางตกจากหลังม้า อีกทั้ง...ยังเสียเด็กในครรภ์ไป”
ข้ารับใช้กล่าวเสียงเบาในตอนท้าย ได้ยินเพียงเท่านั้น มู่หรงจ้านถึงกับหน้าถอดสี หัวใจทั้งดวงหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“เจ้า...ว่านางเป็นอันใดนะ!”
“นาง...” ชายหนุ่มไม่รอฟังรายงานต่อ รีบพุ่งออกจากกระโจมตรงไปยังที่พักของหลินเสวี่ยถงอย่างบ้าคลั่ง
“ถงเอ๋อ! ถงเอ๋อ!” น้ำเสียงชายหนุ่มแหบพร่า เมื่อเห็นหญิงสาวนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด มืออันสั่นเทาของเขาจับมือของนางเอาไว้แน่น
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า! แล้ว...ลูกของเรา...ลูกของเรา...” ชายหนุ่มมองไปยังหน้าท้องแบนราบของอีกฝ่าย ในใจภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่ได้ยินมาเลย
ไม่นานนัก หลินเสวี่ยถงก็เริ่มขยับเปลือกตา นางลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อเห็นว่ามู่หรงจ้านนั่งอยู่ข้างเตียง มองมายังตนด้วยสายตาเป็นกังวล
“ฮื่อออ...ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง! ท่านต้องแก้แค้นให้ลูกของเรานะเพคะ! ลูกของเราจากไปแล้ว” หญิงสาวพยายามจะลุกขึ้นด้วยท่าทีอ่อนแรง แต่มู่หรงจ้านรีบโอบร่างนางเอาไว้แน่น
“ถงเอ๋อ! น้องใจเย็นๆ ก่อน บอกพี่มา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
น้ำเสียงชายหนุ่มอ่อนโยนลง เมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาวในอ้อมแขน มือที่โอบร่างบางลูบแผ่นหลังเบาๆ เพื่อปลอบโยน กระทั่งเสียงสะอื้นค่อยๆ แผ่วลง
“บอกพี่ได้หรือไม่ เหตุใดน้องถึงพูดเช่นนั้น”
ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลินเสวี่ยถงก้มหน้าหลบสายตา แสร้งทำสีหน้าเศร้าโศก แต่ภายในใจกลับกำลังคิดคำนวน
หากลูกของนางต้องตายเพราะอุบัติเหตุ เช่นนั้นนางก็จะไม่ยอมให้เขาตายเปล่า ต้องมีใครสักคนออกมารับผิดชอบ และคนคนนั้นจะต้องเป็น เซี่ยหรงเหยา
“ท่านอ๋อง...เป็นนางเพคะ! เป็นเซี่ยหรงเหยา! เป็นนางที่ทำร้ายลูกของเรา” น้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้นอย่างเจ็บแค้น
“นางริษยาที่ท่านเลือกแต่งงานกับถงเอ๋อ จึงวางแผนทำร้ายลูกของเรา” มู่หรงจ้านชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหันมาจ้องหญิงสาวตรงหน้า
“เป็นนางจริงหรือ ถงเอ๋อ...น้องมีหลักฐานหรือไม่ หากไม่มี เกรงว่าคำกล่าวหานี้จะทำให้เราสองคนต้องเป็นฝ่ายเดือดร้อนเสียเอง”
แม้จะตกใจเรื่องที่หลินเสวี่ยถงตั้งครรภ์ แต่เขาไม่ใช่คนเขลา ไม่อาจเชื่อคำพูดลอยๆ ได้ง่ายโดยไร้หลักฐาน
“ต้องเป็นนางแน่นอนเพคะ! พระองค์ไม่เชื่อคำพูดของหม่อมฉันหรือ” หลินเสวี่ยถงเอ่ยย้ำคำตอบของตนด้วยน้ำเสียงร้อนรน และใช้ความรักที่ชายหนุ่มมีต่อตน มาบังคับความคิดของเขา
“เรื่อนนั้น...”
“ทั่วทั้งเป่ยหมิงมีเพียงนางที่ไม่พอใจเรื่องการแต่งงานของเรา แล้วก็...ข้าขี่ม้าอยู่ดีๆ เหตุใดมันถึงได้เตลิดวิ่งเข้าป่าไปเช่นนั้น อีกอย่างตอนนั้นเซี่ยหรงเหยาก็อยู่ใกล้ๆ”
“บางที...บางทีนางอาจมีคนคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง” ราวกับเห็นด้วยตาเนื้อ ที่หลินเสวี่ยถงคาดเดาถูกต้องเกือบทั้งหมด ทว่าเรื่องเหล่านี้ เซี่ยหรงเหยาไม่รู้
หญิงสาวเหลือบมองว่าที่สามีในอนาคต ดูว่าเขามีท่าทีเชื่อคำพูดของตนหรือไม่ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางสับสนในแววตา หลินเสวี่ยถงมั่นใจเลยว่า...มู่หรงจ้านไม่เชื่อคำพูดของนาง
“ในเมื่อท่านอ๋องคิดว่าถงเอ๋อพูดโกหก เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ปล่อยไปเถิดเพคะ ส่วนลูกของเรา...ก็ถือเสียว่าเขาไม่มีวาสนา...” หญิงสาวล้มตัวลง หันหลังให้ชายหนุ่ม ไม่สนใจเขาอีกต่อไป
ท่าทีนั้นทำมู่หรงจ้านร้อนใจ ความสับสนแปรเปลี่ยนเป็นแน่ว
แน่...บางทีสิ่งที่นางพูดอาจเป็นเรื่องจริง อีกไม่นานทั้งสองก็จะแต่งงานกัน เหตุใดนางถึงต้องโกหก นั่นลูกของพวกเขาทั้งคน ถงเอ๋อคงไม่เอาชีวิตของเด็กคนหนึ่งมาล้อเล่น...มู่หรงจ้านคิดในใจ
“ได้...ถ้าเรื่องนี้เป็นฝีมือของนางจริง เปิ่นหวางย่อมไม่ปล่อยให้คนที่สังหารลูกของเราต้องลอยนวล”
น้ำเสียงชายหนุ่มเย็นเยียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเกลียดชัง ในเมื่อเขามิอาจครอบครองนาง เช่นนั้นก็จะไม่ยินยอมให้เซี่ยหรงเหยาตกอยู่ในมือของใคร
มู่หรงจ้านยังไม่รู้ว่า...เพราะความเกลียดชังและคำโกหกเพียงประโยคเดียวของสตรีตรงหน้า กำลังจะกลายเป็นชนวนแห่งความบาดหมางระหว่างพี่น้อง
เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน
เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางต่างมารวมตัวกัน เพื่อร่วมชื่นชมเหล่าผู้ออกล่า ทว่าเสียงดนตรีและการแสดงที่กำลังดำเนินอยู่ จำต้องหยุดลงชั่วขณะ เมื่อตวนอ๋องก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงรอบกองไฟ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ทุกสายตาหันมามองชายหนุ่มเป็นจุดเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมรอบด้าน จนได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ
“เกิดอะไรขึ้น!”
มู่หรงฮ่องเต้ตรัสถามด้วยน้ำเสียงคลางแคลง เมื่อเห็นบุตรชายคนที่สี่คุกเข่าลงเบื้องหน้าตน พร้อมกับสีหน้าเศร้าโศกและเจ็บแค้น
“ลูกขอวิงวอนต่อเสด็จพ่อ โปรดประทานความเป็นธรรมให้แก่บุตรของลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงชายหนุ่ม เสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางพลันดังขึ้นทั่วบริเวณ บางคนที่รู้เรื่องอยู่ก่อนแล้วต่างแสดงท่าทีเรียบเฉย แต่สำหรับมู่หรงฮ่องเต้ ยามนี้พระพักตร์ของพระองค์แปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
“เจ้าว่าอย่างไรนะ!...ลูกที่ยังไม่เกิด! เอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” ขันทีคนสนิทรีบก้าวเข้ามากระซิบข้างพระกรรณ มู่หรงฮ่องเต้ทรงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองบุตรชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก
“ในเมื่อเจ้าบอกว่าหญิงจากตระกูลหลินตั้งครรภ์ลูกของเจ้า เช่นนั้นบอกเจิ้นมา ว่าต้องการทวงความยุติธรรมเช่นไร ในเมื่อนางประสบอุบัติเหตุด้วยตนเอง” สุรเสียงทรงอำนาจดังก้องกังวาน
“มิใช่เช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!” มู่หรงจ้านเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เป็นเซี่ยหรงเหยา สตรีใจร้ายนางนั้นที่ทำร้ายบุตรของกระหม่อม!” เสียงสนทนาของคนที่เฝ้าดูเรื่องสนุกพลันดังระงมขึ้นอีกครั้ง สายตานับร้อยคู่ต่างมองมายังเซี่ยหรงเหยาเป็นจุดเดียว
เมื่อบุตรสาวถูกใส่ร้าย บิดาอย่างเซี่ยจื่อเทาก็ย่อมต้องอออกหน้า ใต้เท้าเซี่ยรีบก้าวออกมาคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์ในทันที
“ขอฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรม แม้บุตรสาวของกระหม่อมจะซุกซนไปบ้าง แต่นางมิใช่คนจิตใจอำมหิต ถึงขั้นกล้าลงมือสังหารผู้อื่น”
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
สัญชาตญาณเตือนให้ชายหนุ่มอย่าพึ่งเผยตัวตน จ้าวเค่อรีบถอยกลับอย่างเงียบเชียบ ใช้เส้นทางลับอีกสายหนึ่งหลบหนีออกจากบริเวณนั้นก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาเมืองเพื่อสืบข่าวสารเกี่ยวกับการศึกในครั้งนี้ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวปะปนกันหากฝ่ายบิดาของเขาพ่ายแพ้จริง ตนเองในฐานะบุตรชายจะต้
ในขณะเดียวกัน...สถานการณ์ในราชสำนักได้เริ่มสั่นคลอน เพราะข่าวจากวังหลวงประกาศออกมาว่า ฮ่องเต้ทรงประชวนอย่างกะทันหัน ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหลจ้าวหนิงอวิ๋นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องพระบิดาทรงประชวน ใบหน้าของนางซีดเผือดในทันที รีบรุดเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อดูพระอาการจนกระทั่งมาถึงตำหนักเทียน
“นางคลอดลูกแล้ว...ข้าต้องพบหน้านางให้ได้” เขาพึมพำกับตนเองราวกับคนเสียสติ ดวงตาสองข้างเต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม แม้จะรู้ว่าการฝ่าฝืนคำสั่งคือความผิดร้ายแรง แต่จ้าวเค่อก็ไม่อาจห้ามใจได้กลางดึกสงัด ชายหนุ่มสวมชุดดำปิดบังใบหน้า แอบปีนกำแพงออกจากจวน มุ่งหน้าไปยังตำหนักรัชทายาท ที่มีแสงโคมไฟสลัวส่องอยู่ไก
ทางด้านค่ายทหารของชินอ๋อง ที่เขาซ่องสุมไว้เพื่อเตรียมโค่นล้มราชบัลลังก์ ยามนี้กลับถูกรบกวนโดยผู้ไม่ทราบที่มาอยู่หลายครั้ง ทั้งเสบียงที่ถูกเผา ทั้งข่าวลับที่รั่วไหลสิ่งนั้นยิ่งทำให้ความหวาดระแวงของฮ่องเต้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อรัชทายาทได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ความไว้วางใจที่เคยมีต่อชินอ๋







