สั่งสอน

ว่านหนิงอวิ๋นถามพลางนั่งลงบนตอไม้ข้างเซี่ยหรงเหยา มองกระต่ายป่าหลายตัวถูกย่างบนกองไฟ

“ประมาณสิบตัว แต่แบ่งให้พ่อครัวไปทำอาหารให้ท่านพ่อ พี่ชายของข้า แล้วก็ท่านพ่อของเจ้า ตอนนี้คงกำลังนั่งทานกันอยู่ในกระโจมของเหล่าขุนนางแล้ว”

เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงเนิบ ดวงตางามเริ่มปรือปรอยด้วยความง่วงงุน มู่หรงฉางชิงที่สังเกตเห็นอาการของหญิงสาว จึงพยักพเยิดให้เซี่ยชิงสือมารับช่วงต่อ

ส่วนตนเองอุ้มร่างบางกลับเข้าไปในกระโจม พี่ชายแท้ๆ ทำได้เพียงมองตามตาปริบๆ

หลังจัดแจงให้นางนอนบนเตียงชั่วคราว ร่างสูงโน้มตัวลงกล่อมเบาๆ กระทั่งเห็นนางหลับสนิท จึงกดจูบราตรีสวัสดิ์ที่หน้าผากแผ่วเบา ก่อนจะออกมาสมทบกับทุกคนอีกครั้ง

“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ เหตุใดพระองค์อุ้มเป่าหนิงกลับเข้ากระโจม” ว่านหนิงอวิ๋นถามด้วยความสงสัย

“นางอ่อนเพลียจากการเดินทาง อีกทั้งยังต้องตามเปิ่นไท่จื่อ ออกล่าเมื่อตอนบ่าย จึงหมดแรงหลับไปแล้ว” มู่หรงฉางชิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ท่าทีเอาใจใส่ของเขาที่มีต่อเซี่ยหรงเหยา ทุกคนต่างเห็นชัดในสายตา แม้แต่เซี่ยชิงสือผู้เป็นพี่ชายก็อดชื่นชมไม่ได้

“น่าอิจฉาเป่าหนิงจริงๆ ที่มีองค์ชายคอยดูแลเอาใจใส่”

ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยพลางเหลือบมองชายหนุ่มอีกคนที่นั่งหมุนไม้ย่างกระต่ายไปมา ทำท่าท่างไม่รู้ไม่ชี้ แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขากลับบอกทุกอย่างได้ดีกว่าคำพูดใดๆ

กลางดึก หลังจากทุกคนอิ่มหนำและแยกย้ายกันไปพักผ่อน ความเงียบสงัดปกคลุมทั่วค่ายพัก มีเพียงเสียงฝีเท้าของเหล่าองครักษ์ที่เดินตรวจตราดังเป็นระยะ

เซี่ยหรงเหยาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตางามกะพริบถี่ๆ ด้วยท่าทางงัวเงีย ท้องของนางร้องประท้วงเบาๆ เพราะตั้งแต่หลังเที่ยงก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ร่างบางหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอะไรรองท้อง

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็พลันดังขึ้นจากกระโจมอีกฟากหนึ่งของค่ายที่พัก

“กรี๊ด! งู! มีงูเลื้อยเข้ามาในกระโจมของข้า!” เสียงนั้นดังจนสะเทือนไปทั่วบริเวณ เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่พักอยู่ใกล้ๆ ต่างพากันเปิดประตูผ้าม่านออกมาดูด้วยความตื่นตระหนก เพราะคิดว่ามีมือสังหาร

“เกิดอะไรขึ้น...”

เซี่ยหรงเหยาหันไปถามพี่ชายที่ยังนอนอยู่บนเตียง

“ไม่รู้สิ เราออกไปดูกันเถอะ” เซี่ยชิงสืองัวเงียลุกขึ้น ก่อนหยิบชุดคลุมมาห่อกายน้องสาวคนเล็ก สองพี่น้องเดินออกจากกระโจมไปยังลานกลางค่ายที่พัก ขณะนั้นเอง...เสียงทุ้มอบอุ่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“หิวหรือไม่...” คำถามนั้นตรงใจนางนัก เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าโดยไม่ทันมองว่าเป็นใคร แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่า เป็นมู่หรงฉางชิงนั่นเอง

“ท่านมาได้อย่างไร” นางถามเสียงเบา

“กลัวว่าเจ้าจะหิวกลางดึก จึงทำอาหารเผื่อเอาไว้” ชายหนุ่มตอบเสียงนุ่มนวล ก่อนยื่นเถาอาหารให้สาวใช้ของนาง

“ไม่ต้องดูแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ อากาศด้านนอกหนาวยิ่งนัก”

เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองกลุ่มคนที่ยังคงยืนวุ่นวายอยู่ไกลๆ เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าทำตามคำสั่งของชายหนุ่มอย่างว่าง่าย

เช้าตรู่วันต่อมา หลังจากแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ว่านหนิงอวิ๋นก็เดินเข้ามาหานางด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“เป่าหนิง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“ก็พอรู้อยู่บ้าง แต่ไม่รู้ว่าเสียงใครกันแน่ที่ร้องดังขนาดนั้น” เซี่ยหรงเหยาตอบพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“จะใครเสียอีก ก็สองคนนั้นที่ชอบหาเรื่องเจ้า ลู่หลานหลิงกับไป๋เสี่ยวอิงน่ะสิ!” หญิงสาวเอียงกายกระซิบ

“หืม...” เซี่ยหรงเหยาเลิกคิ้วมองสหาย

“เจ้าคงไม่รู้ เมื่อคืนพวกนางย้ายมานอนกระโจมเดียวกัน กลางดึกมีงูตัวใหญ่เลื้อยขึ้นไปบนเตียง ข้านี่เห็นกับตาเลยล่ะ งูตัวใหญ่ยักษ์ น่ากลัวสุดๆ!” เซี่ยหรงเหยาหลุดหัวเราะท่าทางขนลุกขนพองของสหาย

“เจ้านี่ชอบเรื่องสนุกตลอดเลยนะ ระวังเถอะ! พวกนางที่ชอบหาเรื่องอยู่แล้ว จะโยนความผิดมาให้เจ้า” ร่างบางเอ่ยเตือนเบาๆ

“ทำไม่ได้หรอก” ว่านหนิงอวิ๋นยักไหล่

“เช้านี้…ใต้เท้าลู่กับใต้เท้าไป๋ถูกฝ่าบาทตำหนิไปแล้ว ที่ไม่ดูแลบุตรสาวให้ดี ปล่อยให้ส่งเสียงดังรบกวนกลางดึก ตอนนี้ทั้งคู่ถูกส่งกลับเมืองหลวงไปเรียบร้อยแล้ว…”

“จากนี้คงถูกขังลืมในจวนจนกว่าจะถูกจับแต่งงาน” หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าพอใจ

แม้จะรู้สึกแปลกใจที่อยู่ๆ ก็มีงูเลื้อยเข้าไปในกระโจมที่พัก ทว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน เซี่ยหรงเหยาจึงเลิกใส่ใจ

หลังอาหารมื้อเช้าที่แสนเรียบง่ายผ่านไป เหล่าขุนนางฝ่ายบู๊และเชื้อพระวงศ์ต่างขึ้นนั่งบนหลังม้า เตรียมตัวเข้าสู่พิธีเปิดการล่าสัตว์ประจำปี

ฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์ชั่วคราวกลางลานกว้าง พระพักตร์เปี่ยมด้วยอำนาจและความสง่างาม แต่ก่อนที่พระองค์จะตรัสเปิดงาน เสียงฝีเท้าม้าพลันดังขึ้นจากทางเข้า

ทุกสายตาหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งในชุดขี่ม้ารัดกุมสีเข้ม ควบม้าพ่วงพีทะยานเข้ามาอย่างมั่นใจ

“องค์ชายใหญ่!” เสียงอุทานของเหล่าขุนนางดังขึ้นแทบพร้อมกัน ไม่มีใครคาดคิดว่ามู่หรงชิงยี่ ผู้ที่ล้มป่วยจนแทบเดินไม่ได้มาหลายปี จะสามารถกลับมายืนได้อีกครั้ง

อีกทั้งยามนี้ ชายหนุ่มยังนั่งบนหลังม้าอย่างสง่างาม แม้แต่ฮ่องเต้และฮองเฮา พระบิดาและพระมารดาของเขา ก็ถึงกับลุกขึ้นจากที่ประทับด้วยสีหน้าตกใจ

ทั้งสองรีบก้าวเข้าหาบุตรชายโดยไม่สนกฎระเบียบใดใด มู่หรงชิงยี่กระโดดลงจากหลังม้า พร้อมคุกเข่าลงเบื้องหน้าทั้งสองพระองค์

“บุตรชาย! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่! เหตุใดดูแข็งแรงขึ้นเพียงนี้ โอ้! สวรรค์ทรงเมตตา มอบบุตรชายคนโตกลับมาให้เจิ้นแล้ว”

มู่หรงฮ่องเต้น้ำเสียงสั่นเครือ แทบจะก้มกราบฟ้าดิน

“ลูกอกตัญญูนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่สามารถแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อได้ ขอพระองค์โปรดลงโทษ” สีหน้าสำนึกผิดของชายหนุ่ม ทำผู้ครองแคว้นเป่ยหมิงนึกเวทนา

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ้าหายดี พ่อก็ดีใจมากแล้ว” พระองค์ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้น

พระสุรเสียงยามนี้แผ่วเบาและอ่อนโยน ไม่บ่อยนักที่จะทรงแทนพระองค์เองว่าพ่อ ต่อหน้าเหล่าขุนนางทั้งหลาย เนี่ยฮองเฮาที่ยืนอยู่ด้านข้าง ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ลูกแม่ มาใกล้ๆ ให้แม่ดูหน่อย”

พระนางกวักมือเรียกบุตรชายด้วยความคิดถึง มู่หรงชิงยี่เดินเข้าไปสวมกอดพระมารดาอย่างอ่อนโยน

สิบกว่าปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่เริ่มเห็นอาการป่วย เพื่อไม่ให้เป็นภาระแก่พระมารดา ชายหนุ่มแทบไม่ยอมก้าวเข้าวัง และด้วยเหตุนี้เอง ฮ่องเต้จึงทรงอนุญาตให้เขาและพระชายาไม่ต้องเข้าเฝ้าคารวะตามธรรมเนียมเดิม

“ต้องขอบคุณเจ้าสี่ เป็นเพราะนาง ลูกถึงได้มีโอกาสมายืนต่อหน้าทั้งสองพระองค์อีกครั้ง” คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตาหันไปยังหญิงสาวผู้กอบกู้ ผู้ที่ชายหนุ่มเรียกว่าเจ้าสี่ มาตั้งแต่วัยเยาว์

เนี่ยฮองเฮายิ้มอ่อน

“มานี่สิ หว่านเอ๋อ พาน้องสาวของเจ้ามาให้แม่ดูหน่อย” เซี่ยมู่หว่านจูงมือน้องสาวคนเล็กเดินเข้าไปใกล้พระนาง

“หม่อมฉันเซี่ยหรงเหยา ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” หญิงสาวยอบกายลงอย่างอ่อนน้อม ท่วงท่าสงบเยือกเย็นของนาง ทำให้เนี่ยฮองเฮารู้สึกเอ็นดูในทันที