เข้าสู่ระบบมู่หรงจ้านหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ชายหนุ่มทรุดกายลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
“หมดกัน จบสิ้นแล้ว! ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว” ชายหนุ่มพึมพำราวกับคนเสียสติ
“คุณหนูเซี่ย ถูกคนไม่ดีใส่ร้าย ได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ เจิ้นแต่งตั้งให้เป็นเสี้ยนจู่ขั้นสี่” คำประกาศนั้นทำทุกคนในงานเลี้ยงถึงกับอึ้งงัน รวมถึงตัวของเซี่ยหรงเหยาเอง
ทว่า...รับสั่งนี้ไม่เพียงเป็นการชดเชยความอยุติธรรมที่นางได้รับ แต่ยังเป็นการปูทางให้หญิงสาวก้าวเข้าสู่ตำแหน่งที่สูงกว่าในอนาคต และเพื่อบุตรชายคนที่สองของตน
“เอาล่ะ เจิ้นเหนื่อยแล้ว งานเลี้ยงวันนี้ก็จบเพียงเท่านี้ แยกย้ายกันไปเถิด” มู่หรงฮ่องเต้โบกมือออกไปเบาๆ เหล่าขุนนางต่างค้อมกายถวายบังคม ก่อนจะทยอยกันออกจากลานงานเลี้ยงรอบกองไฟไปอย่างเงียบงัน
ส่วนมู่หรงจ้านยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด เพราะความโง่เขลาของหลินเสวี่ยถง ไม่เพียงทำลายตนเอง แต่ยังลากเขาลงสู่ความอัปยศไปพร้อมกัน ดวงตาชายหนุ่มมีแววอำมหิตวาบผ่าน
หลังความวุ่นวายสงบลง การแข่งขันล่าสัตว์ยังคงดำเนินต่อไปตามกำหนด และเมื่อถึงวันสุดท้าย ผลตัดสินก็ออกมา เป็นองค์ชายใหญ่มู่หรงชิงยี่ที่คว้าชัยชนะ ได้รับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้มากมาย
ทางด้านมู่หรงฉางชิง เมื่อเปิดเผยต่อหน้าทุกคนว่าตนคือคนของเซี่ยหรงเหยา ก็ได้ถูกใต้เท้าเซี่ยและพี่ชายคนโตอย่างเซี่ยมู่ยวน เรียกเข้าไปพูดคุยอยู่หลายชั่วยาม ทำเอาชายหนุ่มแทบทำตัวไม่ถูก ผิดกับท่าทีเย็นชาที่แสดงออก
วันเดินทางกลับเมืองหลวงมาถึง ขบวนรถม้าเริ่มออกเคลื่อนตัวช้าๆ ท่ามกลางหิมะแรกของปีที่โปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นการอวยพรจากสวรรค์ เพื่อส่งพวกเขากลับสู่บ้านของตนโดยสวัสดิภาพ
ภายในเมืองหลวง ข่าวลือเรื่ององค์รัชทายาทแห่งเป่ยหมิงมีใจให้หลานสาวคนเล็กของเซี่ยโสวฝู่ ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองเพียงชั่วข้ามคืน
โสวฝู่ผู้เฒ่านั่งรออยู่หน้าเรือนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง มือหนึ่งถือไม้หวาย อีกมือหนึ่งลูบเคราขาวพลางถอนหายใจยาว
เมื่อได้รับรายงานว่าขบวนของหลานสาวกำลังเดินทางกลับจากเขตล่าสัตว์ ใบหน้าชราก็เคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ทำเอาคนทั้งจวนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่มีข่าวลือเรื่องหลานสาวคนเล็กกับตวนอ๋องพัวพัน ตระกูลเซี่ยก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน
ครั้งนี้...หลังทุกอย่างคลี่คลาย เซี่ยหรงเหยายืนยันว่าไม่ชอบมู่หรงจ้าน โสวฝู่ผู้เฒ่าก็ตั้งใจแน่วแน่ว่า จะส่งหลานสาวออกเรือนให้พ้นจากความวุ่นวายในเมืองหลวงเสียที
แต่ใครจะคาดคิด คนที่มาพัวพันกับหลานสาวของตน กลับเป็นองค์รัชทายาทผู้มีชื่อเสียงว่า เย็นชาไร้หัวใจ และไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
“เจ้าทรราชน้อยผู้นั้น...” โสวฝู่ผู้เฒ่าพึมพำกับตนเอง ดวงตาที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานเต็มไปด้วยความกังวล
“ความสามารถนั้นข้าผู้ชรายอมรับ แต่ความจริงใจ...ยังจะจะต้องทดสอบด้วยตาของตนเอง หากเพียงต้องการล้อเล่นกับความรู้สึกของนาง แม้ต้องเสียหน้าแก่ๆ นี้ ข้าก็จะต้องถอนหงอกเจ้าฮ่องเต้เฒ่านั่นให้ได้...ไม่รู้จักเลี้ยงลูกให้ดี ดีแต่มาล่อลวงหลานสาวคนเล็กของข้า”
ชายชราหวดแส้ในมือแหวกอากาศเสียงดัง
ค่ำคืนนั้น เมื่อครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ทว่าบรรยากาศภายในเรือนกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด
วันนี้ เซี่ยมู่หว่านและมู่หรงชิงยี่ ได้เดินทางมาเยือนตระกูลเซี่ยเป็นครั้งแรกหลังจากหายป่วย สีหน้าของทั้งคู่ดูเคร่งเครียดไม่ต่างกันแววตาจับจ้องไปยังผู้เฒ่าที่นั่งถือแส้ในมืออย่างระมัดระวัง
ส่วนมู่หรงฉางชิง ผู้ที่เป็นต้นเหตุของข่าวลือในครั้งนี้ นั่งเงียบๆ ข้างพี่ชายและพี่สะใภ้ แม้ใบหน้าจะดูสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ชายหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะสบตาโสวฝู่ผู้เฒ่า
เพราะรู้ดีว่าคืนนี้...ตนคงไม่รอดจากการสอบสวนแน่
“เจ้าหนุ่ม...” เสียงทุ้มของโสวฝู่ผู้เฒ่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน
“ได้ยินข่าวลือในเมืองหลวงพูดกันว่า เจ้าชื่นชอบหลานสาวข้าผู้เฒ่าอย่างนั้นหรือ” มู่หรงฉางชิงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคมสบกับดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางของโสวฝู่เฒ่า ผู้มากประสบการณ์
“ไม่ใช่ข่าวลือขอรับ เป็นความจริง”
ชายหนุ่มไม่เอ่ยปฏิเสธแม้เพียงครึ่งคำ ไม้หวายในมือโสวฝู่ผู้เฒ่าพลันฟาดลงบนโต๊ะดัง เพี๊ยะ! เสียงนั้นทำให้ทุกคนภายในห้องโถงต่างสะดุ้งไปตามๆ กัน
เมื่อเห็นความแน่วแน่ในสายตาของชายหนุ่ม ในใจชายชราเริ่มอ่อนลง อย่างน้อยๆ เจ้าเด็กหนุ่มตรงหน้าก็กล้ายืดอกยอมรับ ไม่เหมือนน้องชายที่ไม่เอาไหนของเขา
แต่ในแววตาของชายชรากลับมีประกายบางอย่างที่ยากจะอ่านออก ลึกๆ มันคือความพอใจในตัวของชายหนุ่ม
มื้ออาหารเย็นในวันนั้น จึงกลายเป็นสนามทดสอบ ระหว่างองค์รัชทายาทหนุ่ม และผู้อาวุโสแห่งตระกูลเซี่ย ท่ามกลางแสงตะเกียงที่สั่นไหว ร่างสูงนั่งหลังตรงไม่หลบสายตา ราวกับกำลังรอฟังคำตัดสินของผู้เฒ่าแห่งตระกูลเซี่ย
“เหตุใดต้องสวมหน้ากาก ปิดบังสิ่งใดเอาไว้หรือ...หรือว่าที่พยายามทำตัวเย็นชา เพราะต้องการเก็บซ่อนความโลเลในใจ มิให้ผู้อื่นเห็น”
เสียงทุ้มของชายชราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ในห้องโถง ทุกสายตาหันไปยังมู่หรงฉางชิง ที่ยังคงสวมหน้ากากหยกสีขาวไว้บนใบหน้า
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ไม่เคยมีคนนอกได้เห็นมาก่อน และเป็นครั้งแรกที่เขาว่าง่ายถึงเพียงนี้
“มิใช่เช่นนั้นขอรับ” เสียงของเขานุ่มนวลทว่าหนักแน่น
“ที่สวมหน้ากาก เพียงเพราะเมื่อยามอยู่ในสนามรบ ศัตรูที่ต้องสังหารมีมากมาย และศัตรูที่ยังไม่ตายก็มีไม่น้อย และยามอยู่นอกสนามรบ จำต้องทำตัวเย็นชา เพื่อไม่เปิดช่องโหว่ให้ศัตรู”
คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่เฉียบคม ชายชราผู้มากประสบการณ์พยักหน้าอย่างพอใจ
“เป็นนักรบ ย่อมต้องคิดเพื่อประชาชนก่อนตนเอง” ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ทำให้ทุกคนภายในห้องโถงถึงกับต้องสูดหายใจ
“แล้ว...เจ้าคิดเช่นไรกับบัลลังก์มังกร”
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันตา ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างตกใจ เพราะภายในห้องนี้มีเชื้อพระวงศ์ถึงสองพระองค์ ที่มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์
และน้อยนักที่จะมีผู้ใดกล้าถามคำถามเช่นนี้ออกมาตรงๆ หากมิใช่ชายชราผู้เคยรับราชการรับใช้ฮ่องเต้ถึงสองรัชสมัย ป่านนี้คงถูกลากไปตัดหัวทั้งตระกูลแล้ว มู่หรงฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านผู้เฒ่าหมายถึงในแง่ใดขอรับ”
“ในแง่ความรู้สึก” ชายชราตอบช้าๆ
“เจ้าต้องการบัลลังก์ทองนี้หรือไม่” เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมอีกครั้ง เซี่ยชิงสือที่นั่งอยู่ข้างบิดาเอ่ยเสียงเบา
“ท่านพ่อ เหตุใดข้ารู้สึกเย็นๆ ที่หลังคอ”
ชายหนุ่มลูบคอตนเองไปมา
“ยอมรับซะ! ท่านหึงหวงข้า” เฟยหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ“ใช่ ข้ายอมรับว่าหึงหวง ข้ากลัวว่าเจ้าจะเลือกคนอื่นที่ดีกว่าข้า คนที่ไม่ได้ทอดทิ้งเจ้า คนที่สามารถดูแลเจ้าได้ดีกว่า” หลินหลันเยียนกอดชายหนุ่มเอาไว้“โง่จริง...ในใจข้ามีเพียงท่านคนเดียว ไม่มีใครอื่น”“และท่านไม่ได้ทอดทิ้งข้า ท่านเพียงแค่หลงทาง แต่ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว นั่นก็เพียงพอมิใช่หรือ” เฟยหยางกอดนางแน่นขึ้น และครั้งนี้...เขาได้พบกับความสุขของตนเองโดยไม่ต้องแย่งชิงแล้วหลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจ ชายหนุ่มก็ไปพบบุตรชายทั้งสองที่เรือนของเอ้อโก่ว พร้อมแนะนำตนเองว่าเป็นบิดาแท้ๆ ของพวกเขาเด็กสองคนที่รู้ความ ต่างคาดเดาเอาไว้แล้วว่า พวกเขาอาจมีความสัมพันธ์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่เช่นนั้นเฟยหยางคงไม่ดูแลพวกเขาดีขนาดนี้“ท่านพ่อ” เด็กทั้งสองยอมรับบิดาแท้ๆ ผู้นี้ได้อย่างง่ายดาย“พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างพวกเจ้า แต่จากนี้ไป พ่อจะดูแลลูกทั้งสองและมารดาของเจ้าอย่างดีที่สุด” เด็กสองคนพยักหน้า ดวงตาเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตางานแต่งของพวกเขาถูกจัดขึ้นที่หมู่บ้านหลีฮวา หลินหลันเยียนขายเรือนที่หมู่บ้านเหมยฮวาที่ชอบดูถูกนาง มาซื้อเ
หนึ่งเดือนที่เขาไม่มาที่เรือนของนาง แต่ข้าวของกลับยังคงถูกส่งมาโดยเอ้อโก่ว นางทนไม่ไหวแล้ว จึงได้พาลูกทั้งสอง นั่งเกวียนลาตามเอ้อโก่วไปที่หมู่บ้านหลีฮวาเมื่อเห็นที่อยู่อันซอมซ่อของเขา เมื่อเทียบกับเรือนของนางแล้ว เขาใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นกลับมอบทุกอย่างให้นางและลูกทั้งสอง หลายเดือนที่พวกเขาพบกัน นับแต่ครั้งแรกที่เขาช่วยนางเอาไว้ นางไม่เข้าใจเจตนาของเฟยหยาง ทำไมต้องดีกับพวกนางแม่ลูก แต่กลับไม่เอ่ยขอสถานะใดๆเมื่อพบว่าในเรือนของเขามีบิดาที่นอนติดเตียง นางก็เข้าใจได้ทันที เขาคงไม่ต้องการให้นางต้องลำบากไปกับเขา จึงได้แยกตัวมาใช้ชีวิตเงียบๆ กันสองคนวันนี้เฟยหยางเข้าเมือง ที่เรือนจึงมีเอ้อโก่วคอยดูแล หญิงสาวขอร้องให้เอ้อโก่วพาลูกๆ ของนางไปที่เรือนของเขา ส่วนตนเองรอชายหนุ่มเงียบๆ ภายในเรือน กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับหายไป ร่างสูงใหญ่เป็นเงาตะคุ่มเดินโซเซขึ้นเขามาเมื่อก้าวเข้ามาในเรือน กลิ่นสุราลอยคลุ้งในอากาศ ทำให้นางรู้ว่าชายหนุ่มกำลังมึนเมา“เจ้าเป็นใคร!”ด้วยสัญชาตญาณ ชายหนุ่มพลันใช้มือกำรอบคอของอีกฝ่าย ดันเข้าผนังดินทันที ทว่าเมื่อเห็นใบหน้างามชัดๆ ความมึนเมาพลันหายเป็น
ได้ยินเช่นนั้น...กลิ่นอายความตายพลันแผ่ออกจากร่างของชายหนุ่ม อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกลงทันตา ดวงตาสองข้างเย็นชาจนน่ากลัวชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ตรงเข้าอำเภอถงอันทันที ร่างของเขาพุ่งทะยานรวดเร็วจนเกือบมองไม่เห็น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องสังหารคนเหล่านั้นให้สิ้นเพียงไม่ถึงชั่วยาม...ร่างสูงใหญ่พลันหยุดยืนที่หน้าศาลาว่าการอำเภอถงอัน เจ้าหน้าที่นับสิบยืนรออยู่ก่อนแล้ว ราวกับรู้ว่า...ชายหนุ่มจะต้องตามมาแน่ พวกเขาตะโกนด่าทอออกไป“เฟยหยาง! เจ้าคือคนร้ายในประกาศจับ! ยอมจำนนซะ!ไม่อย่างนั้นเราจะสังหารบิดาของเจ้าเสีย!” เฟยหยางยังคงนิ่งเงียบ เขาเหลือบมองคนเหล่านั้นทีละคน สายตาเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่าคิดสิ่งใดคำขู่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา อันที่จริงตัวเขาและบิดาก็มิได้มีความสัมพันธ์อันดีเพียงนั้น ที่ยังดูแลก็เพราะต้องการบางสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ หากบิดาต้องตายด้วยน้ำมือของคนเหล่านี้ ตนเองก็จักทำหลุมศพให้อย่างดี และแก้แค้นเพื่อให้บิดาจากไปอย่างสงบเสมียนซูก้าวออกมาเบื้องหน้า พร้อมกับชี้ไปยังชายหนุ่ม“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินข้า! วันนี้เจ้าต้องคุกเข่าขออภัยโทษ ยอมตัดขาสองข
ตลอดหลายปีทำแต่เรื่องเหลวไหล พลอยทำให้สามแม่ลูกต้องลำบาก แบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดี เมื่อนอนไม่หลับ...จึงคว้าธนูขึ้นเขา หวังหาเงินให้มากเพื่อให้พวกเขาแม่ลูกไม่ต้องทนลำบากวันต่อมา...เฟยหยางเข้าเมืองอีกครั้ง ครั้งนี้ชายหนุ่มได้ยืมเกวียนเทียมลาของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อบรรทุกกวางหนุ่มสองตัว และไก่ป่ากระต่ายป่าอีกมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ทานเนื้อเพราะชายหนุ่ม จึงยินยอมให้หยิบยืมอย่างยินดีหลังขายสัตว์ป่าได้เงินมากกว่าร้อยตำลึง ชายหนุ่มจึงเลือกซื้อเสบียงสำหรับสามแม่ลูก เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านเหมยฮวา แต่ในระหว่างทาง กลับถูกชายฉกรรจ์จำนวนสิบคนขวางเอาไว้“หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้เจ้าจะไปไหนไม่ได้!” ตัวหัวหน้าตะโกนเสียงดัง คล้ายกำลังข่มขู่ให้อีกฝ่ายหวาดกลัว“เจ้าควรรู้ตัวว่าได้ไปล่วงเกินใครเอาไว้ หลังจากวันนี้ไปก็จงจำใส่หัว อย่าได้คิดกร่างทั้งที่ตนไร้อำนาจ” คนเหล่านั้นหัวเราะออกมาราวกับตนเองจัดการเฟยหยางไปแล้ว“หลีกไป!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ไม่นำพาต่อเสียงหัวเราะของคนเหล่านั้น“นี่! ลูกพี่...เจ้านี่มันกำลังดูถูกพวกเราอยู่” ลูกน้องร่างผอมแห้งเดินเข้ามากระซิบกับหัวหน้าของตน แต่กลับถูกตบหน้าไปหนึ่งฉาด
ชายขายหมูเงื้อมือหวังจะทุบไปที่หลินหลันเยียน ทว่า...เฟยหยางกลับยื่นมือออกไปหยุดชายขายหมูเอาไว้ รอบๆ บริเวณเงียบลงทันที“เจ้า! เจ้ากล้าขัดขวางเรื่องดีๆ ของข้าหรือ!” ชายขายหมูตะโกนลั่น เฟยหยางเหลือบมองแขนที่มีไขมันของเขา ก่อนจะบีบมันแรงๆ เสียงกร๊อบพลันดังขึ้น เพียงครั้งเดียวแขนก็หักงอไม่เป็นรูปชาวบ้านที่กำลังมุงดูเรื่องสนุกของผู้อื่น ต่างถอยห่างออกจากพวกเขา คนเราไม่พูดพร่ำทำเพลง บทจะตีก็ตีเลย ช่างน่าหวาดกลัวนัก ชาวบ้านเหล่านั้นคิดในใจเสียงชายขายหมูร้องโหยหวน ไม่ต่างจากหมูที่เขาเชือด ร่างอ้วนกลมล้มลงกับพื้นพร้อมกอดแขนที่บิดงอ แม้จะเป็นเช่นนั้น...สีหน้าของเฟยหยางก็มิได้แปรเปลี่ยนตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นชาและไร้อารมณ์เหมือนเดิม“ไสหัวไปซะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น ชายขายหมูที่กลิ้งไปมาบนพื้นมองเขาด้วยสายตาอาฆาต“ได้! เรื่องในครั้งนี้ข้าไม่จบง่ายๆ แน่” เขาเอ่ยอาฆาต รีบลุกขึ้นด้วยแขนข้างหนึ่ง จากไปพร้อมสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธหลินหลันเยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอีกครั้ง วันนี้รอดไปได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ วันต่อๆ ไปล่ะ ตนเองจะหลบเลี่ยงภัยร้ายครั้งนี้ได้อย่า
ทุกเส้นประสาทในร่างกายตึงเครียด แม้จะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่พวกเขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องเพื่อทำลายบรรยากาศ น้ำตาของคนเหล่านั้นไหลพราก ในใจคิดว่า...วันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตทว่า...เฟยหยางกลับไม่สนใจพวกเขา ชายหนุ่มหยิบของขึ้นแบกบนหลังอีกครั้ง มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจากไปยังทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้“ถ้าพบกันครั้งหน้า จะไม่จบที่แค่ถูกหักขา” นั่นมิใช่เพียงคำขู่ หากแต่กลุ่มโจรรู้ว่า...ชายผู้นี้เอาจริง เฟยหยางเดินจากไป ทิ้งเสียงร้องโหยหวนไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางความมืดชายหนุ่มลับถึงกระท่อมเชิงเขาในยามดึก แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเล็ก ทำให้มองเห็นเอ้อโก่วห่มผ้าห่มเก่าขาด นั่งหลับที่ข้างเตียงเขามิได้จุดตะเกียงหรือปลุกเด็กหนุ่มให้ตื่น แต่กลับทำทุกอย่างท่ามกลางความมืด เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบด้วยความชำนาญ เก็บของที่ซื้อมาให้เข้าที่ จากนั้นจึงหยิบธนูแบกขึ้นบ่าเดินกลับขึ้นเขาไปอีกครั้งเฟยหยางเป็นนายพรานที่เก่งกาจ แต่ชายหนุ่มไม่เคยจากบ้านไปเกินหนึ่งวันอย่างเช่นนายพรานคนอื่น นั่นเพราะยังมีบิดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม้จะจ่ายเงินให้เอ้อโก่วคอยดูแล แต่ก็ยังรู้สึกไม่วาง
สายลมพัดผ่าน นำพาเสียงหัวเราะของเด็กน้อยทั้งสองลอยหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ลึกซึ้งในใจของทุกคนที่ได้เห็นหลังก่อเรื่องในเมือง มู่หรงจื่ออิงได้พาเด็กขอทานน้อยที่ร่างกายสกปรกมอมแมมเดินเข้าไปภายในจวนรับรอง กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปลูกเรียงรายสองข้างทาง ให้ความรู้สึกสงบยิ่งนักยามน
หลังคิดพาขอทานน้อยกลับไปที่จวนรับรองของตน เด็กทั้งสองก็เตรียมออกจากวัดร้าง ทว่าในตอนนั้น ทั้งสองกลับถูกขอทานกลุ่มเดิมที่เคยรังแกมู่หรงจ้านขวางทางเอาไว้ สีหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น“ส่งของมีค่ามาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะได้รู้รสของความเจ็บปวด!” ชายร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตะโกนเสียงกร้าว มู่ห
ณ ประตูเมืองหลวงของแคว้นจ้าว ขบวนรถม้าจากแคว้นเจาแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ ภายในรถม้าคือ เซี่ยหรงเหยาและมู่หรงฉางชิง พร้อมด้วยบุตรสาววัยห้าขวบของนาง องค์หญิงใหญ่ มู่หรงจื่ออิง เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใส“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้าจะได้เจอฮ่องเต้หญิงแล้วใช่หรือไม่!”จื่ออิงน้อยส่งเสียงเจื้อยแ
“มิจำเป็นต้องต่อปากกับนาง สตรีอย่างไรก็คือสตรี มองการสั้นมิสามารถทำการใหญ่ได้เยี่ยงบุรุษ เฉกเช่นสหายรักของเจ้า...อีกไม่นาน นางก็จะถูกเหล่าขุนนางชักจูง และกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น”“มั่นใจเสียเหลือเกินนะ...ตนเองไร้สามารถ มิได้หมายความว่า หนิงอวิ๋นจะเป็นเช่นเจ้า” เซี่ยหรงเหยามิได้มีสีหน้าหวั่นเก







