ยอมรับผิด

แม้อาหารที่ทานจะเป็นเพียงข้าวต้มไข่รสอ่อนเพื่อรักษากระเพาะอาหาร แต่สำหรับผู้ที่เคยกินเพียงข้าวต้มเปล่ามาครึ่งชีวิต นี่คือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

“ท่านดูดีขึ้นมากทีเดียว” ร่างสูงนั่งลงข้างเซี่ยหรงเหยา ก่อนใช้ตะเกียบในมือของนางคีบอาหารเข้าปากตนเองอย่างหน้าตาเฉย การกระทำอุกอาจนั้น ทำเอาเซี่ยมู่หว่านแทบเป็นลม

“องค์รัชทายาท! ท่าน...”

“พี่สะใภ้ เป่าหนิงยังมิได้บอกท่านหรือ”

“บอก...บอกเรื่องอะไร” เซี่ยมู่หว่านหันขวับมามองน้องสาวคนเล็กด้วยความสงสัย

“เจ้าตัวดี! บอกมานะว่าเกิดอะไรขึ้น!” นางคาดคั้นความจริงจากปากหญิงสาวทันที

“พี่หญิง ท่านฟังข้าก่อน!” เซี่ยหรงเหยาหดคอ รีบลุกขึ้นไปหลบด้านหลังมู่หรงฉางชิง

“พูดมา...”

“พี่สะใภ้ ท่านอย่าดุนางอีกเลย นางกลัวท่านไปหมดแล้ว” ชายหนุ่มเอื้อมมือลูบหัวทุยเล็ก ด้วยความเอ็นดู

ดวงตาแดงๆ ราวกับกระต่ายน้อยขี้กลัว ทำเซี่ยมู่หว่านมิอาจทำใจแข็งดุด่านางได้อีกต่อไป

“ให้เปิ่นไท่จื่อพูดเถอะ อย่างไรก็อายุมากกว่านาง อีกอย่าง พวกเราก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน มีสิ่งใดต้องปิดบัง” มู่หรงฉางชิงยืดอก นั่งหลังตรง ก่อนเล่าเรื่องที่พวกเขาแอบคบหากันอย่างลับๆ ให้พี่ชายและพี่สะใภ้ได้รับรู้

“เจ้าเด็กบ้าสองคนนี่! มีที่ไหนทำเช่นนี้กัน ช่างไร้กฎเกณฑ์นัก!” ยามเมื่อคนอ่อนโยนอย่างเซี่ยมู่หว่านโมโห ไม่มีใครหน้าไหนกล้าขวาง แม้แต่สามีของนางเอง

“พี่หญิง ท่านอย่าโมโหเลยนะเจ้าคะ เราเพียง...ทดลองคบกันดูเท่านั้น” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาอย่างสำนึกผิด

“เซี่ยหรงเหยา!! เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ! คู่ครอง การแต่งงาน ล้วนขึ้นอยู่กับบิดามารดาและแม่สื่อ เจ้ากระทำเช่นนี้ ตระกูลเซี่ยของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

หญิงสาวหอบหายใจแรงด้วยโทสะที่อัดแน่นในอก มองน้องสาวคนดีที่ไม่อาจหลอมเหล็กให้เป็นเหล็กกล้าได้ ใบหน้าของนางยามนี้แดงก่ำเต็มด้วยความโกรธ

ขณะที่อีกสองคนยังคงยืนจับมือกันแน่น ราวกับจะบอกว่า ต่อให้โลกทั้งใบไม่ยอมรับ พวกเขาก็จะไม่ปล่อยมือจากกัน

แม่นมฟู่ที่เฝ้ามองการเติบโตของบุตรทั้งสี่ของฮูหยินเซี่ย ในใจคนเหล่านี้ก็ไม่ต่างจากบุตรของนาง เมื่อเห็นพี่น้องมีความรู้สึกขัดแย้ง จึงมิอาจทนมองอยู่เฉยๆ

“พระชายาอย่าทรงพิโรธเลยนะเพคะ เรื่องนี้เป็นความสมัครใจทั้งสองฝ่าย เราที่เป็นผู้ใหญ่มองดูอยู่ห่างๆ คอยให้คำแนะนำไม่ดีกว่าหรือ”

คำพูดของแม่นมฟู่ทำเซี่ยมู่หว่านโมโหยิ่งกว่าเดิม เดิมทีนางก็เป็นหญิงสาวที่รักษากฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ในอดีตไม่ว่าเหล่าน้องๆ จะทำผิดเช่นไร นางก็มักออกหน้ารับแทน แต่ครั้งนี้...เซี่ยหรงเหยาทำเกินไปจริงๆ

“ออกไปคุกเข่าข้างนอก สำนึกผิดเมื่อใดค่อยเข้ามา”

“เจ้าค่ะ”

เซี่ยหรงเหยาก้มหน้าสำนึกผิด ร่างบางคุกเข่าอยู่ที่หน้าห้องโถงใหญ่ มือเล็กประสานแน่นบนตัก รอให้พี่สาวคนโตให้อภัย

ยามนี้แม้แต่มู่หรงฉางชิง แม่ทัพผู้ผ่านศึกนับไม่ถ้วน สังหารศัตรูนับพันหมื่นในสนามรบ ยังต้องคุกเข่าร่วมกับนางอย่างสงบเสงี่ยม

เหล่าองครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่รอบๆ ต่างมองภาพนั้นด้วยสีหน้าอึ้งงัน พวกเขาไม่เคยเห็นนายเหนือหัวผู้ยิ่งใหญ่ยอมศิโรราบต่อผู้ใดมาก่อน แม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่อาจทำให้เขายอมลงให้ แต่คำว่าพี่สาวคนโต ช่างมีอานุภาพทำลายล้างยิ่งใหญ่นัก

“หว่านเอ๋อ ข้างนอกลมแรงมากนะ เจ้าใจแข็งทนเห็นเจ้าสี่ลำบากได้หรือ อีกอย่าง...นางเป็นคนที่หายาแก้พิษมาช่วยข้า ทำความดีลบล้างความผิดได้กระมัง”

องค์ชายใหญ่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มยามนี้กลายเป็นทัพหน้า คอยเจรจากับภรรยาผู้ใจแข็ง เพื่อน้องทั้งสองที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านนอก

“ท่าน!...”

เซี่ยมู่หว่านมองสามีด้วยสายตาตำหนิ แต่เมื่อหันไปเห็นน้องสาวที่กำลังตัวสั่นด้วยความหนาวเย็น ในใจที่แข็งดั่งเหล็กกล้าก็พลันอ่อนยวบลง

ถึงอย่างนั้น สิ่งที่น้องสาวกระทำก็ถือเป็นความผิดใหญ่หลวง หากไม่สั่งสอนให้ดี วันหน้าคงได้ก่อเรื่องใหญ่ยิ่งกว่าเดิม

“ช่างเถอะๆ ให้พวกเขาเข้ามาข้างใน ท่านเองก็พึ่งหายป่วย อย่าเที่ยวเดินไปเดินมาอีกเลย” หญิงสาวถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ก่อนหันไปสั่งข้ารับใช้ข้างกาย

“ไปต้มน้ำขิงให้องค์รัชทายาทและคุณหนูเซี่ยดื่มขับไล่ความเย็น แล้วก็นำน้ำอุ่นมาให้ทั้งสองคนแช่เท้า” เมื่อได้รับการอภัยโทษจากพี่สาวคนโต ทั้งสองพลันเดินกระเผลกเข้ามาในห้องโถงที่อบอุ่นด้วยกระถางไฟ ร่างบางเหลือบมองพี่สาวอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“มานี่!”

เสียงเรียกของเซี่ยมู่หว่านทำเซี่ยหรงเหยาสะดุ้ง ก่อนร่างเล็กจะค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งข้างกายพี่สาว หญิงสาวผู้เป็นพี่ไม่พูดอะไร เพียงคว้าเตาอุ่นมือมาวางบนตักของน้องสาว จากนั้นจับมือเย็นเฉียบของนางมาวางไว้เหนือเตาอย่างเบามือ

ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากฝ่ามือสู่หัวใจ เซี่ยหรงเหยาเผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นพี่สาวใจอ่อนลงในที่สุด

เพียงไม่กี่วัน อาการป่วยของมู่หรงชิงยี่ก็ดีขึ้นเป็นลำดับ สีหน้าที่เคยซีดขาวมีเลือดฝาดขึ้นทุกวัน ทว่าจากปากของเซี่ยหรงเหยา ผู้เป็นดั่งผู้คืนชีวิตใหม่ให้ชายหนุ่ม นางได้ขอร้องก่อนกลับจวนตระกูลเซี่ยว่า ขอให้ทั้งสองคนเก็บเรื่องการหายป่วยนี้ไว้เป็นความลับ

แม้เซี่ยมู่หว่านจะไม่เห็นด้วย แต่เมื่อเห็นน้องสาวคนเล็กเอ่ยขอร้องด้วยสายตาเว้าวอน นางก็จำต้องยอมรับปากอย่างเสียมิได้

หนึ่งวันก่อนออกเดินทางไปยังอุทยานหลวง มู่หรงฉางชิงได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขอพระราชทานอนุญาตให้พี่ชายคนโตและพระชายาติดตามไปชมการล่าสัตว์ด้วย

คราแรก ฮ่องเต้และฮองเฮาต่างไม่เห็นด้วย เพราะกังวลเรื่องอาการป่วยของบุตรชายคนโต ทว่ามู่หรงฉางชิงรับประกันด้วยตนเองว่า ตนจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ทั้งสองจึงยินยอมรับปาก

เมื่อขบวนของเชื้อพระวงศ์และเหล่าขุนนางออกเดินทาง เซี่ยหรงเหยาและพี่ชายทั้งสองก็ได้ติดตามไปด้วยเช่นกัน ส่วนองค์ชายใหญ่ หรือฉินอ๋อง และพระชายา นั่งรถม้าตามหลังรถม้าของฮ่องเต้อย่างใกล้ชิด

เพื่อสื่อให้เหล่าขุนนางได้เห็นว่า แม้ฉินอ๋องจะเจ็บป่วยและมิเคยเข้าร่วมว่าราชการ แต่ทั้งสองพระองค์ต่างก็ยังให้ความสำคัญกับบุตรชายผู้นี้

มู่หรงจ้านซึ่งพึ่งทราบว่าพี่ชายคนโตออกติดตามพระบิดาในการล่าสัตว์ครั้งนี้ ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ความไม่พอใจฉายชัดในแววตา

“เจ้าไปตรวจสอบดูหน่อย เหตุใดหม้อต้มยาผู้นั้นถึงได้ติดตามพระบิดามาด้วย” น้ำเสียงเย็นชาและเต็มไปด้วยความดูแคลน คำพูดนั้นไร้ซึ่งความเกรงใจ ทั้งที่มู่หรงชิงยี่คือพระโอรสองค์แรกของฮ่องเต้ และยังเป็นโอรสที่เกิดจากฮองเฮา

“พ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลง องครักษ์คนสนิท รับคำสั้นๆ ก่อนหายตัวไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงสายลมเย็นที่พัดผ่าน และแววตาเย็นเยียบที่ยังคงจับจ้องไปยังรถม้าของพี่ชายด้วยความไม่ไว้วางใจ

คาราวานรถม้าขบวนยาวเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงอย่างเอิกเกริก เสียงกลองและแตรดังสะท้อนก้องไปทั่วท้องทุ่ง ขบวนธงกองทัพทหารหลวง สะบัดพลิ้วกลางสายลมฤดูหนาวอย่างยิ่งใหญ่