ขายหน้า

“ลูกเองก็เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ หากนางเป็นคนไม่ดี คิดคดต่อผู้อื่น ไยต้องสิ้นเปลืองแรงกาย เพื่อหาทางรักษาลูกให้หายจากโรคภัย” องค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คำพูดนั้นทำมู่หรงฮ่องเต้ทรงครุ่นคิด

“นั่นก็เพราะพี่สาวของนางคือพระชายาของท่าน!”

มู่หรงจ้านเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ บรรยากาศรอบด้านเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครา ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ความริษยาและความโกรธทำให้เขาแทบข่มอารมณ์ไม่อยู่

คนเหล่านี้กำลังรวมหัวกันเล่นงานเขา

“นางไม่จำเป็นต้องแย่งชิงหรือแสดงเพื่อเอาใจใคร” เสียงทุ้มเยือกเย็นดังขึ้นจากที่นั่งของเหล่าเชื้อพระวงศ์ ชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากหยกก้าวออกมาช้าๆ

“เพราะถ้าหากนางต้องการสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นอำนาจหรือเกียรติยศ เปิ่นไท่จื่อจะเป็นผู้มอบให้นางด้วยมือของตนเอง”

คำพูดของรัชทายาทหนุ่มทำให้ทุกคนต่างหุบปากลง มู่หรงจ้านที่ตั้งใจจะใช้เรื่องนี้ทำลายชื่อเสียงของเซี่ยหรงเหยา กลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ ไม่ต่างจากการยกหินทุ่มเท้าตนเอง เพราะคนที่ออกหน้าเพื่อนาง คือคนที่มีอำนาจรองลงมาจากฮ่องเต้

“ในเมื่อตวนอ๋องกล่าวหาว่าข้าทำร้ายบุตรที่ยังไม่เกิดของท่าน เช่นนั้น...เชิญแสดงหลักฐานเถิด”

เสียงหวานดังขึ้นอย่างสงบ เซี่ยหรงเหยาในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ก้าวออกมาเบื้องหน้าพระพักตร์ ท่วงท่าของนางแลดูสง่างาม ดวงตาเรียบสงบ ไม่สะทกสะท้านต่อคำกล่าวหาแม้แต่น้อย

“เจ้า! เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือ!” มู่หรงจ้านตะโกนลั่น

“ถงเอ๋อพูดกับปากตนเอง ว่าเป็นเจ้าที่ทำให้ม้าของนางตกใจจนวิ่งเตลิด!” คำพูดชายหนุ่มทำหญิงสาวยิ้มหยัน

“ท่านอ๋อง โง่เขลาได้ ตาบอดได้ แต่ท่านจะทั้งโง่เขลาและตาบอดมิได้นะเพคะ” เซี่ยหรงเหยากล่าวหยอกเย้าปนเย้ยหยัน

หลายคนที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขา ต่างก็อดอมยิ้มมิได้ ไม่คิดว่านางจะเอาคืนได้เจ็บแสบเช่นนี้

“ในตอนนั้นมีคนนับสิบเป็นพยาน ข้าอยู่ท่ามกลางมิตรสหายและเหล่าองครักษ์ เมื่อใดกันที่ลงมือทำร้ายนาง แต่กลับกัน...”

ร่างบางตบมือเบาๆ สองครั้ง องครักษ์สามคนถูกมัดด้วยเชือก เดินเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์ มู่หรงจ้านขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มมององครักษ์ทั้งสามด้วยสีหน้างุนงง

การแสดงออกของชายหนุ่ม ชัดว่าไม่รู้จักคนเหล่านี้ ทุกสายตาจับจ้องไปยังเซี่ยหรงเหยา ผู้ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ราวกับเทพธิดาในชุดขาว สงบ เยือกเย็น และพร้อมเปิดโปงความจริงที่กำลังจะสั่นสะเทือนราชสำนักเป่ยหมิง

“ตวนอ๋องไม่รู้จักก็เป็นเรื่องธรรมดา ทว่าสามคนนี้...ใต้เท้าหลินย่อมต้องรู้จักเป็นอย่างดี ใช่หรือไม่” เสียงของเซี่ยหรงเหยาดังชัดเจนในโสตของทุกคน

ครั้งนี้...ทุกสายตาหันไปยังเสนาบดีหลินที่ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าของชายวัยกลางคนเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบก้าวออกมาคุกเข่าด้วยท่าทีราวกับตนไร้ความผิด

“ฝ่าบาท สามคนนี้เป็นองครักษ์ของจวนกระหม่อมจริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมอบหมายให้พวกเขาคอยอารักขาบุตรสาวเมื่อมาที่นี่ แต่ไม่เข้าใจว่าคุณหนูเซี่ยกล่าวถึงพวกเขาเพราะเหตุใด พวกเขาเกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้หรือ”

ร่างบางยกยิ้มหยัน มุมปากโค้งขึ้นอย่างเยือกเย็น

“ในเมื่อใต้เท้าหลินกล่าวเช่นนั้น เช่นนั้นขอฝ่าบาททรงฟังเรื่องราวจากปากของพวกเขาเองเถิดเพคะ”

หญิงสาวก้าวออกไปยืนเคียงข้างมู่หรงฉางชิง รัชทายาทหนุ่มแห่งเป่ยหมิง ผู้ซึ่งยืนด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง

องครักษ์ทั้งสามที่ถูกมัดคุกเข่าลง ต่างเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น ทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาราวกับคมมีดกรีดกลางหัวใจของเสนาบดีหลิน

เพราะพวกเขาต่างเล่าว่า หลินเสวี่ยถงต้องการทำร้ายองค์รัชทายาท แต่ตนเองทำพลาดจึงกล่าวหาเซี่ยหรงเหยา เมื่อมู่หรงฮ่องเต้ได้ฟังจนจบ พระพักตร์ของพระองค์ทรงดำคล้ำดั่งก้นหม้อ พระเนตรวาวโรจน์ด้วยโทสะ

“เจ้าสี่ เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่!” มู่หรงจ้านรีบรีบลนลานเอ่ยปฏิเสธ

“เสด็จพ่อ! ลูกเองก็พึ่งกลับจากล่าสัตว์ ไม่รู้เรื่องที่นางกระทำเลยพ่ะย่ะค่ะ!” น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

เพราะมู่หรงฮ่องเต้ทรงเกลียดชังเป็นที่สุด ที่พี่น้องเข่นฆ่ากันเอง และเป็นอีกครั้ง ที่เขาถูกหินก้อนเดียวกันทุ่มลงบนเท้าตนเองโดยไม่รู้ตัว

เสนาบดีหลินที่กำลังคุกเข่าถึงกับหน้าซีดเผือด เขาไม่คิดว่าองครักษ์ทั้งสามจะกล้าพูดเช่นนี้ จากที่หลินเสวี่ยถงเพียงต้องการยิงธนูสังหารเซี่ยหรงเหยา กลับบิดเบือนว่านางต้องการลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเสียอย่างนั้น...

ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้แก่เหล่าองครักษ์เงาของมู่หรงฉางชิง ที่รีดเค้นความจริงจากปากพวกเขาได้สำเร็จ และครอบครัวขององครักษ์ทั้งสาม ยามนี้ได้ถูกส่งไปอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวการข่มขู่จากเสนาบดีหลินอีกต่อไป

ชายวัยกลางคนรีบหมอบราบลงกับพื้น

“ฝ่าบาท! เรื่องนี้กระหม่อมเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ เป็นบุตรสาวของกระหม่อมที่กระทำไปตามความคิดของตน ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลินเลยสักนิด ขอฝ่าบาททรงพิจารณา!” ท่าทางน่าสมเพชของเขาที่พยายามเอาตัวรอด ทำให้เซี่ยหรงเหยารู้สึกคลื่นไส้

นางคิดอย่างเย็นชา โชคดีนักที่ตนเกิดในตระกูลเซี่ย ครอบครัวของนางต่างพร้อมใจปกป้องกันและกัน แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม

“ใต้เท้าหลิน...ตวนอ๋องออกหน้าเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่บุตรสาวของท่าน ท่านไม่สนใจก็แล้วไป แต่นี่ถึงกับยกความผิดทั้งหมดลงไปที่หัวของนาง เช่นนี้เรียกว่าปัดความรับผิดชอบหรือไม่”

เสนาบดีหลินปาดเหงื่อเย็นที่ไหลลงข้างขมับ

วาจาของเด็กสาวผู้นี้ช่างคมคายนัก หากบุตรสาวของตนมีสติปัญญาและความกล้าได้เพียงครึ่งของนาง บางทีตนคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้

“หลินอ้ายชิง รู้ความผิดของตนหรือไม่”

สุรเสียงทรงอำนาจของมู่หรงฮ่องเต้ดังสะท้อนก้อง บัดนั้น ความเงียบพลันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะปริปากขอร้องแทน เพราะมองออกว่ายามนี้ เจ้าผู้ครองแผนดินกำลังทรงพิโรธ

เสนาบดีหลินทรุดกายลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

“กระหม่อม...มิอาจสั่งสอนบุตรสาวให้เป็นคนดีได้ ขอฝ่าบาททรงลงพระอาญาเถิดพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของขุนนางวัยกลางคนสั่นเครือ และเต็มไปด้วยความยอมจำนนต่อชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง

มู่หรงฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงเยือกเย็น

“ในเมื่อรู้ผิดแล้ว เจิ้นก็จะไม่ทำให้ลำบากใจ สั่งการลงไปเสนาบดีหลิน ดูแลสั่งสอนบุตรสาวให้เป็นคนดีไม่ได้ ถูกลดตำแหน่งสองขั้น พักงานครึ่งปีโดยไม่ได้รับเบี้ยหวัด” พระสุรเสียงทรงอำนาจยังคงดังต่อเนื่อง

“หลินเสวี่ยถง คิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ แต่เห็นแก่ที่ต้องสูญเสียทายาท หลังแต่งเข้าจวนอ๋องตวน มีรับสั่งให้กักตัวเป็นเวลาหนึ่งปี คัดลอกกฎและจริยธรรมของสตรีวันละหนึ่งร้อยรอบ ห้ามก้าวออกจากจวนหากไม่มีคำสั่ง และลดขั้นเป็นเช่อเฟย”

เสียงสนทนาของเหล่าขุนนางพลันขึ้นพร้อมกัน ตระกูลหลินจากที่ต้องบินขึ้นสู่ที่สูง กลับดึงคนทั้งตระกูลให้ตกต่ำ เพียงเพราะหลินเสวี่ยถงทำผิดพลาดเพียงครั้งเดียว

“ตวนอ๋อง หูเบา ไม่ตรวจสอบหาหลักฐาน ใส่ร้ายบุตรสาวขุนนาง กักตนสำนึกผิดครึ่งปี จากนี้ห้ามก้าวเข้าวังหลวงหากไม่มีคำสั่ง”

สุรเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง