กระทบกระทั่ง

“เซี่ยหรงเหยา...ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้ามีสิ่งใด ที่ทำให้เขายอมละทิ้งข้าไปเช่นนี้” สายลมหนาวพัดผ้าใบกระโจมให้สั่นไหว เสียงนั้นดังคล้ายเสียงหัวเราะเย้ยหยันของโชคชะตา

ทางด้านมู่หรงจ้านที่แอบตามคนทั้งสองอยู่ห่างๆ มองดูภาพความหวานชื่นตรงหน้า ดวงตาคมที่เคยเยือกเย็นสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ภายในอกมีเพียงความขมปร่าที่มีอาจกลืนลงท้อง

เขาเคยคิดว่าตนรักหลินเสวี่ยถง รักในความอ่อนโยนและความงามที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง แต่เมื่อได้อยู่ใกล้นาง ความรู้สึกนั้นกลับจืดชืดราวกับน้ำชาจางๆ

ทว่ายามนี้...เพียงแค่เห็นเซี่ยหรงเหยา สตรีที่เขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ตกอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษอื่น หัวใจกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผา

“ติดตามเปิ่นไท่จื่อเข้ามาในป่า...ตวนอ๋อง เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่” ชายหนุ่มพึมพำ เสียงเบา

ในขณะที่กำลังเหม่อลอยเพราะภาพตรงหน้า ธนูดอกหนึ่งพลันพุ่งเฉียดใบหน้าไปอย่างเฉียดฉิว เสียงหวีดของลูกธนูดังแหวกอากาศก่อนปักลงที่ต้นไม้ด้านหลัง

“อึก!”

มู่หรงจ้านสะดุ้งสุดตัว ก่อนเสียหลักตกจากหลังม้า ร่างกระแทกพื้นอย่างแรงจนลมหายใจสะดุด เสียงร้องที่ออกจากลำคอมีเพียงเสียงลมแผ่วเบา

ม้าสีดำตัวใหญ่ของมู่หรงฉางชิงควบเข้ามาหยุดตรงหน้า ม้าของมู่หรงจ้านเมื่ออยู่ต่อหน้าม้าตัวนั้นกลับมีท่าทีกระสับกระส่าย คล้ายกำลังหวาดกลัว

เหมือนมันรู้ดีว่า ตนกำลังอยู่ต่อหน้าผู้มีอำนาจเหนือกว่า

“ว่าอย่างไร น้องรอง...จุกจนพูดไม่ออกเชียวหรือ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยัน ร่างสูงบนหลังม้าที่กำลังโอบกอดหญิงงาม ปรายตามองน้องชายที่พยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยท่าทีเย็นชา

“พวกเจ้า!”

มู่หรงจ้านกัดฟันกรอด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและอับอาย และในระหว่างที่บรรยากาศรอบด้านดูตึงเครียด เสียงใสของหญิงสาวพลันดังขึ้น

“ไปกันเถอะเพคะ เราอย่าอยู่ที่นี่เลย เป่าหนิงยังอยากยิงกระต่ายอยู่นะ” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยออดอ้อนชายหนุ่มที่โอบกอดนางเอาไว้แน่น

มู่หรงฉางชิงละสายตาจากน้องชายต่างมารดา หันกลับมาสนใจหญิงสาวในอ้อมแขน ดวงตาที่เคยเย็นชาพลันอ่อนลงทันที

“ได้สิ เปิ่นไท่จื่อจะพาเจ้าไปเอง” เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ดังแว่วไปตามสายลม ทิ้งมู่หรงจ้านไว้กับความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อมถึงสิ่งที่ตนปรารถนาได้อีกต่อไป

มู่หรงจ้านมองตามคนทั้งคู่จนลับสายตา มือสองข้างที่กำแน่นสั่นเทา ทุบพื้นดินเบื้องหน้าเพื่อระบายโทสะ ดวงตาคมเต็มไปด้วยความเคียดแค้นต่อคนทั้งสอง

“ฝากไว้ก่อนเถอะ มู่หรงฉางชิง...ความอับอายในวันนี้ ข้าจะต้องส่งคืนกลับให้เจ้าเป็นเท่าทวีคูณ!” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชิงชัง กรีดร้องก้องสะท้านป่า

ชายหนุ่มกัดฟันแน่น พยุงร่างที่เจ็บระบมขึ้นหลังม้า ก่อนควบออกจากป่าด้วยความเร็ว ราวกับต้องการหนีจากความอัปยศที่พึ่งได้รับ

ไม่นานหลังจากนั้น องครักษ์ที่ถูกสั่งให้ติดตามมู่หรงจ้านก็รีบควบม้ากลับไปยังค่ายพัก รายงานต่อนายหญิงของตนตามคำสั่ง

“เพล้ง!” เสียงถ้วยชากระเบื้องเคลือบกระทบพื้นดังสนั่น น้ำชาร้อนๆ กระเซ็นเปื้อนชายกระโปรงสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“นางสารเลว! เซี่ยหรงเหยา! เมื่อไหร่นางจะตายๆ ไปเสียที!”

หลินเสวี่ยถงกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

“เหตุใดต้องมาทำให้ความสัมพันธ์ของข้าและท่านอ๋องต้องสั่นคลอน! สวรรค์ส่งข้ามาเกิด ไยต้องส่งนางมาเกิดที่เดียวกับข้า! ข้าเกลียดนาง! เกลียดนาง!”

หญิงสาวหอบหายใจแรง มือทั้งสองสั่นเทาและเต็มไปด้วยโทสะ สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ รีบก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกาย เพราะกลัวว่าตนจะกลายเป็นที่ระบายอารมณ์แทนถ้วยชาชุดนั้น

ภายในกระโจมที่เงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของหลินเสวี่ยถงที่ดังสะท้อนอยู่ในความสลัวราง ความริษยาและความกลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ จนกลายเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางทาง

“กลับมาแล้วหรือ ข้านึกว่าเจ้าหลับอยู่ในห้องน้ำเสียอีก”

ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยเย้าสหายรัก ทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเปิดประตูกระโจมเข้ามา

“พอดีพบองค์รัชทายาทด้านนอก พระองค์ชวนไปหาเสบียงมื้อเย็น ข้าเลยติดตามไปด้วย” เซี่ยหรงเหยาเอ่ยเสียงแผ่ว สองแก้มขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่ชายหนุ่มขโมยจูบบนหลังม้า

“จริงหรือ! น่าเสียดายที่ข้ามิได้ตามไปด้วย เจ้านี่นะ! เอาแต่เที่ยวเล่นสนุกอยู่คนเดียว ไม่นึกถึงสหายเช่นข้าเลย” ว่านหนิงอวิ๋นกอดอกหันหลังให้ แสร้งทำแง่งอน

เซี่ยหรงเหยาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพยักพเยิดให้พี่ชายช่วยง้อนางแทนตน เซี่ยชิงสือที่ยืนอยู่ข้างๆ มองน้องสาวยักคิ้วหลิ่วตาอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจ

“เป่าหนิง...ตาน้องเป็นอะไรหรือ” ร่างบางถึงกับยกมือกุมขมับ ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ มิน่าเล่า...ชาติก่อนกระทั่งตนตายจากไป คนทึ่มคนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงานเสียที!

หญิงสาวเดินไปด้านหลังพี่ชายก่อนจะผลักเขาออกไป ทำให้ชายหนุ่มเสียหลักล้มคะมำทับว่านหนิงอวิ๋นที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

“เอ๊ะ! ขออภัย!” ชายหนุ่มรีบลนลานลุกขึ้น ทว่าเท้ากลับเหยียบเข้ากับชายชุดคลุมของหญิงสาว ทำให้เสียหลักล้มลงไปอีกครั้ง

ครานี้ริมฝีปากของทั้งสองกลับแตะกันเบาๆ ความเงียบพลันปกคลุมทั่วกระโจม มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นแรงราวจะทะลุออกมานอกอก

เซี่ยหรงเหยาที่แอบมองอยู่ด้านข้าง ถึงกับแอบยิ้มพอใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ตั้งใจจะไปหาชายคนรักของตนที่อาสาทำหน้าที่พ่อครัวในค่ำคืนนี้

แต่ยังไม่ทันได้ไปถึงไหน กลับต้องชะงักฝีเท้า เมื่อหลินเสวี่ยถงพร้อมสองสหายคู่แค้น ลู่หลานหลิงและไป๋เสี่ยวอิง ก้าวออกมาขวางทางเอาไว้

“โอ้ยโหยว...อะไรกันนี่! ได้รับโอกาสติดตามประพาส แต่กลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ท่าทางคุณหนูบางคน คงจะถูกทิ้งเสียแล้วกระมัง”

ไป๋เสี่ยวอิงลอยหน้าลอยตาเย้ยหยัน

เซี่ยหรงเหยามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา นางเห็นชัดว่าหลินเสวี่ยถงใช้สองคนนี้เป็นเพียงเครื่องมือเพื่อเล่นงานตน ในใจได้แต่นึกรำคาญ เมื่อไหร่สองคนนี้จะตาสว่าง เลิกโง่เขลาให้ผู้อื่นหลอกใช้เสียที...

“หมาดีไม่ขวางทาง”

ร่างบางเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนผลักพวกนางออก

“นี่! เจ้า! เฮอะ! รับไม่ได้กับความจริงล่ะสิ ถึงได้มีท่าทีไม่พอใจเช่นนั้น” ลู่หลานหลิงตะโกนไล่หลัง สตรีทั้งสองหัวเราะคิกคัก คิดว่าตนสามารถเอาชนะเซี่ยหรงเหยาได้

องครักษ์เงาที่มู่หรงฉางชิงมอบหมายให้คอยอารักขาหญิงสาว ต่างเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด การกระทำของพวกนางทำให้คนเหล่านี้ไม่พอใจ พวกเขาเริ่มวางแผนกันอย่างลับๆ ว่าคืนนี้จะต้องสั่งสอนสตรีเหล่านั้นให้หลาบจำ

เมื่อยามอัสดงมาเยือน แสงไฟจากค่ายที่พักเริ่มสว่างไสวไปทั่วบริเวณ วันนี้เป็นวันแรกที่ทุกคนเดินทางมาถึง มู่หรงฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้พักผ่อน และการออกล่าจะเริ่มต้นอย่างจริงจังในวันรุ่งขึ้น

เซี่ยหรงเหยานั่งรอพี่ชายอยู่ข้างกองไฟ ใกล้กันคือมู่หรงฉางชิงที่กำลังย่างกระต่าย กลิ่นหอมฉุยลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ไม่นานนัก เซี่ยชิงสือ ว่านหนิงอวิ๋น และว่านอวิ๋นเซียวก็เดินเข้ามาสมทบ

“แค่ตอนเย็น ทั้งสองคนล่ากระต่ายได้มากขนาดนี้เชียวหรือ”