หึงหวง

เพียงไม่นาน ชิงหลงก็กลับมารายงานสิ่งที่ตนสืบมาได้ให้มู่หรงจ้านฟังอย่างละเอียด ชายหนุ่มนิ่งฟังพลางขมวดคิ้วแน่น

“หายหน้าไปสิบปี กลับมาครานี้เขาต้องการทำอะไรกันแน่...”

ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เมื่อรู้ว่าทั้งหมด เกิดขึ้นเพราะมู่หรงฉางชิง ที่เป็นผู้ขอพระราชทานอนุญาตให้พี่ชายคนโตออกร่วมเดินทางไปด้วย

บ่ายแก่ๆ หลังการเดินทางสิ้นสุดลง เหล่าข้ารับใช้และองครักษ์ที่ล่วงหน้ามาก่อน ต่างจัดเตรียมกระโจมที่พักอย่างเรียบร้อย รอบด้านยามนี้เต็มไปด้วยทหารที่คอยเฝ้าอารักขาอย่างเข้มงวด

และหนึ่งในนั้นคือพี่ชายคนรองของเซี่ยหรงเหยา

“ห้ามสร้างความวุ่นวายเด็ดขาดรู้หรือไม่ หากมีสิ่งใดให้แจ้งต่อท่านพ่อเป็นอันดับแรก” เซี่ยมู่ยวนสั่งน้องสาวและน้องชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะพี่ชายคนที่สองของพวกเขา ทำงานในหน่วยองครักษ์หลวง และยังเป็นองครักษ์คนสนิทที่ฮ่องเต้ทรงวางพระทัย

“เจ้าค่ะ พี่รอง เป่าหนิงจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด” หญิงสาวรับคำอย่างแข็งขัน หลังพี่ชายจากไป เซี่ยหรงเหยาก็รีบวิ่งไปยังกระโจมตระกูลว่านทันที

“ว่านหนิงอวิ๋น สหายรักของเจ้ามาแล้ว!”

เสียงใสดังขึ้น พร้อมร่างบางที่พุ่งเข้าหาเพื่อนรัก ทั้งสองจับมือกันพลางหัวเราะร่า เพราะไม่บ่อยนักที่พวกนางจะได้รับอนุญาตให้ออกมาเที่ยวเล่นนอกเมืองหลวงเช่นนี้

“เป่าหนิง เจ้าทายสิว่าวันนี้ข้าพบใคร”

“ใครหรือ” เซี่ยหรงเหยาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นท่าทีลับลมคมในของสหาย

“หลินเสวี่ยถงผู้นั้นอย่างไรเล่า...ตั้งแต่มีข่าวว่านางกำลังจะแต่งเข้าตำหนักตวนอ๋อง ก็ไม่เห็นโผล่หน้ามาที่สำนักศึกษาอีกเลย”

ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยพลางย่นจมูก

“พอวันนี้ได้พบนาง ดูเหมือนช่วงเวลาที่หายหน้าไป คนต่างลือว่านางกำลังร่ำเรียนกฎระเบียบภายในวังกับมามาคนสนิทของหวังกุ้ยเฟย” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าเบาๆ

“วันคืนอันสุขสบายของนางคงจบสิ้นแล้ว”

“เจ้าว่าอะไรนะ!”

“เปล่าหรอก ข้าแค่รู้สึกว่า...หวังกุ้ยเฟยผู้นี้เข้มงวดเรื่องกฎระเบียบนัก ใครที่ต้องแต่งเข้าเป็นสะใภ้ให้นาง วันคืนในอนาคตคงไม่สุขสบายเท่าใด” ว่านหนิงอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย

“ออ...แล้วนี่เจ้ารู้ได้อย่างไร” คำถามซื่อๆ ของสหาย ทำเซี่ยหรงเหยาต้องยิ้มแหย จะไม่ให้นางรู้ได้อย่างไรเล่า...

ในชาติก่อน เพื่อให้เป็นที่พอใจของแม่สามี นางต้องร่ำเรียนกฎระเบียบในพระราชวังมากมาย ทั้งกฎของลูกสะใภ้ กฎของภรรยา และกฎอีกมากมายนับไม่ถ้วน ทุกวันคืนที่ผ่านมาคือความทรมานที่ไม่อาจลืมได้

เมื่อคิดถึงวันคืนอันยากลำบากเหล่านั้น หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะอยากย้อนเวลากลับไปตีหัวตัวเอง ที่ครั้งหนึ่งเคยโง่งมหลงเชื่อในความรักของบุรุษผู้ไม่เคยมีใจให้นางเลยแม้แต่น้อย

“แล้วเจ้าพบสองเกลอนั่นหรือเปล่า” ว่านหนิงอวิ๋นถามพลางเลิกคิ้วมองสหาย

“ใครหรือ...หรือว่าจะเป็นลู่หลานหลิงกับไป๋เสี่ยวอิง...”

ว่านหนิงอวิ๋นพยักหน้า

“เห็นสิ ตอนนี้กำลังแข่งขันกันเอาอกเอาใจว่าที่พระชายาตวนอ๋องอยู่ในกระโจม จิ๊จิ๊ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า พวกนางจะยอมเป็นสุนัขให้ผู้อื่นอย่างว่าง่ายเพียงนี้” ว่านหนิงอวิ๋นหัวเราะหยัน

“เพราะพวกนางหวังจะใช้เส้นสายของหลินเสวี่ยถง เพื่อให้ตนได้แต่งเข้าเป็นพระชายารองของตวนอ๋อง...แต่กลับไม่รู้เลยว่า หลินเสวี่ยถงใจแคบเพียงใด นางมีหรือจะยอมใช้สามีร่วมกับสตรีอื่น”

คำพูดของเซี่ยหรงเหยาทำให้ว่านหนิงอวิ๋นต้องเปิดโลก

“เป็นอนุของผู้อื่น ทำให้พวกนางมีความสุขได้อย่างไร เป็นข้า นะ หากต้องแต่งงานก็ย่อมต้องเป็นบุรุษรักเดียวใจเดียว ไม่มีอนุในเรือนหลัง” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยสีหน้าจริงจัง

เพียงไม่นาน เสียงหัวเราะคิกคักพลันดังขึ้นจากในกระโจมของสองสาว จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นด้านนอก

เป็นเซี่ยชิงสือนั่นเอง

“พี่สาม ไม่เจอกันนานเลยนะเจ้าคะ” ว่านหนิงอวิ๋นรีบลุกขึ้นยืน ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นเซี่ยชิงสือเดินเข้ามา ชายหนุ่มพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนหันมาพูดกับน้องสาว

“เป่าหนิง กลับกระโจมที่พักของเราได้แล้ว”

เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองสหายรักอย่างจับสังเกต ไม่คิดว่าว่านหนิงอวิ๋นจะแสดงออกว่ามีใจให้พี่ชายของตนชัดเจนเพียงนี้

“พี่สาม ท่านอยู่เป็นเพื่อนหนิงอวิ๋นสักครู่ได้หรือไม่ ข้าต้องการเข้าห้องน้ำ”

พูดจบหญิงสาวก็พุ่งออกจากกระโจมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งสองหนุ่มสาวไว้ตามลำพัง ในบรรยากาศอันน่าอึดอัด เซี่ยชิงสือมองตามน้องสาวคนเล็ก จากนั้นจึงหันมายังสตรีเพียงหนึ่งเดียวตรงหน้า

“พี่สาม...ท่านนั่งก่อนสิ” ว่านหนิงอวิ๋นเอ่ยเสียงเบา มือเรียวจัดชายกระโปรงอย่างเก้อเขิน

ทั้งสองนั่งเงียบอยู่ภายในกระโจม มีเพียงเสียงลมพัดผ้าใบดังแผ่วเบา เซี่ยหรงเหยาที่แอบมองอยู่ด้านนอกได้แต่บ่นอุบในใจ

“เจ้าคนโง่ รู้จักแต่แนะนำผู้อื่น เมื่อถึงคราวของตนเอง กลับกลายเป็นคนบื้อใบ้”

“ใครบื้อใบ้หรือ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เอ๊ะ! องค์รัชทายาท พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” นางรีบใช้มือปิดปากตนเอง เพราะกลัวว่าคนในกระโจมจะได้ยิน

“วางแผนคิดจะทำอะไรแผลงๆ อีกแล้วล่ะ จอมดื้อ” ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะปลายจมูกหญิงสาวเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ท่านดูสิ สองคนนั้นเห็นชัดๆ ว่ามีใจให้กัน แต่กลับเอาแต่นั่งเงียบ เช่นนี้เมื่อใดพี่สามจะหาสะใภ้ให้ตระกูลเซี่ยได้เสียที” หญิงสาวบ่นอุบอิบ

“บางเรื่องต้องปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ” ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวพาเดินออกไปยังชายป่าอีกด้าน

“ไปไหนหรือ”

“หาเสบียงตอนเย็น” ร่างสูงยกร่างเล็กขึ้นหลังม้าอย่างง่ายดาย ก่อนกระโดดขึ้นนั่งด้านหลัง โอบแขนรอบเอวบางไว้แน่น

ม้าสีดำทะยานออกไปท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องผ่านยอดไม้ เสียงหัวเราะของหญิงสาวดังแว่วไปตามสายลม ราวกับบทเพลงที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเขาและนาง

มู่หรงจ้านที่อยู่ห่างออกไป เมื่อเห็นพี่ชายต่างมารดาควบม้าออกไปพร้อมหญิงสาวในชุดสีอ่อน เขามองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบ มือที่กำลังจับมือของหลินเสวี่ยถงพลันสะบัดออกอย่างแรง

“ท่านอ๋อง! พระองค์จะไปไหนเพคะ” หลินเสวี่ยถงตะโกนไล่หลัง แต่ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เขากระโดดขึ้นหลังม้าตัวโปรด ควบออกไปอย่างรวดเร็ว ฝุ่นทรายรอบๆ ปลิวคลุ้งตามแรงฝีเท้าม้า หลินเสวี่ยถงยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ใบหน้างามซีดเผือดด้วยความตกใจต่อการกระทำของเขา

นางไม่คิดเลยว่ามู่หรงจ้าน ผู้ที่มักจะอ่อนโยนและเอาใจใส่ต่อนางเสมอ จะหุนหันจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด

“เจ้าตามไปดูซิว่า...พระองค์รีบร้อนไปที่ใดกันแน่!”

หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น สั่งองครักษ์ที่บิดาทิ้งไว้ให้ตน เพื่อติดตามชายหนุ่มทันที ก่อนตนจะสะบัดชายกระโปรงเดินกลับเข้ากระโจมด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ภายในกระโจม กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้ง แต่กลับไม่อาจลบความขุ่นเคืองในใจของนางได้เลย ดวงตาคู่งามฉายแววเย็นชายามเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนคาดเดาในใจ