Alle Kapitel von เด็กเลี้ยงของนายหัว: Kapitel 11 – Kapitel 20

หลังวางสายใจเธอยังคงเต้นแรง อดจินตนาการไม่ได้ว่าเธอจะได้เข้าไปทำงานในโรงเลื่อยไม้ที่มีขนาดใหญ่เป็นลำดับต้น ๆ ของประเทศจากนั้นก็พาร่างเล็กวิ่งลงบันไดไปที่ชั้นล่างของบ้าน“คุณย่าคะ คุณย่า” เรียกผู้เป็นย่าด้วยความดีใจ“เบา ๆ สิอุ้มเดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” ดรุณีปรามหลานรักที่วิ่งจับราวบันไดลงมาจากชั้นบน“ม้าดีดกะโหลก” อรวีพูดขึ้นมาลอย ๆ ดรุณีหันมาทำตาดุใส่หลานสาวคนเล็ก“คุณย่าคะ อุ้มจะได้สัมภาษณ์งานกับโรงเลื่อยไม้บุรินทรแล้วค่ะ”“ก็นึกว่าเรื่องอะไร” ทำเหมือนไม่แยแสแต่ในใจแอบอิจฉาพี่สาวที่มีวาสนาได้สอบสัมภาษณ์งานกับโรงเลื่อยไม้แห่งนี้ เธอได้ยินข่าวว่าเจ้าของเขาหล่อมาก แต่ยังไม่เคยเจอตัวจริงสักที“อร!” ย่าปรามขึ้นเสียงดัง“…”“แล้วเมื่อไหร่เราจะไปเรียนเนี่ย มานั่งอะไรอยู่ตรงนี้” ผู้เป็นย่าหันไปถามหลานสาวคนเล็ก“ก็อรมีเรียนบ่ายนี่คะคุณย่า” พูดแล้วก็ทำหน้างอไม่พอใจ เหมือนย่าไม่อยากให้นั่งอยู่ด้วย“มีเรียนบ่ายก็นั่งเงียบ ๆ ถ้าพูดดีไม่ได้ก็” ดรุณีเอ็ดเธอแล้วหันมาคุยกับหลานคนโตต่อ “เห็นไหมย่าบอกแล้วว่ายังไงก็ต้องมีบริษัทที่เหมาะกับอุ้ม”“ยังหรอกค่ะคุณย่า เขาแค่เรียกสัมภาษณ์ค่ะ เขายังไม่ได้รับเข้าทำ

“ข้อมูลที่นายหัวต้องการได้แล้วครับ แต่นายหัวก็คงได้ข้อมูลมาบ้างแล้ว ว่าแต่สองคนนั้นเป็นใครเหรอครับ” อาชว์อดแปลกใจไม่ได้ เหตุใดสีหราชจะต้องมาสนใจชื่อคนงานกรีดยางด้วย “พ่อแม่ของอุ้ม” “อุ้ย! นายหัวรู้จักชื่อเล่นของเธอด้วยเหรอครับ” ปกติสีหราชไม่เคยจดจำชื่อของผู้หญิงคนไหนที่เขาร่วมหลับนอนด้วยและไม่เคยค้างคืนกับใครเหมือนอชิรญา อย่าว่าแต่ชื่อเป็นไปได้เขาอยากจะสวมหน้ากากตอนมีอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นเลยก็ว่าได้ เขาไม่ได้เหยียดหรือรังเกียจแต่อย่างใด เพียงแต่เขาต้องการแค่เรื่องเซ็กซ์อย่างเดียว เรื่องหน้าตาเขาไม่ได้สนใจมากนัก มีเพียงครั้งนี้ที่เป็นอชิรญาเท่านั้นที่เขาระบุสิ่งที่ต้องการมากเป็นพิเศษ “ก็ผมเพิ่งสัมภาษณ์งานเธอไป” สีหราชพูดเสียงเข้มแสร้งทำหน้านิ่งเฉยแต่แววตานั้นหรือจะปิดไว้มิด อาชว์ได้แต่เหล่มองแล้วยิ้มกริ่มความจริงคืนนั้นเขาก็ครางเรียกชื่อเธอทั้งคืน ไม่รู้จักชื่อเล่นเธอก็บ้าแล้ว มีแต่เธอเท่านั้นที่เพิ่งรู้จักเขาวันนี้ “ถ้าอย่างนั้นข้อมูลคงอยู่ในซองนี้ทั้งหมดแล้วครับ” อาชว์เลื่อนซองสีน้ำตาลที่เพิ่งวางไว้ให้สีหราชเมื่อสักครู่ “ดี

เย็นวันต่อมาสีหราชเพิ่งกลับจากการเจรจาต่อรองกับเจ้าของสวนยางพาราที่จะนำไม้มาแปรรูป แต่เจ้าของสวนยางพารายังไม่ให้คำตอบ เจ้าของสวนยางพาราขอเวลาอีกสักสองอาทิตย์เผื่อเจ้าอื่นจะให้ราคาดีกว่านี้สีหราชก็ให้อิสระแก่เจ้าของสวนในการตัดสินใจ เขาไม่เคยบังคับใครอยู่แล้ว “นายหัวคิดว่าเขาจะขายให้เราไหมครับ” อาชว์เอ่ยถามเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาภายในตัวบ้านแล้วหยุดเดินเพื่อคุยกันต่อสักพัก “คิดว่าน่าจะขายนะ เพราะเจ้านี้ฝั่งนั้นยังไม่ได้เข้าไปเจรจาหรอก” สีหราชหมายถึงทางโรงเลื่อยไม้อนันต์ยังเข้าไม่ถึงลูกค้าคนนี้ และคงไม่มีทางเข้าถึงถ้าไม่มีใครไปบอก ซึ่งเรื่องนี้ก็มีแค่เขาและอาชว์เท่านั้นที่รู้สีหราชต้องเร่งหาไม้มาแปรรูปให้ทันออเดอร์ที่จะส่งเข้ากรุงเทพฯ ไม่อย่างนั้นเขาต้องโดนค่าปรับอีกหลายสิบล้าน ถ้าสวนยางพาราของเขาไม่โดนไฟไหม้เสียก่อนก็คงไม่มีปัญหา แต่นี่ยางพาราที่ยังมีอยู่ก็ต้องเก็บไว้กรีดเอาน้ำยางเสียก่อน อายุของมันยังไม่ถึงเวลาที่ต้องโละทิ้ง อีกทั้งไม้อย่างอื่นที่ปลูกไว้ก็มีไม่พอ ปล่อยให้มันโตอีกสักหน่อยก็จะทำให้ได้ไม้ที่มีคุณภาพมากขึ้น อีกทั้งเดี๋ยวนี้ไม้ก็หาซื้อยากมากขึ้นด้วย

เช้าวันจันทร์อรวีกำลังจะออกไปเรียนหนังสือ รถยนต์ของหัตถาก็เลี้ยวเข้ามาจอดรอรับอชิรญาหน้าบ้านพอดี “สวัสดีค่ะพี่หัต” ถึงจะไม่ค่อยชอบพี่สาวตัวเองเท่าไหร่แต่สำหรับหนุ่มหล่อรวยคนนี้อรวีก็ยินดีที่จะกระพุ่มมือไหว้ “สวัสดีครับ” “ขอบคุณพี่หัตมากนะคะที่ให้พี่อุ้มยืมเงินมาใช้หนี้ให้พวกเรา” อรวีหาโอกาสที่จะหาเรื่องคุยกับพ่อหนุ่มหน้าตาดีคนนี้อยู่แล้ว พอเจอหน้ากันก็ขอพูดสักหน่อยเถอะ “ยืมเงินพี่ไปใช้หนี้?” หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย “ค่ะ อรอยากมีเพื่อนรวย ๆ เหมือนพี่อุ้มบ้างจัง” เธอจะได้ยืมเงินเพื่อนมาซื้อของแบรนด์เนมบ้าง “อรเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงนั้นยังราบเรียบในใจคิดว่าอรวีคงอำเขาเล่น ตั้งแต่เรียนด้วยกันมาอชิรญาไม่เคยเอ่ยปากเรื่องเงินเรื่องหนี้กับเขาสักครั้ง สมัยเรียนเธอใช้เงินอย่างมัธยัสถ์และไม่เคยเอาเปรียบเพื่อนที่เรียนด้วยกันเลยสักหน “เข้าใจผิดเรื่องอะไรเหรอคะ” “ก็พี่ไม่เคย…” “หัต!” เสียงอชิรญาดังขึ้นเสียก่อน ปากของอรวีที่กำลังอ้าจะพูดต่อจึงหุบลงทันควัน

สามวันแล้วที่อชิรญาเข้ามาทำงานกับโรงเลื่อยไม้บุรินทรและเธอก็ยังไม่เห็นหน้าเจ้าของโรงเลื่อยไม้เลยสักวัน ถึงเธอจะรู้สึกโล่งอกที่ไม่ได้เจอหน้าเขา แต่ก็เผลอมองหาเขาอยู่ทุกวัน“กินอะไรดี มื้อนี้เราเลี้ยงเอง” หัตถาพูดขึ้น รู้สึกดีใจที่อชิรญายอมมารับประทานอาหารกลางวันด้วย“เราเอาสะตอผัดกุ้งสดก็แล้วกัน นอกนั้นหัตสั่งมาเถอะเรากินได้”“โอเค เดี๋ยวสั่งสักสามอย่างแล้วกันจะได้ไม่โดนอุ้มบ่น” บ่อยครั้งที่ทั้งสองทานข้าวด้วยกันมักมีกับข้าวเหลือเยอะและหัตถาจะต้องโดนอชิรญาเอ็ดทุกที เพราะฉะนั้นเขาจะต้องกะให้พอดีเพื่อไม่ให้โดนเธอว่าอีก“รู้ใจอีกละ” ดวงหน้าเนียนคลี่ยิ้มออกมา“มีคนรู้ใจแบบนี้แล้วชอบไหมล่ะ”“หัตเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราอยู่แล้ว” ไม่ว่าสิ่งที่เพื่อนถามเขาจะหมายความว่าอย่างไร แต่อชิรญาก็สะดวกใจที่จะตอบแบบนี้ไม่ถึงยี่สิบนาทีกับข้าวที่สั่งไปก็ถูกลำเลียงมาวางบนโต๊ะไม้เงาสวยจนครบ มุมที่หนุ่มสาวทั้งสองนั่งอยู่นั้นค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวจึงมองไม่เห็นสองหนุ่มใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านอาหารที่อยู่ไม่ห่างจากโรงเลื่อยไม้บุรินทรมากนัก“นั่นอุ้มกับหัตน้องไอ้หิรัญนี่ครับนายหัว” สายตาคมปลาบดึงสายตาจา