บททั้งหมดของ ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: บทที่ 21 - บทที่ 30

หยางเสวี่ยเฟยเริ่มคิดแล้วว่านางแกล้งอย่างแน่นอน เสียงของเขาดังเพียงนี้ไม่มีทางไม่รู้ตัว“ส่งนางมาให้ข้า”“…”“เจ้าอยากเข้ามายุ่งเรื่องของสามีภรรยาอย่างนั้นหรือ” รองแม่ทัพหยางจ้องอีกฝ่าย สีหน้าพร้อมหาเรื่องหากเขาไม่ยอมส่งตัวหญิงสาวในอ้อมกอดคืนผู้เป็นเจ้าของเซี่ยหลานเฟิงส่ายหน้าแล้วส่งร่างบางให้หยางเสวี่ยเฟยอุ้ม ก่อนจะพูดว่า “คุณหนูเพียงแค่อยากฟังเสียงบรรเลงเพลงกู่ฉินของเสี่ยวเหมยฮวาจึงถือโอกาสออกไปในค่ำคืนจันทร์เต็มดวง นับเป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนาง”“อย่าได้ตามใจนางไปเสียทุกเรื่อง ออกไปจากจวนข้า ไม่เช่นนั้น ข้าจะสั่งลงโทษเจ้านายของเจ้าด้วยเหตุไม่เชื่อฟังสามี” น้ำเสียงดุเข้มโพล่งออกไปราวกับข่มขู่อีกฝ่ายชายหนุ่มจึงได้แต่บอกกล่าวเป็นนัยว่าเจ้านายของตนไม่มีพิษภัยอันใด อย่าใจร้ายกับนางนักเลยหยางเสวี่ยเฟยไม่ฟังพลางอุ้มฮูหยินเข้ามาที่ห้องนอน สายตาจ้องคนตรงหน้าเพราะคิดว่าอีกไม่นานนางคงทนไม่ไหวแล้วเผยให้รู้ว่าแกล้งหลับ หากแต่รอจนแล้วจนเล่ากลับยังนิ่งเงียบ“เจ้าหลับจริงหรือฮูหยิน” เสียงกระซิบถามข้างหู ชายหนุ่มฟังเสียงลมหายใจ ตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่งพลันได้รู้ “เหนื่อยจนหลับไม่รู้เรื่

“หยางเสวี่ยเฟย หากเจ้าทำลงไปเพราะพระราชโองการก็อย่าล้ำเส้นให้มากนัก” นางเตือนคนตรงหน้า ไม่ชอบทุกอย่างที่เขาแสดงออกเพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้นางสับสนในใจราวกับรอคอยที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขามาเนิ่นนานแล้วพลันคิดในใจว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจของนางคือผลกระทบที่มาอยู่ในร่างของมู่หรงเซียว หญิงสาวที่รอคอยความรักจากหยางเสวี่ยเฟยหากวันหนึ่งนางรู้สึกเหมือนอย่างที่มู่หรงเซียวรู้สึก ตัวนางเองจะเป็นคนที่เสียใจไม่แพ้กัน เศร้าสร้อยผิดหวังอยู่ร่ำไปเพราะรู้อยู่ดีว่าท้ายที่สุดแล้วในใจของเขามีเพียงเสิ่นอวี้หลานดวงตาสีทับทิมมีน้ำตาอีกครั้ง แววตาสั่นระริก เบือนหน้าหนีจากอีกฝ่าย“ฮูหยิน เหตุใดจึงร้องไห้” เขาเอ่ยถามทันควัน “ข้าทำให้เจ้าร้องไห้หรือ”“ยังจะถามอีกหรือ หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใด” มู่หรงเซียวเหลือบตามอง ทำหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์อยากเช็ดน้ำตาที่ไหลริน ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองจึงอารมณ์อ่อนไหวปานนี้“เจ้าเพียงเสแสร้งใช่หรือไม่” สีหน้าเขาเหมือนไม่เชื่อเพราะไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง“…” หญิงสาวไม่ตอบ พยายามดิ้นให้หลุดพ้นแต่มือของเขาจับแขนสองข้างของนางไว้แน่นจนรู้สึกยอมแพ้จึงหลับตาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “

ฝ่ามือหนาทาบลงบนหน้าผากมู่หรงเซียวอย่างอ่อนโยน “รู้สึกไม่สบายหรือ ข้าตามหมอมาดีหรือไม่”หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าเรียกสติตัวเอง ไม่ชินกับการกระทำเช่นนี้ของเขาเลยแต่เพราะไม่รู้จะทำตัวอย่างไรจึงได้แต่ตามน้ำไปโดยปริยายเมื่อเห็นว่าสายตาของเขายังคงมองถุงหอมบนถาดจึงเอ่ยพึมพำ “วันพรุ่งนี้ข้าจะปักอันใหม่ให้เจ้าก็แล้วกัน”รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้ารูปงาม “ข้าจะรอนะฮูหยิน” หยางเสวี่ยเฟยพูดจบพลันจับข้อมือนางแล้วพาเดินไปที่ศาลาใหญ่ของจวนสกุลหยาง สถานที่ที่เมื่อกลางวันเต็มไปด้วยความวุ่นวาย “ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” หยางเสวี่ยฮวาทักทายพี่ชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่เมื่อเห็นว่ามู่หรงเซียวยืนอยู่ข้างหลังกลับขมวดคิ้วทำหน้ามุ่ย“เสี่ยวฮวา เจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มหรือไม่” เขายังคงดูแลน้องสาวได้ดีเสมอต้นเสมอปลายเพราะมีกันแค่สองพี่น้อง “ไม่มีเจ้าค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ท่านพี่อวี้หลานน่าจะใกล้มาถึงแล้ว ท่านพี่ไม่ออกไปรอรับหรือ”เพียงได้ยินชื่อของเสิ่นอวี้หลาน บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เหมือนรู้สถานะขึ้นมาทันใดจึงปล่อยมือจากคนข้างกายแต่เขาไม่ยอมให้นางทำตามใจตัวเอง“เสี่ยวฮวา เจ้าช่วยไปรับนางแทนข้าได

“เสี่ยวฮวา เจ้าไม่เห็นหรือว่าพี่ชายของเจ้าแสดงออกเช่นไรยามได้อยู่กับนาง เขาเคยเป็นอย่างนี้หรือไม่เล่า” เสิ่นอวี้หลานพูดให้เด็กสาวคิด “สตรีครึ่งหนึ่งในเยว่จวนล้วนหมายปองอยากครอบครองหัวใจของเขา บางคนเทียวไปมาหาสู่ หยิบยกเรื่องโน้นเรื่องนี้มาสนทนากับเขาแต่ก็รั้งความสนใจพี่ชายเจ้าได้ไม่ถึงครึ่งถ้วยชา ยามใดถูกสตรีเหล่านั้นแกล้งเข้าใกล้ ยังไม่ทันได้ถูกเนื้อต้องตัวเขาก็นิ่วหน้าจนพวกนางแทบร้องไห้ พร่ำเพ้อว่าตนเองไม่ดีตรงไหน หากแต่พอได้อยู่ใกล้ฮูหยินผู้นี้ เห็นหรือไม่เล่าว่าผ่านไปหนึ่งก้านธูปแล้ว สายตายังคงจ้องมองนาง รอยยิ้มยังไม่เลือนหาย” “ท่านพี่ต้องถูกนางวางยาหรือไม่ก็ถูกนางหว่านเสน่ห์แน่ ๆ ข้ามั่นใจ…” “เสี่ยวฮวา เจ้าอย่าดูถูกฝีมือรองแม่ทัพเชียวเพราะเขาคือคนที่รู้เรื่องสมุนไพรรองลงมาจากข้า ย่อมไม่ถูกผู้ใดล่อลวงด้วยเรื่องนั้น ส่วนเรื่องเสน่ห์ของหญิงสาว อืม… จะบอกว่าถูกล่อลวงด้วยความเย้ายวนราวกับโดนเสน่ห์นางจิ้งจอกอย่างในตำราก็ไม่น่าใช่ เจ้าดูสิ... ไม่ใช่ว่านางกำลังทำหน้ามุ่ยใส่เขาหรอกหรือ”“…”“พี่ชายเจ้าอาจจะใจอ่อนแล้วก็ได้” เสิ่นอวี้หลานพูดแล้วนึกถึงหลี่หมิงฮ่าว บุรุษเพียงคนเดียวในใจของน

กระนั้น ภรรยาที่ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรงกลับตอบผู้เป็นสามีที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่พอ “มีด ข้าอยากได้มีด ตัดมันทิ้งเสีย” ดวงตาสีทับทิมหันไปอีกทาง กวาดตามองรอบห้องอย่างมุ่งมั่น“ฮูหยินอย่าใจร้าย ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วแต่ว่านอนเล่นกับข้าอีกสักพักได้หรือไม่” หยางเสวี่ยเฟยขยับร่างกายแนบแน่น ไออุ่นแผ่ซ่านทุกอณู “อยู่ด้วยกันอีกสักนิดเถอะนะ”น้ำเสียงออเซาะเพียงนี้จะทำให้นางใจแข็งได้อย่างไร เดิมทีมู่หรงเซียวร่างเดิมก็ต้องการสัมผัสใกล้ชิดจากเขาอยู่แล้ว ต่อให้นางคิดหลีกหนี ร่างกายและหัวใจก็คงไม่ยอมทำตาม“ครั้งเดียวนะ”“สองได้หรือไม่” ชายหนุ่มต่อรองหน้าตาเฉย “ได้ทำเรื่องอย่างนั้นกับเจ้า ครั้งเดียวจะพอได้อย่างไรกัน”“เฮ้อ… สองก็ได้ แค่สองนะ” หญิงสาวถอนหายใจ“สาม…”หยางเสวี่ยเฟยยังพูดไม่ทันจบก็ถูกอีกฝ่ายกัดหน้าอกทันควัน แต่แทนที่จะร้องโอดโอยกลับชอบใจที่มีร่องรอยของนางอยู่บนร่างกายพลันพลิกร่างบางคร่อมตัวเองเอาไว้ ยิ้มมีเลศนัยก่อนจะบอกนางว่า “ครานี้ เจ้าเป็นฝ่ายทำให้ข้าได้หรือไม่ ค่อย ๆ ใช้ด้านล่างของเจ้ากลืนกินสิ่งนั้นของข้าจนมิด เคลื่อนไหวรูดรั้งช้า ๆ แล้วบีบรัดจนเสร็จสม”ครั้นหญิงสาวทำอย่างที่เอ่ยขอ ใบหน้าหย