มู่หรงเซียวบอกลาเจ้าของเรือนยาเรียบร้อยแล้วเดินจากมาทันทีโดยมีเมิ่งเซียงสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ สีหน้าอยากรู้อยากเห็นว่าใจของเจ้านายกำลังอดกลั้นอยู่หรือไม่“เมิ่งเซียง มีอะไรก็พูดมาเถอะ”“คุณหนู เหตุใดจึงแนะนำนางไปเช่นนั้นเล่า ต่อให้คุณหนูบอกว่าตัดใจจากรองแม่ทัพได้ ถ้าเกิดว่าพวกเขาสองคนรักกันขึ้นมาจริง ๆ คุณหนูจะไม่เสียใจหรือเจ้าคะ” เมิ่งเซียงไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายเลือกทำอะไรที่แปลกพิกลหากแต่หญิงสาวไม่อาจบอกได้ว่าตอนจบของนิยายเขียนให้พวกเขารักกัน มู่หรงเซียวต่างหากที่เป็นส่วนเกิน“คุณหนูมู่” “…” นางไม่ตอบแต่รีบก้าวยาว ๆ กลับจวนเพราะจำได้ว่าเป็นเสียงใคร“มู่หรงเซียว” เขาเรียกอีกครั้งก่อนจะก้าวเข้ามาขวางข้างหน้า “เจ้าเมินข้าหรือ”“เข้าใจถูกแล้วเจ้าค่ะ” คำตอบทำเอาอีกฝ่ายขมวดคิ้วมุ่น“ทำอะไรผิดอีกเล่าจึงไม่กล้าเผชิญหน้ากับข้า” รองแม่ทัพหยางเอ่ยถาม “เป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่แต่ขลาดกลัวกับเรื่องท
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
