“ก็เพราะองค์หญิงทำเช่นนั้นจริง ๆ อย่างไรเล่า ข้าถึงบอกว่าคนชนะต้องเป็นแม่ทัพหลี่แน่ ๆ” ชายคนเดิมยิ้มกว้าง มั่นใจสิบส่วนแล้วเอ่ยอีกว่า “พนันกับข้าไหมเล่า คนแพ้เลี้ยงสุราสักหนึ่งเดือน”“ก็ดี อย่าได้บิดพลิ้วล่ะ” เสียงพูดคุยยังคงดังก้องในความคิดของมู่หรงเซียว ดวงตาสีทับทิมมองชาวบ้านที่กำลังประดับร้านค้าพลันนึกถึงเรื่องของเขาคนนั้น“คงไม่ใช่หรอก” นางส่ายหน้า ความกังวลฉายชัดจนคนข้างกายเป็นห่วง“คุณหนู เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มอยู่เลยหรือว่าคุณหนูเป็นห่วงรองแม่ทัพหยาง” ทว่า มู่หรงเซียวรู้สึกตงิดใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลรีบสลัดความคิดนั้นแล้วมุ่งหน้าไปค่ายฝึกทหารของกองสิบแห่งแดนใต้แม้จะยืนอยู่ข้างนอกก็ยังได้ยินเสียงดาบปะทะกันเป็นระยะ ท่าทางทหารเหล่านั้นดูเคร่งขรึมและจริงจังเป็นพิเศษ เมื่อคนเฝ้าประตูค่ายเห็นว่ามู่หรงเซียวกำลังเดินมากลับพากันเหงื่อตก“ข้าคงเข้าไปไม่ได้ใช่หรือไม่” นางเอ่ยท่าทีสบาย ๆ “ข้าฝากสำรับอาหารไปให้รองแม่ทัพหยางได้หรือไม่”“ขอรับ” พวกเขาพยักหน้าทันที โล่งใจที่นางไม่คะยั้นคะยอขอเข้าไปเหมือนเมื่อครั้งก่อน ครั้นเห็นว่าหญิงสาวยังคงยืนอยู่อย่างนั้นก็รู้สึกป
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
