Ep 11

บรรยากาศในร้านเหล้ากึ่งบาร์วันนี้คนค่อนข้างเยอะ เสียงเพลงคลอเบาๆ ไม่ได้ดังจนคุยกันไม่รู้เรื่อง ฉันนั่งคั่นกลางระหว่างพี่รัมกับพี่ทีออนเหมือนเดิม โดยมีพี่ไคโลกับพี่เพลิงนั่งฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเหล้าและมิกเซอร์ ส่วนตรงหน้าฉัน... น้ำส้มคั้น

“กินเข้าไปวิตามินซี ผิวจะได้สวยๆ” พี่รัมดันแก้วน้ำส้มมาให้ฉัน ก่อนจะหันไปชนแก้วกับเพื่อน “เอ้า หมดแก้วพวกมึง”

“มึงกะจะมอมพวกกูแต่หัววันเลยรึไงไอ้รัม” พี่ไคโลบ่นอุบแต่ก็ยกแก้วขึ้นดื่ม

“น้องมึงทำหน้าเซ็งโลกแล้วนั่น พามาเปิดหูเปิดตาหรือพามาทรมานวะ” พี่เพลิงแซวพลางพยักพหน้ามาทางฉัน

“ยุ่งน่า มันอยากตามมาเอง ช่วยไม่ได้” พี่รัมตอบปัดๆ ก่อนจะหันมาหาฉัน “เบื่อก็กลับก่อนได้นะ เดี๋ยวพี่ให้ไอ้คนขับรถที่บ้านมารับ”

“ไม่เอา นานๆ ทีแม่จะยอมให้รินออกมาดึกๆ รินจะอยู่ดูพวกพี่เมา” ฉันตอบกลับไปแบบดื้อๆ

พี่ทีออนที่นั่งเงียบๆ จิบเหล้าในมือ หันมามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหัวเบาๆ “ดื้อตาใส”

“รินได้ยินนะ” ฉันหันขวับไปมองเขา

“ก็พูดให้ได้ยิน” เขาตอบกลับหน้าตาย ก่อนจะหยิบถั่วในจานมากินเล่น ไม่ได้สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับฉัน

จังหวะนั้นเอง สายตาของคนในโต๊ะเริ่มเปลี่ยนโฟกัส เมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา เธอสวย... สวยมากในแบบที่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องมอง หุ่นสูงเพรียวในชุดเดรสเกาะอกสีครีมที่ดูแพงระยับ ผมยาวดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าเฉี่ยวคมที่แต่งแต้มมาอย่างพอดิบพอดี ทุกย่างก้าวของเธอดูมั่นใจและสง่างามจนฉันแอบขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“ที?” เสียงหวานแต่ดูมีอำนาจเอ่ยทักขึ้น

พี่ทีออนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะวางแก้วเหล้าลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มที่ดูเป็นทางการแต่จริงใจปรากฏขึ้นบนหน้าเขา

“พริกแกง? มาได้ไงเนี่ย”

“โลกกลมเนอะ มาวันเกิดเพื่อนน่ะ โต๊ะอยู่โซนโน้น เดินผ่านเห็นคุ้นๆ เลยแวะมาทัก” ผู้หญิงที่ชื่อพริกแกงยิ้มตอบ รอยยิ้มของเธอดูสดใสและเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีการจริตจะก้านที่ดูเกินงามเลยสักนิด

“สวยฉิบหาย... ใครวะไอ้ที” พี่เพลิงกระซิบถามเสียงดังพอให้ได้ยินกันในวง

“เพื่อนมึงหรอวะ แนะนำหน่อยดิ” พี่ไคโลเสริมขึ้นมาทันที

พี่ทีออนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาแนะนำ “นี่พริกแกง ญาติห่างๆ ทางฝั่งพ่อกูเอง รุ่นเดียวกับพวกเรานี่แหละ... พริกแกง นี่เพื่อนเรา ไอ้รัม ไคโล เพลิง”

“สวัสดีค่ะ” พริกแกงยกมือไหว้ทักทายทุกคนอย่างสวยงาม ดูวางตัวดีสมกับที่เป็นญาติพี่ทีออนจริงๆ

“ส่วนนี่...” พี่ทีออนผายมือมาทางฉันที่นั่งตัวลีบอยู่ “น้องริน น้องสาวไอ้รัมมัน”

“น่ารักจัง” พริกแกงหันมายิ้มให้ฉัน ดวงตาเธอเป็นประกายเอ็นดูเหมือนมองตุ๊กตา “หน้าเหมือนพี่รัมเลยนะเนี่ย แต่ออกไปทางสวยหวานกว่าเยอะ”

“ขะ... ขอบคุณค่ะ” ฉันยกมือไหว้ตอบ รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก รัศมีของเธอมันข่มฉันจนมิด ทั้งความสวย ความเป็นผู้ใหญ่ และความมั่นใจนั่น

“แล้วนี่กลับไทยถาวรเลยหรอ” พี่ทีออนชวนคุยต่อ น้ำเสียงเขาดูผ่อนคลายและเป็นกันเองในแบบผู้ใหญ่คุยกัน

“อื้อ พ่ออยากให้กลับมาช่วยดูสาขาที่นี่ เหนื่อยแย่เลยช่วงนี้ต้องปรับตัวเยอะมาก ทีว่างๆ ก็แวะเข้าไปที่ออฟฟิศบ้างสิ คุณลุงบ่นถึงบ่อยๆ นะ”

“ได้สิ ไว้จะหาเวลาเข้าไป เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะเลยนี่ ได้ข่าวว่าปิดดีลใหญ่ไปสวยๆ เลย”

“ก็ต้องพยายามแหละ ไม่อยากให้เสียชื่อตระกูล... ว่าแต่ทีเถอะ เห็นลงปกนิตยสารธุรกิจเล่มล่าสุด หล่อจนเพื่อนพริกกรี๊ดกันใหญ่”

ฉันนั่งฟังบทสนทนาของพวกเขาเงียบๆ เหมือนเป็นส่วนเกิน ทุกคำพูด ทุกประโยคที่เขาคุยกัน มันเป็นเรื่องของ 'โลกผู้ใหญ่' เรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องความรับผิดชอบที่ฉันเข้าไม่ถึง ภาพของพี่ทีออนที่ยืนคุยกับพี่พริกแกงมันช่างดู... เหมาะสม

เหมาะสมจนน่าเจ็บใจ

ผู้ชายที่สุขุม ดูดี มีชาติตระกูล กับผู้หญิงที่สวย เก่ง และวางตัวดี ยืนข้างกันแล้วเหมือนภาพวาดที่ลงตัว ไม่เหมือนเวลาเขายืนข้างฉันที่เหมือนพี่ชายจูงน้องสาวหลงทาง

“เออ พริกไม่กวนแล้ว เดี๋ยวเพื่อนรอ ไว้เจอกันนะที” พริกแกงโบกมือลาเพื่อนๆ พี่ทีออนและหันมายิ้มให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป ทิ้งกลิ่นน้ำหอมหรูหราไว้จางๆ

“เชรดดด ญาติมึงงานดีขนาดนี้ ทำไมไม่เคยบอกพวกกูวะ” พี่รัมโวยวายทันทีที่พริกแกงเดินพ้นระยะ

“ของสูงนะมึง อย่าไปยุ่งกับยัยพริกเลย รายนั้นพ่อหวงยิ่งกว่าไข่ในหิน” พี่ทีออนตอบกลับพลางนั่งลงที่เดิม

“แล้วมึงอ่ะ คิดอะไรป่าว ญาติห่างๆ นี่ห่างขนาดไหนวะ แต่งงานกันได้ป่ะ” พี่เพลิงแซวอย่างคะนองปาก

ฉันแอบชำเลืองมองหน้าพี่ทีออน ลุ้นคำตอบจนมือที่กำแก้วน้ำส้มเย็นเฉียบ

“เพ้อเจ้อ” พี่ทีออนด่าเพื่อนเสียงเรียบ แต่ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง “กูเห็นมันมาตั้งแต่ใส่ผ้าอ้อม เป็นเพื่อนเล่นกันมา ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น”

“แต่เค้าดูเหมาะสมกับมึงดีนะ ศีลเสมอกันฉิบหาย” พี่ไคโลวิจารณ์ตามตรง

“เออๆ เลิกพูดเรื่องนี้ แดกเหล้าไปพวกมึงอ่ะ” พี่ทีออนตัดบท ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาจิบ

ถึงเขาจะปฏิเสธ แต่คำพูดของพี่ไคโลมันก็ตอกย้ำความจริงในใจฉัน ‘ศีลเสมอกัน’ คำนี้มันก้องอยู่ในหัว ใช่สิ... พี่ทีออนเหมาะกับผู้หญิงแบบนั้น ผู้หญิงที่เดินเคียงข้างเขาได้อย่างภาคภูมิใจ ไม่ใช่เด็กกะโปโลที่ยังต้องให้เขาคอยสั่งน้ำส้มให้กิน

“เป็นไร เงียบกริบเลย”

เสียงทุ้มถามขึ้นใกล้ๆ พี่ทีออนขยับตัวเข้ามานั่งพิงพนักโซฟา หันหน้ามามองฉันที่นั่งเหม่อ

“เปล่าค่ะ... พี่พริกแกงเค้าสวยดีนะคะ” ฉันตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

“อืม ก็สวย” เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเรียกพนักงาน “น้องครับ ขอนมอุ่นแก้วหนึ่ง”

“พี่ที! สั่งมาทำไม รินไม่กิน” ฉันหันไปแว้ดใส่เขาทันที อารมณ์น้อยใจมันพุ่งปรี๊ดขึ้นมา คือเห็นฉันเป็นเด็กอนามัยขนาดนั้นเลยรึไง ในขณะที่พี่พริกแกงถือแก้วไวน์คุยเรื่องธุรกิจ แต่ฉันต้องมานั่งกินนมอุ่นเนี่ยนะ?

“ดึกแล้ว กินนมแล้วจะได้กลับไปนอน จะได้โตไวๆ” เขาพูดยิ้มๆ เหมือนจะกวนประสาท แต่แววตากลับดูเอ็นดู

“รินโตแล้ว!”

“ครับๆ โตก็โต” เขารับแก้วนมจากพนักงานแล้ววางตรงหน้าฉัน “กินซะ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงพี่จะไปส่ง ง่วงแล้วใช่ไหมเราอ่ะ ตาปรือแล้ว”

“ไม่ได้ง่วงสักหน่อย” ฉันเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่ความจริงก็เริ่มเพลียแล้ว

“อย่าดื้อกินๆ ไปเถอะน่าไอ้ริน เรื่องมากจริงน้องกู” พี่รัมที่เริ่มหน้าแดงเพราะฤทธิ์เหล้าหันมาบ่นเสริม

ฉันจำใจยกแก้วนมขึ้นจิบ ความอุ่นของมันไหลลงคอ แต่ไม่ได้ช่วยละลายก้อนความน้อยใจที่จุกอยู่ในอกเลยสักนิด ฉันมองพี่ทีออนที่หันไปคุยเรื่องหุ้นกับพี่ไคโลต่อ ภาพแผ่นหลังกว้างนั้นดูห่างไกลออกไปอีกแล้ว

เขาอยู่ตรงนี้ ใกล้แค่นี้... แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเราอยู่คนละโลกกันเลยนะ